Semua Bab The Billionaire Thought I'd Never Leave : Bab 31 - Bab 40

Sobrang pag-iingat at pagtatangi ang ipinapakita nila kay Viviane mula sa kanyang pwesto, pinagmamasdan ito ni Isabela at napagtantong bagay nga sila sa isa’t isa. Mahilig si Viviane sa marangyang bagay at gustong laging siya ang sentro ng atensyon—ang katulad ni Rafael ang pinakaangkop na tao para sa kanya. Samantala, hindi kailanman nagustuhan ni Isabela ang mga ganitong bagay; para sa kanya, ang mga ito ay mga gapos lamang na humahadlang sa kanyang kalayaan. Ang tanging hangad niya ay tunay na kaligayahan, ngunit sa kasamaang-palad, iyon ang hindi maibigay sa kanya ni Rafael.Pinaalalahanan niya ang sarili na huwag nang mag-isip pa, dahil wala naman itong patutunguhan. Ibinalik niya ang pansin sa paligsahan. Nasa kalagitnaan na ito at kasalukuyan, umaakyat sa entablado ang modelo ni Fred Uy. “Susunod, salubungin natin ang ikawalong tagadisenyo at ang kanyang likha...”Habang papalapit ang pagtatapos, tinawagan ni Isabela si Kara. “Hello Kara, kumusta ang kalagayan sa likod ng entab

Matapos ang pagtatanghal, iniabot ng tagapagdaloy ang mikropono kay Viviane. “Disenyadorang Viviane maaari niyo po bang ibahagi kung ano ang naging inspirasyon at ang diwang nagbunsod sa inyong likhang ito?” masiglang tanong nito.Tinanggap ni Viviane ang mikropono; taglay niya ang isang nakabibighani at magandang tindig, habang ang kanyang malambing na tinig ay umalingawngaw sa buong pasilidad. “Sa totoo lang, napakasimple lamang nito. Matagal na naming ninais na makabuo ng mga pagbabago. Sinubukan na naming isama ang mga makabagong elemento ng istilong Tsino noon pa man, ngunit hindi ito lubos na maisakatuparan. Ginamit namin ang pagkakataong ito upang lumikha kasama ang lahat, at umaasa kaming makuha ang inyong pagtanggap at pagtangkilik.”Napakahusay at maingat magsalita ni Viviane; maganda siya at may kaaya-ayang tinig, kaya’t halos lahat ng naroroon ay nabighani sa kanya. Lumapit ang namamahala sa okasyon kay Rafael at bumulong nang may paghanga: “Tunay na kahanga-hanga ang gawa

Sa huli, iniwan na lamang ni Isabela ang kanyang liham ng pagbibitiw sa loob ng kahon ni Ms.Cruz at umalis, bitbit ang pangarap na masayang pag-ibig na inaasam niya. Nanahimik na lamang si Ms.Cruz at hindi ibinunyag ang lihim na iyon, habang lumalayo si Isabela. Ngayong nagbabalik-tanaw, batid na ni Isabela na tama ang lahat ng sinabi ng kanyang guro noon.“Ganyan talaga ang maraming bagay,” wika niya kay Kara. “Kapag hindi mo pa nararanasan, kahit anong payo ang ibigay sa iyo, hindi ka makikinig at pipilitin mong tumalon sa gitna ng unos. Nang maunawaan mo na ang lahat, puno ka na ng sugat at pilat.”Hindi niya inakala na darating siya sa puntong ito. Ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unting nagbago ang lahat. Ang matinding pagmamahal niya kay Rafael ay unti-unting natunaw sa kawalan ng pakialam nito sa loob ng anim na taon. Ang pagbabalik ni Viviane ang nagsilbing huling patak na bumuhos sa punong baso. Malinaw na sa kanya na malapit na ring matapos ang kanilang pagsasama. Sa tu

Nang marinig ang sinabi ng anak, tila binuhusan ng asin ang puso ni Isabela—isang matinding pait at kirot ang dumaloy sa kanya hanggang sa siya ay manhidin. Habang nakikita ang masayang mukha ni Yuan, naalala niya ang usapan nila ng abogado tungkol sa pagbibigay ng kustodiya sa ama ng bata. Sa sandaling iyon, napatunayan niyang tama ang kanyang pasya. Kung talagang naniniwala si Yuan na mas magiging masaya siya kasama sina Rafael at Viviane, ibibigay ni Isabela ang hiling nito. Anuman ang mangyari sa kanya sa hinaharap, hindi na iyon kanyang pasanin. Bago tuluyang magwakas ang lahat, nagpasya siyang kausapin ang anak nang tapat sa huling pagkakataon.Para naman sa kanyang sarili, tahimik na bumuntong-hininga si Isabela habang may bahagyang kirot sa dibdib. May mga tao at bagay na nakatakdang lumayo—ang tanging magagawa ay matutong magpaalam at magpakawala. Kahit gaano pa ito kahirap at kasakit, kailangan niyang maging matapang.Dahan-dahang umakyat ang elevator hanggang sa tumunog ito

Tumugon na lamang si Isabela ng isang mahinang ungol at hindi na nagsalita pa. Sa sandaling iyon, wala na talaga siyang masasabi.Biglang tumingin si Yuan kay Viviane at nagsabing, “Tita Viviane, nagpalit ka ng damit! Napakaganda po ng suot ninyo!”Ngumiti si Viviane. “Oo naman, para bumagay ito sa set ng diyamanteng alahas na ibinigay ng tatay mo. Bagay ba sa akin?”“Siyempre po bagay! Napakaganda ninyo, Tita! Maganda ang damit, at napakaganda rin ng alahas na ibinigay ni Tatay sa inyo. Perpekto ang lahat!”Nang marinig iyon, dahan-dahang itinaas ni Isabela ang kanyang tingin. Nakita niya ang kumpletong set ng alahas na suot ni Viviane—kumikinang at tunay na marangya. Ngunit ang set na iyon... biglang nag palamig sa buong pagkatao ni Isabela.Hindi ba’t iyon mismo ang alahas na ipinahanap niya sa alahasero bago pa magsimula ang paligsahan? Ang balak niya sana itong ipares para kay Ismael Lao? Malinaw pa sa kanyang isip ang sinabi ng kaibigan niyang alahasero noon: “Amber, huwag kang