Semua Bab The Billionaire Thought I'd Never Leave : Bab 41 - Bab 50

“Hindi po maganda ang kalagayan ni Ginang Lim, kaya hindi siya maaaring uminom,” wika ni Angelo Wong sabay buhos ng malinis na tubig sa baso at iniabot ito kay Isabela. “Mas mabuti po ang simpleng tubig muna.”Tinitigan muna ni Isabela ang malinaw na tubig, bago ito kinuha at humigop nang dahan-dahan.Lumipas pa ang ilang sandali ngunit hindi pa rin bumabalik si Yuan, kaya tumingala siya upang hanapin ang maliit na anino ng anak. Sa paningin niya ay unang pumasok ang makintab na sapatos. Nang itaas niya ang tingin, nakita niya si Rafael na nakatayo sa harap niya habang may dalang pinggan ng mga munting tinapay. Tinitigan muna ni Rafael ang pagitan nila ni Angelo Wong bago inilapag ang pinggan sa tabi ni Isabela.“Ito ang kinuha ni Yuan para sa iyo,” malamig at walang damdaming sabi nito.Tumango lang si Isabela. “Ah.” Wala na siyang nasabi pa. Sa harap ng lalaking ito, tila naubusan na siya ng mga salitang maibabahagi.Napansin ni Rafael ang paghawak niya sa dibdib, ang palagiang pagp

Tumango ang drayber. “Tama po, Young Master. Ito ang ibinigay na lokasyon ni Ginang—Blg. 68 Daan ng Baybayin.”Sumilip si Yuan sa labas; nakita niya ang karatula sa bukana ng lugar. “Dito po ba talaga nakatira si Nanay? Tay, hindi ba napakamahal ng mga bahay dito?” Tumingala siya sa ama. “Binili niyo po ba ito para kay Nanay?”“Hindi,” mahinahong sagot ni Rafael. Sinundan niya ng tingin ang paligid. Minsan na siyang nakadaan dito ngunit hindi niya ito binigyang pansin—ngayon lang niya napagtanto na ito ang tinitirhan ni Isabela. Wala siyang natandaang nabanggit ito ng babae, at hindi rin ito iniulat ni Angelo Lee. Binigyan naman niya ito ng bank card noon; hindi siya maramot sa mga pangangailangan ng asawa. Ngunit halos hindi naman gumagastos si Isabela mula rito, at wala pa siyang natatanggap na anumang bill mula rito. Alam niya ang kalagayan ng pamilya nito—malabong makakabili sila ng ganitong bahay gamit ang sariling pera. Kung gayon... saan nanggaling ang pananalapi para dito? Sa

Biglang naalala ni Jiang Ranxing ang pangako niya kay Ms. Cruz na magluluto ito bago magsimula ang paligsahan—halos makalimutan na niya iyon. “Sige po, bibili na lang ako ng mga sangkap at pupunta riyan sa tanghali. Hintayin niyo po ako at ibinaba ang tawag.Bumili siya ng mga kailangan at nagtungo sa sa bahay ni Ms. Cruz. Matapos ang mahabang paghahanda sa buong hapon,hinila ni Ms.Cruz si Isabela palapit. “Tama na ‘yan, Sabel. Sapat na ang handa. Huwag ka nang magpagod pa nang labis.” Sabay silang nagkaroon ng mainit at masayang tanghalian.Pagkatapos kumain, dinala siya ni Ms.Cruz sa silid-aralan nito at kumuha ng isang sobre mula sa drawer. Binuksan ni Isabela ang laman—isang imbitasyon para sa Fashion Gala na inorganisa ng Andy Luy.Tumango si Ms.Cruz. “Tama. Matagal nang hindi nagsasagawa ng ganitong malaking pagtitipon ang mga Luy. Sa pagkakataong ito, ang mismong CEO ang nagpasimula nito. Dadalo ang lahat ng tanyag na pangalan mula sa iba’t ibang panig ng mundo ng fashion, at

Ngumiti si Heart. “Kung ninakaw mo nga iyon, napakatapang mo naman talaga. At kung ayaw mong magkuwento, hindi naman ako mausisa. Hindi ko inaasahan na may darating na tao sa imbitasyong ibinigay ko kay Gng.Cruz.” Bigla siyang huminto sa paglalakad, humarap kay Isabela, at tinitigan ito nang mabuti. “Ikaw ba ang asawa ni Rafael? Ang pangalan mo ay... Sabel... Isabel...”“Isabela Lim,” mahinahong sagot ng dalaga.“Ah, anong ibig sabihin ng bela?Sandaling natigilan si Isabela, bago sumagot nang mahina: “Ito ang ‘Bella’ na nangangahulugang maganda ang kaloobanNapapitik siya nang bahagya. “Sige na, umupo ka kung saan mo gusto. Hindi ako mahilig sa masyadong maraming alituntunin.” Pagkasabi nito, iniwan na niya si Isabela at nagpatuloy.Naiwan si Isabela na tila nawala sa sarili. Dahil sa tanong na iyon, bumalik ang alaala niya kay Rafael Noong una silang magkakilala, ganoon din ang tanong nito—malamig, walang emosyon. “anong ibig sabihin ng iyong ‘bella’? Iyong parang ‘pagkatapos’ sa iy

Walang bakas ng init o pag-aalala sa mukha ni Rafael hindi mabasa ni Isabela ang laman ng isip nito. Muli itong nagsalita ng matigas ang tinig “Uminom ka na niyan.”Akala ni Isabela ay nagkakamali siya ng pandinig, ngunit ang bawat salita ay tila patalim na muling humuhulog sa kanya sa bangin ng may matinding sakit. Tinitigan niya ito, nanginginig ang tinig habang may halong hinanakit: “Hindi mo ba talaga nakikita... na ayaw ko itong inumin?”Wala pa ring reaksyon si Rafael, tila nag-uutos lamang siya sa isang estranghero. “Isang basong alak lang ito. Ito ay simpleng paggalang na nararapat mong ibigay kay Andy,” wika niya nang walang bahid ng damdamin. “At kailangan mo ring ibigay ito sa akin. Huwag mong kalimutan kung saan ka lulugar.”“Huwag mong kalimutan ang iyong lugar.” Napaka-ironic ng mga salitang iyon. Wasak na wasak ang puso ni Isabela ang sakit ay tila kumalat at pinamanhid ang kanyang buong pagkatao. Kailanman kinamuhian niyanv tunay ang titulong Mrs. Lim. Matagal siyang