Semua Bab The Billionaire Thought I'd Never Leave : Bab 51 - Bab 60

Hindi lamang ang pag-inom ang tinutukoy ni Jiang Ranxing. Ipinapahiwatig din niya ang nakalipas na sampung taon—kung paano niya inabandona at sinaktan ang kanyang sarili dahil sa labis na pagmamahal kay Rafael, isang pagmamahal na nag-iwan ng malalalim na pilat sa kanyang katawan at kaluluwa.Tahimik at dahan-dahang ibinahagi ni Isabela ang kanyang kwento. “Noong ipinagbubuntis ko pa lang si Yuan, nagsimula na agad ang hirap at pasakit sa aking katawan,” wika niya habang pilit na ngumingiti kay Angelo Wong. “Siguro ay hindi ninyo ito lubos na maiintindihan, kayong mga lalaki.”Nanatiling tahimik si Angelo Wong, hinahayaan lamang siyang magpatuloy.“Mayroon akong kondisyon sa dugo—malubha ang aking anemia, at may depekto rin ang aking mga platelet. Mga sakit na hindi na magagamot pa. Nang magbuntis ako, lalong lumala ang lahat. Kahit anong masustansyang pagkain ang kainin ko, kahit gaano karaming gulay ang ipakain sa akin, wala itong epekto. Sa huli, tanging ang mga gamot na inireseta

Ngunit sa pagkakataong ito, ang Ikalawang Tiyuhin mismo ang tumawag—at alam ni Isabela na si Don Manuel ay matagal nang pangunahing kaaway ni Rafael, na matagal na ring naghahangad na agawin ang kapangyarihan ng pamilya Lim. Ibig sabihin nito, ang sitwasyong ito ay may malaking epekto kay Yuan, ang itinuturing na susunod na tagapagmana. Napagtanto ni Isabela: pumayag siya hindi para kay Rafael, kundi para sa kinabukasan ng kanyang anak. Anuman ang mangyari sa kanilang diborsyo, kailangan niyang isaalang-alang ang kaligtasan at karapatan ni Yuan. Hindi mabuting lumikha ng kaaway para sa sariling anak. Mas mabuting manatili muna silang magkasama sa paningin ng iba, at huwag munang ipaalam kay Don Manuel ang tungkol sa kanilang paghihiwalay.Kinuha niya ang kanyang susi at kapote, at nagtungo patungo sa Tomsom Villa. Pagkarating, ipinarada niya ang sasakyan sa garahe at hindi agad pumasok. Lumapit ang katiwala nang may paggalang. “Ginang, matagal na po kayong hindi nakauwi. Inihanda ko n

Bahagyang bumulong si Isabela na puno ng lungkot: “Si Viviane...”Tumingin lamang si Lolo sa kanya nang walang komento, saka nagpatuloy: “Itinuring ni Rafael na ang batang iyon ang tanging pag-asa ng kanyang buhay. Mula nang pumanaw ang kanyang mga magulang, isa na lamang ang naging pinakamahalagang tao para sa kanya.”Lalong luminaw para kay Isabela ang kahalagahan ni Viviane sa puso ni Rafael. Napangiti siya nang mapait habang umiling; tila isang yelo ang dumaan sa kanyang puso, na dahan-dahang nagpatay sa natitira pang init doon. Hindi na nakapagtataka kung bakit handang isakripisyo ni Rafael ang lahat—ayaw niyang mawala ang tanging liwanag na mayroon siya. Ang taong nagbigay ng pag-asa sa kanya sa gitna ng dilim ay hindi matatawaran ang halaga.Ngayon ay tila naiintindihan na niya ang ilan sa mga dahilan ng kilos ni Rafael. Pareho silang matiyaga at pursigido sa paghahabol sa kanilang iniibig—siya kay Rafael, at si Rafael kay Viviane. Isang walang katapusang ikot, isang dula na pa

Nang marinig ito, lalong tumibay ang hinala ni Melith na maaaring magkaroon pa ng isa pang anak ang dalawa. Kung lalaki pa ang magiging susunod, magiging mas malaking banta iyon sa kanila nina Don Manuel. Isa lang ang anak nila—si Andrea isang babae—at wala silang tagapagmanang lalaki na makikipagsabayan kay Rafael. Kung dadagdagan pa ng pamilya nina Rafael at Isabela lalong mahihirapan ang kanilang panig. Akmang magdadagdag pa sana si Mileth nang pigilan siya ng asawa.“Kumain na muna tayo,” putol ni Don Manuel. “Hindi na natin dapat pakialaman ang mga desisyon ng mga kabataan.”Wala nang nagawa si Mileth kundi tumahimik at ibinalik ang atensyon sa pagkain. Sa buong hapunan, nanatiling tahimik si Lolo. Sa kanyang edad, hindi na siya mahilig makialam sa mga usapin ng nakababatang henerasyon. Pagkatapos kumain, nakipaglaro muna siya saglit sa mga bata bago nagtungo muli sa kanyang silid-aralan upang magpahinga. Naghiwa-hiwalay na ang iba pang bisita; naiwan na lamang sa sala sina Don M

Mukhang nalungkot sandali si Rafael, pero naalala niyang may usapan pala sila ni Tita Viviane—bigla ring nawala ang pagkadismaya niya. “Tara na, Daddy! Sabi ni Tita Viviane, gagawan daw niya ako ng sarili niyang suit gamit ang mga kamay niya ngayon!” Tumango lang si Rafael ng “Mm.”Wala nang sinabi pa si Isabela. Napansin niya, tuwing gising si Yuan, si Viviane lang ang hinahanap. Kapag tulog lang ito, siya ang hinahanap bilang ina. Ganoon din naman si Rafael—magkamukha talaga sila pati ng ugali. Sakit na ng ulo ang naramdaman ni Isabela kaya nauna na siyang umalis.Pagdating ni Isabela sa bahay niya, kinuha niya ulit ang dokumento mula kay Lolo Lim at binasa itong mabuti. Nakasulat doon na kusang ibinibigay ni Armando ang 10% ng shares sa kanya, at pirmado na ito ng matanda. Ibig sabihin, kapag pinirmahan niya rin, isa na siyang may-ari ng Lim Group. Siguro ay hindi pa ito sinasabi ni Lolo Arman sa iba—kasi kung alam na nina Rafael at Don Manuel ang tungkol dito hindi sana tahimik an