All Chapters of THE BILLIONAIRE'S FAVORITE OBSESSION: Chapter 11 - Chapter 20

Callie's Desperation.Nakakatawa.Noong bata ako, akala ko ang desperation ay iyong mga eksenang napapanood ko lang sa teleserye.Iyong mga taong lumuluhod.Umiiyak.Nagmamakaawa.Hindi pala.Mas tahimik pala ang desperation.Hindi ka sisigaw.Hindi ka iiyak.Mapapangiti ka pa nga minsan.Pero sa loob-loob mo...Unti-unti ka nang nauubos.Napatingin ako sa mga gamit naming nakasalansan sa kariton.Sa manipis naming kutson.Sa lumang electric fan.Sa maliit naming refrigerator.Sa kahon ng mga diploma.Sa framed picture nina Mama at Papa.Pagkatapos...Kay Calix.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.Hindi niya ako pinipilit.Hindi rin siya nagsasalita.Pero kilalang-kilala ko ang kambal ko.Alam kong hinihintay niya ang desisyon ko.Ako ang ate.Ako ang laging nagdedesisyon.At sa unang pagkakataon...Hindi ko alam ang tamang sagot.Huminga ako nang malalim.May karapatan pa ba akong tumanggi?Wala.Hindi na.Kanina pa kami nasa ilalim ng araw.Wala kaming matutulugan mamayang gabi

Callie's POVKanina pa nakaalis si Sir Lucien.Pagkatapos niyang ihatid ang lahat ng kailangan naming malaman, magalang siyang nagpaalam.Wala nang mahabang usapan.Wala ring kung anu-anong bilin.Simple lang."Rest well."Tapos umalis na siya.Hindi ko pa rin maintindihan ang lalaking iyon.Mayaman.CEO.Busy.Pero nagawa niyang isantabi ang trabaho niya para lang siguraduhing may matutuluyan kaming magkapatid.Napabuntong-hininga ako.Hindi ko alam kung paano ko siya mababayaran.Samantala...Kanina pa hindi mapakali si Calix.Pagkatapos dumating ang pagkain...Halos maubos namin ang lahat.Hindi ko maalalang kailan kami huling nakakain nang ganoon kasarap.Pagkatapos kumain...Nagligpit siya ng pinagkainan.Nagpaalam na rin ang mga staff na naghatid ng pagkain.Tahimik na ulit ang buong unit.At doon na nagsimula ang problema."Callie.""Hmm?""Callie..."Lumingon ako.Nakatayo siya sa gitna ng sala.Nakatingin sa kung saan-saan."Anong ginagawa mo?""Wala.""Eh bakit ka paikot-iko

Callie Napabalikwas ako nang maramdaman ko ang malakas na pagbavibrate ng cellphone ko. Pupungas-pungas na dahan-dahan kong inabot iyon mula sa bedside table. Halos nakapikit pa ang isang mata ko habang ina-unlock ang screen. Face recognition pa more. Ipaalala ninyo sa akin na magpapalit na ako ng password sa susunod. Sinipat ko ang oras bago ko pinindot ang message notification. 7:03 A.M. Sinong gago ang magmemessage sa akin ng ganto kaaga? E wala nmn akong boyfriend, si Calix mangangatok pag gutom— e nagtatampo so magkukusa. Si Thea naman, nasan na nga ba si Thea? Ilang araw nang walang paramdam ang babae na 'yon, buhay pa kaya siya? Feeling ko ay kay Thea ang message, mukhang nakaramdam na siya. Nang pindotin ko ang message icon ay hindi BESTY THEA ang nakalagay sa sender. Ang text message ay... Mula kay... Sir Lucien. Agad akong napatuwid ng upo, parang biglang nawala ang antok ko. Binuksan ko agad ang mensahe. Good morning, Miss Mercado. I hope you

Halos apatnapung minuto kaming bumiyahe bago tuluyang bumagal ang sasakyan. Napatigil ako sa pagtingin sa labas nang huminto kami sa harap ng isang gusaling halos puro salamin ang harapan. Hindi man kalakihan, kitang-kita naman ang elegante nitong disenyo. May mga nakapaso na olive trees sa magkabilang gilid ng entrance, habang ang gintong pangalan ng restaurant ay nakaukit sa itim na marmol sa itaas ng pintuan.Napalunok ako.Hindi ko pa man nababasa ang menu, pakiramdam ko umiiyak na ang wallet ko.Huminto ang sasakyan sa harap ng valet. Agad na lumapit ang isang lalaking naka-puting long sleeves, itim na vest, at puting gloves."Good afternoon, Mr. Montenegro," magalang nitong bati habang bahagyang yumuyuko."Good afternoon," kalmado niyang tugon bago iniabot ang susi ng sasakyan.Pagkababa ko, halos automatic na napatingala ako sa restaurant. Sa labas pa lang, ramdam mo nang hindi ito iyong lugar na basta-basta lang pinapasukan. Sa loob ng floor-to-ceiling windows, tanaw ko ang mg

CallieHindi ko alam kung ilang beses akong nagpalit ng damit bago tuluyang makuntento sa suot ko. First day ko ngayon bilang secretary ni Sir Lucien Montenegro, at kahit paulit-ulit kong sinasabing trabaho lang ito, hindi ko pa rin mapigilang kabahan. Nakaharap ako ngayon sa salamin habang pinapantay ang laylayan ng light pink blouse na pinili kong isuot. Hindi ito sobrang sosyal, hindi rin sobrang simple. Tamang-tama lang. Ipinartner ko iyon sa puting slacks at nude heels na binili ni Miley noong isinama niya ako sa shopping. Napangiti ako nang bahagya habang inaayos ang blonde kong buhok sa likod ng tenga. Ewan ko ba, pero parang gusto kong magmukhang presentable ngayon. Hindi para magpaganda. Hindi para magpapansin. Kundi dahil gusto kong maging maayos sa unang araw ko sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ng isa sa pinakamayamang tao sa bansa. Ayokong mapahiya si Sir Lucien sa pagpili niya sa akin. Temporary employee lang ako, tatlong buwan lang ang kontrata ko, pero gusto kong patuna