Todos los capítulos de บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

เซี่ยอวี่ถิงเดินมาหยุดยืนหน้าประตูห้องของซ่งจื่อเซวียน เมื่อสักครู่ป้าหวังเดินมาแจ้งเธอว่าเช้านี้เขาต้องการให้เธอมาหาที่ห้อง แม้ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ถึงต้องให้มาหาตั้งแต่เช้า แต่ตอนนี้เธอก็มายืนตรงหน้าห้องของเขาแล้ว“ก๊อก ก๊อก”“เข้ามา” เสียงเจ้าของห้องดังลอดประตูออกมา เธอบิดลูกบิดประตูเข้าไป เห็นร่างสูงโปร่งใส่ชุดคลุมอาบน้ำนั่งอยู่ที่ปลายเตียง ดูแล้วเหมือนเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและรอคอยเธออยู่ เธอก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวังเว้นระยะห่างจากเขาสามสี่ช่วงขา “เรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่า”ซ่งจื่อเซวียนมองหน้าเธอ เขาลุกขึ้นสำรวจเธอราวกำลังจับผิด จนเธอประหม่า เธอเลื่อนมือที่ไขว้ไว้ข้างหลังออกมาจับชายชุดนอนทั้งสองข้าง เขามองมือเธออีกครั้งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“เตรียมชุดให้ฉัน”“อ่อ” เซี่ยอวี่ถิงงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เหตุผลที่ซ่งจื่อเซวียนเรียกเธอมาพบเพียงเพื่อจะให้เธอเตรียมชุดให้เพียงเท่านี้เหรอ“วันนี้คุณต้องไปพบลูกค้าคนสำคัญ หรือมีตารางงานอะไรที่พิเศษกว่าปกติไหม” “ไม่มี”เซี่ยอวี่ถิงเดินไปที่ห้องแต่งตัวของเขา กวาดสายตามองคอลเลกชันของเขาในตู้เสื้อผ้า ก่อนหยิบชุดที่เลือกออกมา “คุณใส่สูทส

ซ่งจื่อเซวียนเห็นซ่งหยุนเซินยกปืนจ่อหน้าเซี่ยอวี่ถิงพลันในใจของเขาก็เดือดดาลอย่างไร้สาเหตุ ร่างบางยืนอยู่ปลายกระบอกปืนหากเขามาช้ากว่านี้แล้วเกิดเรื่องไม่ดีกับเธอความรู้สึกส่วนลึกของใจก็ไหววูบ“ถ้าแกยังไม่เลิกจ่อปืนมาที่ผู้หญิงของฉัน ฉันยินดีจะช่วยให้พ่อแม่แกจัดงานศพลูกชายไวขึ้น” เสียงทุ่มต่ำที่สะกดทุกคนที่ได้คนฟังดังขึ้นซ่งจื่อเซวียนก้าวเข้ามาพร้อมแววตาอำมหิต รอบตัวของเขาแผ่รังสีความกดดันในทุกย่างก้าวของเขาเพียงแค่เธอได้เห็นเขาหัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมา ในสถานการณ์แบบนี้เธอกลับมั่นใจว่าเขาจะสามารถปกป้องเธอให้ปลอดภัยได้ซ่งหยุนเซินหันมาพร้อมรอยยิ้มที่เซี่ยอวี่ถิงมองแล้วยังรู้สึกว่าชวนให้โมโห ซ่งจื่อเซวียนเดินเข้าไปหยุดมองดวงตาสีดำของเขามืดลึกจนยากหยั่งความในใจ“ล้อเล่นน่าพี่ชาย” ซ่งหยุนเซินปล่อยไกปืนจนมันหมุนอยู่ที่นิ้วมือเขายกมือทำท่ายอมแพ้ก่อนเก็บกระบอกปืนเข้าไปตามเดิมจินเฉินเห็นดังนั้นจึงเก็บปืนกลับเช่นกันแล้วถอยหลังมายืนข้างซ่งจื่อเซวียน“แกเสนอหน้ามาที่นี่ทำไม” ซ่งจื่อเซวียนถามเสียงเรียบราวไม่เห็นหัวคนตรงหน้าซ่งหยุนเซินหันหลังกลับไปนั่งที่โซฟา เขาหยิบชาขึ้นมาดื่มอย่างใจ

เซี่ยอวี่ถิงเดินทำหน้าบึงตึงเข้ามาให้ห้องรับประทานอาหาร เมื่อเห็นหน้าชายที่ทำให้หลังเธอปวดร้าวจนกว่าจะลุกจากเตียงได้ก็กินเวลาไปหลายนาที ใบหน้าหล่อเหลาของตัวต้นเหตุยังคงนั่งจิบกาแฟอย่างสงบนิ่งตามปกติ ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดใจมากขึ้นอีกหลายเท่าพื้นโต๊ะแข็ง ๆ ในห้องทำงานนั่นทำหลังเธอปวดร้าวไปหมด ในใจเซี่ยอวี่ถิงก่นด่าซ่งจื่อเซวียนนี่ชักจะทำเกินเรื่องเข้าไปทุกวัน ไม่หัดถนอมร่างกายเธอบ้างเธอแทรกตัวระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้อย่างยากลำบาก เซี่ยอวี่ถิงเท้าเอวตอนย่อตัวลงนั่ง“ตอนเย็นฉันจะมารับ เตรียมตัวให้พร้อม” สีหน้าเคร่งขรึมนั้น พูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนการสั่งมากกว่าการบอกกล่าว ทำเอาเซี่ยอวี่ถิงคิดไปว่าคาแรกเตอร์ของคุณชายจอมเผด็จการในซีรีส์ที่เธอเคยดู ยังไม่ร้ายกาจถึงสามส่วนของคนตรงหน้าเธอซ่งจื่อเซวียนลุกออกไปทำงาน ขณะที่เธอเพิ่งนั่งลงกินข้าว ป้าหวังเดินตามออกไปส่งซ่งจื่อเซวียนซือเหยาจัดแจงตักโจ๊กร้อน ๆ โดยอีกข้างของเธอก็มีมู่ซียืนรินน้ำส้มให้ “คุณชายเตรียมช่างแต่งหน้าทำผมไว้ให้แล้ว ช่วงบ่ายจะเข้ามา คุณเซี่ยมีธุระไปที่ไหนหรือเปล่าคะ” ป้าหวังกลับเข้ามาก็สอบถามตารางกิจกรรมของเธอวันนี้“ไม่มีค่ะ”

สองชายหญิงเคียงคู่พร้อมกันเข้าสู่ชายคาบ้านตระกูลซ่ง เบื้องหน้ามีซ่งหยุนเซินจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คอยง้างปากรอแว้งกัด เซี่ยอวี่ถิงกระชับมือที่จับแขนแกร่ง เธอเหลือบมองใบหน้าของคนข้างกายซ่งจื่อเซวียนยังคงนิ่งราวพญาราชสีห์ที่ไม่หวั่นเกรงอะไร ทำให้เซี่ยอวี่ถิงมีความมั่นใจยิ่งขึ้น“พี่สะใภ้ไม่เจอวันเดียวสวยขึ้นผิดตา” ซ่งหยุนเซินมองเซี่ยอวี่ถิงด้วยสายตาประหลาดคล้ายชื่นชมแต่ก็เหยียดหยามในคราวเดียว เซี่ยอวี่ถิงยกมุมปากยิ้มตอบเล็กน้อย ระวังรักษากิริยาไม่ให้เผลอสวนใบหน้ากวนนั่นสักหนึ่งหมัด แม้ในใจจะร่ำร้องมากแค่ไหนชายชราคนหนึ่งก้าวเท้าออกมา การแต่งตัวและท่าทางคล้ายเป็นพ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูลซ่ง เขายิ้มให้ซ่งจื่อเซวียนแล้วเร่งฝีเท้าเข้ามา“ไม่นึกเลยว่าวันนี้คุณชายใหญ่จะมา คุณท่านต้องดีใจมากแน่ ๆ ครับ” สายตาของพ่อบ้านชราเลื่อนมาเห็นหญิงสาวที่ยืนเคียงคู่คุณชายใหญ่ของเขา แววตาชายชราเกิดความสงสัย“แล้วนี่…” พ่อบ้านชราหยุดพูดก่อนนึกบางอย่างขึ้นได้ “อ่อ เรื่องดีสองชั้นเลยครับ” สีหน้าชายชราเปื้อนรอยยิ้มเช่นเดียวกับรอยยิ้มป้าหวังที่เซี่ยอวี่ถิงเคยเห็น เธอคิดว่าพ่อบ้านคนนี้คงเป็นคนนึงในบ้านหลังนี้ที่จริงใจต่อ

“พี่ชายอย่าล้อเล่น ผมจะรู้จักว่าที่พี่สะใภ้ดีกว่าพี่ได้ยังไง” ซ่งหยุนเซินทำทีบอกปัดเพื่อบ่ายเบี่ยง“นั่นสิ คนดีดีเขาไม่แอบสืบประวัติผู้หญิงของคนอื่นหรอก” ซ่งจื่อเซวียนตั้งใจตอกกลับ“ใช่ คนเลวเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ คุณชายรองซ่งคงไม่ใช่คนพวกนั้นหรอกเนาะ” เซี่ยอวี่ถิงเลยตัดสินใจตอกฝาโลงย้ำลงไป ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เธออมยิ้มปากเป็นเส้นตรงก่อนหันไปเลิกคิ้วซ้ายให้กับซ่งจื่อเซวียน “เอาเถอะ บอกมาสักทีว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ตระกูลของเธอเชิดชูเกื้อหนุนตระกูลซ่งเราได้หรือเปล่า” หลินจินหัวพูดตัดบทแกมบังคับให้ตอบคำถาม“ฉันแซ่เซี่ย ถ้าถามว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครก็เป็นลูกของพ่อกับแม่ และฉันคิดว่าตระกูลซ่งคงไม่ตกอับถึงขนาดจำเป็นต้องให้ตระกูลอื่นเชิดชูเกื้อหนุนหรอกใช่ไหมคะ”“นี่เธอ” หน้าของหลินจินหัวแทบจะกลายเป็นสีเขียวคล้ำ จางฮุ่ยหมิงแอบกลั้นขำกับท่าทางแกล้งใสซื่อของเซี่ยอวี่ถิง “ไม่มีมารยาท” ซ่งหยุนโจวพูดเสียงดังขึ้นแต่ไม่กล้าตวาดเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เป็นพ่อ“พอได้แล้ว จื่อเซวียนแกพาผู้หญิงมาที่บ้าน ก็ควรแนะนำให้เป็นเรื่องเป็นราว” คุณท่านซ่งพูดเพื่อหยุดสถานการณ์“ไม่จำเป็น ผมไม่ใช่คนของตระกูลซ่งแล้ว” “