คุณท่านซ่งเดินลงมาที่ห้องรับรองพร้อมพ่อบ้านเถา ในห้องมีลูกหลานนั่งรออย่างเป็นระเบียบ เมื่อเห็นคุณท่านซ่งเดินเข้ามาทุกคนในห้องลุกขึ้นทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง สายตาของท่านผู้เฒ่ากวาดมองทั่วห้องก่อนหัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ผู้อาวุโสนั่งลงด้วยทีท่าเคร่งขรึม ทุกคนในห้องนั่งลงตามที่คุณท่านซ่งพยักหน้าอนุญาต พ่อบ้านเถายกน้ำชาให้คุณท่านซ่ง ผู้อาวุโสยกชาดื่มจนหมดแล้วส่งถ้วยชาเปล่าให้พ่อบ้านเถา“เจ้าจื่อเซวียนยังไม่ลงมาอีกเหรอ”คุณท่านซ่งเอ่ยปากถาม ทุกคนในห้องมองหน้ากัน “คุณชายใหญ่กับคุณเซี่ยเดินทางกลับไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ”เสียงเคาะไม้เท้าดังขึ้น คุณท่านซ่งมีทีท่าไม่พอใจอย่างมาก ทุกคนในห้องไม่กล้าเอ่ยอะไรให้ห้องทำงานซ่งหยุนเซินกำลังกระฟัดกระเฟียดกับท่าทีเอาใจใส่ของผู้เป้นปู่ที่มีต่อซ่งจื่อเซวียน“ดูคุณปู่ทำสิ พอมันกลับมาเข้าหน่อยก็ไม่เห็นหัวพวกเราสักคน” “เบาเสียงหน่อย” ซ่งหยุนโจวปรามลูกชาย ก่อนนั่งลงที่โต๊ะทำงานเอนหลังพึงเบาะเก้าอี้พลางทำท่าครุ่นคิด“คงหวังพึ่งธุรกิจของตระกูลอย่างเดียวไม่ได้ เราต้องพึ่งตัวเองมากกว่านี้ โครงการเมืองใหม่ก็พลาดไปแล้ว แกหาทางเข้าไปแทรกเป็นคนในให้ไ
Última actualización : 2026-10-04 Leer más