All Chapters of My Precious ของขวัญวันร่ำลา: Chapter 21 - Chapter 30

เด็กน้อยเมื่อได้นมเข้าปาก ก็ปิดสวิตช์น้ำตาทันที ส่วนคนเป็นพ่อออกมาจากห้องนอน ก็ปะหน้ากับเจ้าลูกชายพอดิบพอดี“ฝากลูกก่อนได้ไหมคะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”“มาสิ” เขายื่นมือไปรับ“แอ้ ๆ” เด็กน้อยปัดมือพ่อออกเพราะยังคงกระเง้ากระงอดพ่อเมื่อกี้ยังไม่หาย“ไปกับปะป๊าก่อนนะลูก แม่ขออาบน้ำแป๊บนึงนะครับ”เธอกดจมูกลงศีรษะลูก แล้วส่งลูกให้เขาอุ้ม เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นไปมองคนเป็นพ่อตาแป๋วแหว๋ว ไร้เดียงสา“ป๊าขอโทษนะลูก ป๊าไม่ได้ตั้งใจทำให้หนูตกใจจริง ๆ ยกโทษให้ปะป๊าน้า” ภูเบศร์กดจมูกลงศีรษะเล็กแผ่วเบาเพื่อง้อลูกชาย เด็กน้อยกะพริบตาปริบแล้วโน้มศีรษะลงมาซบที่อกพ่อ ภูเบศร์เดาว่าเด็กน้อยคงจะอภัยให้เขาแล้วเมื่อถึงเวลาเข้านอนปางอุบลอุ้มลูกชายไปวางที่เตียงเด็ก เขาก็เกาะแขนแม่ไว้ทันที“เป็นอะไรครับ ไม่อยากนอนเตียงนี้เหรอ” เขาพยักหน้า “จะนอนเตียงนี้?” ปางอุบลชี้ไปที่เตียงใหญ่เด็กน้อยก็หยักหน้าลงรัว ๆ ก็เขาอยากนอนกอดแม่นี่นา“ปะป๊า” แล้วก็นอนกอดพ่อด้วย...เด็กน้อยส่งเสียงเล็ก ๆ น่ารัก น่าเอ็นดู“ทำไมครับ อยากให้ปะป๊านอนด้วยเหรอ?” เธอเลิกคิ้วถาม เด็กน้อยก็พยักหน้าลงอีกสักพัก...เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที

ปางอุบลกดล็อกห้องไว้ เธอวางลูกน้อยลงบนเตียงนุ่ม สายตาทอดมองไปยังบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนเตียงเสื้อครอบครัวที่เธอตั้งใจสั่งมาจากร้านค้าออนไลน์ เป็นเสื้อยืดสีขาวที่สกรีนลายครอบครัวหมู มีพ่อหมู แม่หมูและลูกหมูตัวสีชมพูน่ารักอยู่ตรงกลางเธอพรูลมหายใจออกมา ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา แล้วโยนส่ง ๆเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าไป เพราะอย่างไรแล้วพรุ่งนี้ ก็คงไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมันแล้วด้านภูเบศร์เองก็ร้อนใจ เขารัวทุบประตูอยู่หน้าห้อง เรียกเธออยู่ข้างนอก ยิ่งไม่มีเสียงตอบกลับ ภูเบศร์ก็ยิ่งร้อนรน เขาหัวเสียและยิ่งส่งเสียงเรียกเธอด้วยความเกรี้ยวกราดขึ้นอีกปางอุบลรีบวิ่งปรี่เข้ามากอดลูกไว้ในอ้อมอกเพราะกลัวว่าเขาจะตระหนกตกใจขึ้นมา“บัว เปิดประตู เดี๋ยวนี้ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน บอกให้เปิดไงวะ” ภูเบศร์สบถเสียงดัง สองฝ่ามือบางของปางอุบลรีบยกขึ้นมาปิดใบหูเล็กทั้งสองของลูกชายไว้ ส่ายหน้าไปมาพลางบอกเขา“ไม่ต้องฟังที่ป๊าพูดนะลูก”ภูเบศร์เดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้องนอน ท้ายที่สุดแล้ว คืนนี้สองแม่ลูกก็นอนกันสองคนโดยไร้เงาของผู้เป็นพ่อจนเช้าเช้าวันต่อมา...ปางอุบลตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้า เธอทำหน้าที่ปกติเช่น

ภูเบศร์สะพายถุงกอล์ฟเดินออกมาจากห้องนอนมาพอดี เด็กน้อยเห็นผู้เป็นพ่อเข้า จึงค่อย ๆพยุงตัวเองลุกขึ้น เบะปากร้องไห้โยเย กางแขนออกกว้างร้องไห้เขาอุ้ม พร้อมกับขยับขาป้อมก้าวเดินเตาะแตะมุ่งตรงไปหาคนเป็นพ่อแต่ทว่า...เด็กน้อยเดินไปได้เพียงสามสี่ก้าวก็ล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปที่พื้นเสียก่อน “แง้ แง้ ~~”ด้วยความเจ็บเขาก็ยิ่งแผดเสียงหวีดดังจนเสียงหายไปในลำคออย่างน่าสงสาร ร่างจ้อยยังไม่หยุดความพยายามเขาเปลี่ยนเป็นคลานสี่ขาเร็วปร๋อไปกอดขาผู้เป็นพ่อไว้ ภูเบศร์ยืนค้างแข็งเหมือนสาปให้เป็นหินเหมือนถูกตรึงข้อเท้าให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นขยับขาไปไหนไม่ได้และรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างยิ่งผู้เป็นพ่อรีบวางถุงกอล์ฟที่สะพายไหล่ลงกับพื้นก่อนแล้วช้อนอุ้มเจ้าตัวน้อยมากอดปลอบไว้แนบอก“ไม่ร้องนะลูก โอ๋ ๆ ดินดินเด็กดี” เด็กน้อยกอดรอบคอเขาไว้แน่น ราวกับเป็นการขอร้องว่าอย่าไปไหน เขาอยากให้พ่ออยู่กับเขา ปางอุบลเห็นลูกแล้วก็อดสงสารไม่ได้“คุณ ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ น้องดินต้องการคุณนะคะ” ดวงตาเธอสั่นไหวระริก ปางอุบลช่วยอ้อนวอนอีกแรง ภูเบศร์มองหน้าเธอนิ่ง ๆก่อนเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบทุ้ม สถานการณ์ตอนนี้มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“

“ฉันไปเตรียมของให้ลูกแป๊บหนึ่งนะคะ” เขาพยักหน้ารับ แล้วก็ไปนั่งเล่นกับเด็กน้อยต่อ เพียงไม่กี่อึดใจทุกคนก็พร้อมออกเดินทางเด็กน้อยนั่งประจำที่คาร์ซีทไม่อิดออด ทั้งสองคนนั่งส่วนหน้ารถ ปางอุบลหันไปถามลูกที่นั่งที่เบาะหลังคนขับ“ดิน ดินพร้อมนะครับ”“แอ้” เด็กน้อยชูมือขึ้นทั้งสองข้าง คนเป็นพ่อเป็นแม่ สบตากันแล้วก็ได้แต่ขบขันพอถึงสวนสัตว์ ภูเบศร์ก็รับหน้าที่อุ้มลูก เขาสะพายเป้คล้องอุ้มเด็กน้อยไว้ ส่วนปางอุบลก็สะพายถุงผ้าขนาดใหญ่ที่บรรจุของใช้ส่วนตัวของลูกน้อยลงรถมาด้วยสวนสัตว์ที่นี่แบ่งออกเป็น 2 โซนใหญ่ ได้แก่ โซน Safari Park (ซาฟารี พาร์ค) ซึ่งเป็นโซนสวนสัตว์เปิดให้ชมสัตว์ป่าจากแอฟริกาแบบใกล้ชิด และโซน Marine Park (มารีน พาร์ค) ที่มีทั้งสัตว์ คาเฟ่สุดน่ารัก และโชว์แสดงสุดว้าวมากมายให้ได้ชมกัน เมื่อเดินผ่านประตูเข้าไป ก็ได้พบกับนกแก้วมาคอร์สีสันสดใสหลายสิบตัวที่ส่งเสียงต้อนรับอย่างเป็นมิตรพวกเขาตัดสินใจเดินไปชมยีราฟก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งถือเป็นอีกหนึ่งไฮไลท์ของสวนสัตว์ พวกเขายืนตรงระเบียงให้อาหาร ยีราฟกว่า 200 ตัวก็จะยื่นคอยาว ๆของมันเข้ามาขออาหาร“หู้ว ๆ” เด็กน้อยเบิกตากว้างอย่

ร่างบางหันขวับไปที่ต้นเสียง เห็นภูเบศร์เปิดประตูรถขึ้นมานั่งที่เบาะหลัง เธอเอี้ยวตัวหลบเข้ามุมทันที เพราะไม่อยากให้เขาเห็นตอนที่เธอกำลังให้นมลูก“เข้ามาทำไมคะ ฉันกำลังให้นมลูกอยู่” ปางอุบลเอ่ยขึ้น ทั้งที่ยังหันหลังให้เขาอยู่แบบนั้น“เข้ามาดูลูกกินนมไม่ได้ไง๊ ทำยังกับฉันไม่เคยเห็นอย่างนั้นแหละ หึหึ” เขากลั้วหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ ปางอุบลแยกเขี้ยวใส่ ตอนนี้เธออยากเอาเล็บมือข่วนหน้าเขานัก เมื่อปางอุบลหันไปดูเขาอีกทีก็เห็นว่าภูเบศร์นั่งไขว่ห้างฝ่ามือประสานกันหลังท้ายทอย เขาหลับตาพริ้มเอนหลังนอนเอกเขนกไปที่เบาะตากแอร์อยู่ เธอจึงหันมาสนใจเจ้าลูกชายในอ้อมอกที่นอนดูดนมแม่อย่างขมีขมันต่อพลางมองลูกน้อยด้วยความเอ็นดู“ดูดแรงแบบนี้ คงจะหิวมากเลยสินะเนี่ยเจ้าแสบ” ภูเบศร์เอ่ยขึ้น เด็กน้อยที่กำลังดูดนมอยู่กลั้วหัวเราะขึ้นมาเมื่อถูกเอ่ยแซว“จริงด้วย คงหิวมากเลย ขอโทษที่แม่ลืมหยิบนมมาให้หนูนะครับ” ปางอุบลแย้มยิ้มกับลูกคล้อยตามกับเสียงแซวนั้น และวินาทีต่อมาก็ต้องหุบยิ้มลงทันใด“...” ปางอุบลเกิดประกายวูบหนึ่งในดวงตาก่อนจะหันขวับไปหายังต้นเสียง เห็นว่าภูเบศร์ตอนนี้ชะโงกหน้ามาดูลูกที่กำลังดู