All Chapters of My Precious ของขวัญวันร่ำลา: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันใหม่ที่สดใส แต่ทว่าเจ้าตัวจ้อยกลับไม่สดใสเหมือนกับอากาศยามเช้าเอาเสียเลย“แง้~~” เด็กน้อยที่ถูกผู้เป็นแม่วางให้นั่งโต๊ะกินข้าวเด็ก แต่เขากลับกางแขนออกกว้างร้องให้แม่อุ้ม เขาร้องไห้โยเยเนื่องจากเจ็บแผลที่ระบมยังไม่หาย เมื่อคืนก็หลับไม่ค่อยสนิท ปางอุบลจึงต้องอุ้มเขาไว้ในอกเพื่อปลอบโยนเธอหยิบขวดนมให้เขาดูด เด็กน้อยกินไปได้ครึ่งหนึ่งก็โยนทิ้ง ความเจ็บปวดพลอยทำให้เด็กน้อยไม่สบายตัว และหงุดหงิด เขาสื่อสารได้เพียงแค่ร้องไห้เพราะพูดสื่อสารออกมาเป็นคำได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น“เจ็บแผลมากเลยใช่ไหม โอ๋ ๆ” ปางอุบลปลอบลูกชาย เขาคว่ำหน้าร้องโอดครวญเกยคางลงที่บ่าลาดเนียนของแม่ ปางอุบลค่อย ๆกล่อมเขาเพื่อให้หลับไปอีกครั้ง“คุณกินไปก่อนเลยนะคะ” เธอพูดพลางลุกขึ้น และเดินไปด้วยกล่อมเขาไปด้วย พอเมื่อยขาก็มานั่ง เด็กน้อยไม่ยอมให้ใครอุ้มนอกจากผู้เป็นแม่ ภูเบศร์จึงได้เลื่อนจานข้าวปางอุบลมาตรงหน้า ใช้ช้อนตักกับข้าวลงบนจานข้าว แล้วตักข้าวขึ้นมาจ่อที่ปากเธอ“อ้าปาก” เขาออกคำสั่ง“...” ปางอุบล“เร็ว ๆสิ ฉันเมื่อยมือนะเนี่ย” ภูเบศร์กลบเกลื่อนด้วยการทำเสียงดุใส่ ปางอุบลอมยิ้ม เขาก็มีมุมโรแมนติกเหมื

ช่วงบ่ายแก่วันเดียวกัน...ยังคงพอมีเวลาประมานสามชั่วโมงที่ภูเบศร์จะกลับมาจากทำงาน และตอนนี้ลูกก็นอนกลางวันอยู่ เป็นช่วงเวลาที่แม่บ้านอย่างเธอมีเวลาพักผ่อนของตัวเองบ้างปางอุบลหยิบถั่วลิสงของโปรดขึ้นมาจากจานเซรามิคสีขาวเข้าปาก ยามนี้เป็นเวลาทองของแม่บ้านอย่างเธอ เป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน อย่างแท้จริง เพราะเหนื่อยจากการดูลูกมาทั้งวันแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย เพิ่งจะมีเวลาส่วนตัวเอาตอนที่ลูกหลับช่วงกลางวัน และแล้วความเมื่อยล้าก็ทำให้เธอผล็อยหลับไป ทีวีก็ยังคงเปิดค้างไว้ ตอนนี้จึงกลายเป็นว่าทีวีดูคนแทนเสียแล้วหลับไปเย็นย่ำเด็กน้อยตื่นขึ้นมาตอนเย็นก็ร้องเรียกแม่ทันที ปางอุบลสะดุ้งตื่นขึ้น รีบวิ่งเข้าไปอุ้มเขาขึ้นมาจากเตียงนอน เธออุ้มเขาออกมานั่งเล่นที่โซนรับแขกเช่นเคย พลางเงยหน้าดูนาฬิกาแขวนที่ผนังห้อง ใกล้เวลาที่ภูเบศร์จะกลับจากที่ทำงานแล้ว เขากลับมาตรงเวลาแทบทุกครั้ง ถ้าล่าช้าก็ไม่เกินสิบถึงสิบห้านาทีเท่านั้น“ตายจริง นอนเพลิน จนลืมทำข้าวเย็นเลย” ปางอุบลพึมพำกับตัวเอง“หม่ำ หม่ำ” เด็กน้อยร้องบอกแม่“ตื่นมาก็หิวเลยนะเนี่ย” เธอกดปลายจมูกลงที่ศีรษะเล็ก ก่อนจะปูพรมเด็กและหยิบของเล่

“ก็มันยังไม่มีโอกาสเหมาะ ๆ” เขาเอ่ยตอบเสียงเรียบ หลบสายตาคนถาม ที่ว่าโอกาสเหมาะน่าจะไม่ใช่ น่าจะเป็นเพราะใจปลาซิวมากกว่า“แล้วมันเมื่อไหร่ จะดึงเช็งไปอีกนานเท่าไหร่” อธิปไม่รีรอที่จะคาดคั้นต่อ“เฮ้อ ไม่รู้ว่ะ แล้วเรื่องลียาอีก ...แล้วแกจะมาคาดคั้นฉันทำไมวะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา บอกแบบขอไปที แล้วอธิปจะมาคาดคั้นอะไรเขาหนักหนาแค่ต้องการคำปรึกษา ไม่ใช่มาสอบสวนเขาอย่างกับเขาเป็นผู้ต้องหาแบบนี้ ใบหน้ายามนี้จึงขมวดมุ่นเป็นที่สุด“ผมว่าตอนนี้ตัวปัญหาคือนายคนเดียวเลย” คนถูกว่ากลับมองแรงไปที่อธิป แต่ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่อธิปพูดอย่างปลง ๆ“คิดไม่ออกว่าถ้าปู่รู้เรื่องบัวเข้าจะเป็นยังไง” ภูเบศร์เอ่ยขึ้น เมื่อนึกไปถึงใบหน้าของภูธรผู้เป็นปู่ที่แสนดุและเผด็จการของเขา นี่ถ้ารู้ว่าไปทำผู้หญิงท้องมีลูกด้วยกัน และยิ่งมารู้ว่าปางอุบลเองไม่ใช่คนที่ปู่หมายมาดจะให้แต่งงานด้วยมันจะเป็นยังไงกัน“จะช้าจะเร็ว คุณท่านก็ต้องรู้อยู่ดีครับนาย” อธิปออกความเห็น ถึงแม้ภูธรจะดูดุ แต่ถ้ารู้ว่ามีหลานชายให้ปู่ทวด เขาก็ต้องใจอ่อนลงอย่างแน่นอน เพราะเขาพูดเรื่องอยากมีเหลนชายมาโดยตลอด อธิปมองไม่ผิดแ

“งั้นฉันจะตัดแกออกจากกองมรดก” ภูธรยื่นคำขาด ภูเบศร์นึกอยู่แล้วว่าปู่ของเขาต้องมาไม้นี้แน่“คุณไม่ต้องรับผิดชอบฉันกับลูกก็ได้ค่ะ ฉันเลี้ยงเขาได้” ร่างบางสั่นหน้า เพราะเธอกับลูกไม่อยากเป็นคนที่ทำให้เขาเดือดร้อน“มันจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ยังไงฉันก็ต้องรับผิดชอบเธอและลูกอยู่ดี ฉันไม่ปล่อยเธอกับลูกไปไหนแน่” ภูเบศร์เริ่มเล่นละครตบตาปู่ พร้อมทั้งขยิบตาให้ปางอุบลเล่นไปตามน้ำ เธอก็ฉลาดพอที่จะสวมบทบาทนางเอกเจ้าน้ำตาในละครภูธรมองทั้งคู่โต้เถียงกันไปมาจนรู้สึกเริ่มเวียนหัว“ปู่ครับ ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบเมียและลูกของผม” ภูเบศร์เอ่ยขึงขัง พร้อมกับคุกเข่าลงกับพื้น อธิปบอกให้ใช้แผนนี้อย่างไรปู่เขาก็ใจอ่อนแน่นอน“เห็นแก่ลูกและเมียผมเถอะนะครับปู่” ภูเบศร์อ้อนวอน ปางอุบลเห็นดังนั้นก็ลุกจากเก้าอี้ลงไปนั่งคุกเข่าด้วย เด็กน้อยดิ้นออกจากจากอ้อมอกผู้เป็นแม่เธอจึงวางเขาลงกับพื้น เด็กน้อยยิ้มร่าจนตาปิด รีบคลานสี่ขาเร็วปร๋อไปเกาะขาภูธรไว้ ราวกับช่วยพ่อและแม่พูดกับปู่ทวด เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นไปหาเขาแล้วกะพริบตาปริบออดอ้อนพร้อมกับยื่นมือกว้างออกให้ปู่ทวดอุ้ม“แอ้”“เอ้อ ดูสิเจ้าเด็กคนนี้ ท่าจะเลี้ยงง่า

“ย่า ย่า” เด็กน้อยยกมือขึ้นโบกมือบ๊ายบาย ภูเบศร์คิดว่าผู้เป็นแม่คงออกมาเล่นกับหลานเป็นแน่ เด็กเล็กอาจมีสัมผัสพิเศษของเขา เด็กน้อยคลานลงจากตักพ่อแล้วหยิบบางสิ่งขึ้นมาให้พ่อดูเป็นตุ๊กตากระต่ายหูยาวที่ตัวค่อนข้างเก่ามอซอแล้วขึ้นมาให้ภูเบศร์ดูใช่! มันเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของเขาในสมัยเด็กๆนั่นเอง“ย่า ย่า”“คุณย่าให้หนูเหรอลูก ?” “แอ้” เด็กน้อยตอบกลับด้วยเสียงอ้อแอ้ของเขา ปางอุบลตกใจตาเบิกกว้างขึ้นมาอีก“คุณ!” ภูเบศร์คลี่รอยยิ้มบาง“ฉันเป็นคนเอามาให้เขาเอง ตอนที่เธอหลับไปแล้วน่ะ ไม่ต้องตกใจ”“เฮ่อ โล่งอกไปที” ปางอุบลพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบาอย่างโล่งใจที่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด“อื้ม นอนกันเถอะ” ทั้งสามคนล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เด็กน้อยกอดตุ๊กตากระต่ายหูยาวจนผล็อยหลับไป ความจริงก็คือเขาโกหกเรื่องตุ๊กตากระต่ายเพราะไม่อยากให้ปางอุบลวิตกกังวล ถ้าถามว่าตุ๊กตาตัวนี้มาได้อย่างไร ก็คงไม่พ้นเรื่องเหนือธรรมชาติเขาหันไปทางปางอุบลที่หลับใหลไปสักพักแล้ว เขาขยับตัวนอนตะแคงกอดทั้งลูกและภรรยาไว้ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าและผล็อยหลับตามไปในที่สุดภาพในความฝัน ภูเบศร์นอนหนุนตักของผู้เป็นแม่เหมือนเช่นเคย“แ