All Chapters of My Precious ของขวัญวันร่ำลา: Chapter 11 - Chapter 20

ข้าวของที่นำมาด้วยเป็นสิ่งของจำเป็นของลูกเสียส่วนใหญ่ ส่วนของอื่น ๆ เธอเก็บของลงกล่องไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ขนไปยังเพนท์เฮ้าส์ของเขาเท่านั้น และบางอย่างก็ชิ้นใหญ่เกินไป ไม่สะดวกเอาขึ้นรถหรูของเขามาด้วย เช่นเตียงเด็ก โต๊ะกินข้าวเด็กเป็นต้น ภูเบศร์สั่งการให้อธิปเป็นคนจัดการเรื่องการย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์ต่อจากนั้น ปางอุบลก้าวเข้ามาในเพนท์เฮ้าส์ของเขาที่เธอคุ้นเคย เป็นเพนท์เฮ้าท์ราคาหลักหลายร้อยล้าน เป็นทำเลทองและเห็นวิวพาโนรามาของตึกรามบ้านช่อง ที่มีแม่น้ำเจ้าพระยาพาดผ่านทั้งสองหากฝั่งเพนท์เฮ้าท์แห่งนี้มี5 ห้องนอน 7 ห้องน้ำ เป็นเพนท์เฮ้าท์ชนิดที่เรียกว่าเป็นแรร์ ไอเท็มเลยก็ว่าได้บางทีปางอุบลก็คิดว่ามันใหญ่ไปเสียด้วยซ้ำ ที่เขาจะอยู่คนเดียว นาน ๆครั้งก็จะมีแม่บ้านที่ถูกจ้างจากบริษัทรับจ้างเข้ามาทำความสะอาด จึงทำให้ที่นี่สะอาดเอี่ยมอยู่เสมอ แม้เขาจะไม่ได้เข้ามาอยู่ก็ตาม“เธอกับลูกอยู่ที่นี่ไปแล้วกันนะ ฉันจะไปอยู่กับอธิปก่อน ฉันกำลังหาคอนโดฯใหม่ที่อยู่ใกล้ ๆ ที่นี่” เขาเอ่ยกับเธอ พลางมองหน้าเธอแวบหนึ่ง จริง ๆ แล้ว สิ่งที่เขาคิดไว้คือให้สองแม่ลูกอยู่ที่นี่ ส่วนเขาต้องระเห็จไปหาที่อย

ตอนนี้เธองดให้นมมื้อดึกกับเขาแล้ว เพราะเด็กทารกช่วงนี้ควรนอนหลับยาวราว11-14ชั่วโมงเพื่อพัฒนาการทางสมองและร่างกาย ถ้าให้นมมื้อดึก ระหว่างเด็กทารกหลับก็ทำให้กระเพาะทำงานหนักในการย่อยนมอีก จะทำให้รบกวนการนอนและมีผลต่อพัฒนาการของเขาเด็กน้อยผล็อยหลับในเวลาต่อมา เพราะบทเพลงกล่อมนอนเช่นเคย แต่วันนี้กว่าเด็กน้อยจะหลับก็ใช้เวลาพอสมควร อาจเป็นเพราะภูบดินทร์คงยังไม่คุ้นชินกับที่อยู่ใหม่ เขาคงรู้สึกไม่ปลอดภัย วันนี้จึงเกาะติดผู้เป็นแม่ตลอดเวลาอย่างที่เห็นขนาดหลับไปแล้ว อุ้งมือป้อม ยังขยุ้มกำเสื้อนอนตัวเก่งที่ย้วยยุ่ยของแม่อยู่ คงเพราะกลัวแม่จะหายไปส่วนภูเบศร์เขายังคงเคลียร์งานเอกสารของบริษัทอยู่ด้านนอกตรงโซนรับแขก เขาละจากกองแฟ้มเอกสารตรงหน้ามองไปที่ห้องนอนสองแม่ลูก สักพักก็ลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไป โน้มใบหน้าลงแนบใบหูไปที่ประตู เงี่ยหูฟังคนทั้งคู่ ไม่มีเสียงเพลงกล่อมเด็กเล็ดลอดออกมาจากห้องแล้ว เขาคาดว่าคงจะหลับไปแล้วทั้งคู่ ภูเบศร์ก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟา อยู่ ๆก็คิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ที่เขาเคยทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจมากแค่ไหนจากคำพูดของเขาก็นึกสะท้อนในใจ เขาพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา ‘

“หม่ำ หม่ำ” ภูบดินทร์รีบคว้าขวดนมจากมือแม่มาดูดอย่างเร็วรี่“คุณ ฉันเตรียมอาหารเช้าให้เรียบร้อยแล้วนะคะ วางอยู่ที่โต๊ะกินข้าว”ได้ยินเสียงเสียงตอบว่า “อือ” กลับมาสั้น ๆ ในลำคอแผ่วเบา แต่เขายังคงไม่ลืมตาขึ้นมา แล้วก็งีบหลับต่อ ปางอุบลอุ้มเด็กตัวจ้อยออกจากห้องไปนั่งเล่นที่โซนรับแขก เพราะไม่อยากให้ลูกกวนเขาเธอจับไม่ได้ว่าผู้เป็นพ่อแอบให้ลูกกินนมมื้อดึก ก็แหงล่ะเพราะภูเบศร์ทำลายหลักฐานเกลี้ยงไม่มีเหลือซาก ขวดนมล้างทำความสะอาดด้วยน้ำยาล้างผลิตภัณฑ์ของเด็ก แล้วเก็บเข้าที่เดิมส่วนนมสองออนซ์ที่แอบให้ลูกกิน ก็หยิบเอาถุงใหม่จากในช่องฟรีซมาใส่ในถุงซิปล็อกไว้ตามเดิม เพื่อไม่ให้ถูกจับได้“แม่ ซู~ ซู~” เด็กน้อยที่นั่งเล่นอยู่ที่พื้นพรมเด็กพร้อมด้วยของเล่นเด็กหลากหลายชนิดวางไว้รายรอบตัว บอกกับผู้เป็นแม่“หืม ซู ซู คืออะไรครับ?” เธอเลิกคิ้วถามเขาด้วยความสงสัย แกมประหลาดใจ เด็กน้อยตอบเป็นเสียงอ้อแอ้ เธอก็ได้แต่ยิ้มขัน เพราะยังไงเสียเธอก็ไม่เข้าใจภาษาของลูกนี่นาแต่ทว่าเจ้าตัวน้อยก็ยังมีแก่ใจอธิบายให้แม่ฟังด้วยภาษาทารกของเขา ปางอุบลตักข้าวในถ้วยที่ประกอบไปด้วยข้าวหอมมะลิหุงนิ่มกว่าปกติ ไข่ทั้ง

เธอพยายามติดต่อปางอุบลแล้ว ทว่าไม่สามารถติดต่อได้ จึงทิ้งข้อความไว้ พอหลังจากเลิกงาน น้ำรินที่พักอยู่ชั้นเดียวกันกับปางอุบลก็รีบไปหาเธอที่ห้อง แต่กลับพบว่าเธอล็อกห้องและคล้องกุญแจไว้ พอเช้ามาเธอเดินผ่านที่ห้องของปางอุบลเห็นว่ามีชายฉกรรจ์อยู่ในห้องสามคน พวกเขาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องของปางอุบล และกำลังขนของออกมาจากห้อง เธอก็ยิ่งตกใจและร้อนรนไปใหญ่ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจที่จะถามออกไป..“ขอโทษนะคะ พวกคุณเป็นใครคะ ทำไมเข้ามาป้วนเปี้ยนในห้องนี้ได้” น้ำรินน้ำเสียงขึงขังโพล่งคำออกไป แต่ก็ยังคงมีท่าทีระแวดระวังภัยอยู่เธอสังเกตเห็นใครคนหนึ่งที่แต่งตัวค่อนข้างจะดูดีกว่าอีกสองคน เขายืนเท้าเอวสั่งการคนที่เหลือ เมื่อเธอมองข้างหลังก็รู้สึกคุ้นเคยเหมือนคนรู้จัก พอเขาได้ยินเสียงเธอก็รีบหันขวับกลับมาทันที“คุณริน/คุณอธิป” ต่างเรียกชื่อฝ่ายตรงข้ามออกมาพร้อมกัน ทั้งคู่ทั้งตกใจระคนประหลาดใจ“คุณอธิปมาทำอะไรที่นี่คะ”“ผมมาขนของน่ะครับ” เขาตอบเธออย่างสุภาพ“เอ๋? แต่นี่ห้องบัว เพื่อนรินนะคะ”“...” อธิป“เอ่อ... อ้าว! รู้จักกันเหรอครับ?” อธิปอึกอัก เธอพยักหน้าลงแต่

ปางอุบลแปลกใจเล็กน้อยว่าเขามีเบอร์เธอได้อย่างไรกัน แต่เมื่อคิดไปถึงความเชื่อมโยงที่เกิดขึ้นก็พอจะอนุมานไปได้ว่า ได้มาจากอธิป และ อธิปคงจะได้มาจากน้ำรินอีกทอดหนึ่งภูเบศร์ถ่อสังขารมาถึงห้างอย่างรวดเร็วและตรงไปที่โซนเด็กเล็กตามที่นัดหมายกัน เขาเห็นเธอกำลังเดินดูเสื้อผ้าในแผนกเด็กอยู่ จึงเดินเข้าไปสมทบ เธอหันมาปรายตามองเขาเพียงครู่ แต่ไม่ได้ยี่หระนักแล้วเอ่ยถาม“มาทำไมกันคะ? แทนที่จะกลับไปพักผ่อน”“ฉันก็อยากมารับลูกฉันไง แค่นี้ไม่เห็นจะลำบากอะไร” เขาข่มกลั้นน้ำเสียงที่ดูกระหืดกระหอบให้ดูเป็นปกติที่สุด ถ้าหากเธอรู้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้าเขากระวนกระวายใจแทบเป็นแทบตายเมื่อไม่เห็นหน้าเธอกับลูกแล้วทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมคงเสียฟอร์มแย่ที่แน่ ๆต้องหาอะไรอุดปากอธิปไว้ก่อน รายนั้นปากไม่มีหูรูด...เธอยู่ปากใส่เขาแกมหมั่นไส้ ก่อนจะเข็นลูกชายตัวน้อยที่อยู่ในรถเข็นเด็ก ส่วนแขนอีกข้างก็คล้องตะกร้าช็อปปิงไว้ “มา...ฉันช่วยถือ” ภูเบศร์เห็นเธอถือของพะรุงพะรัง แล้วก็เข็นรถเข็นเด็กไปด้วย จึงอาสาถือตะกร้าให้“ทำไมไม่ใช้รถเข็นที่ห้าง แล้วให้ลูกนั่งไปด้วยน่าจะสะดวกกว่านะ” เขาเลิกคิ้วถาม เพราะน้ำหนักขอ