All Chapters of My Precious ของขวัญวันร่ำลา: Chapter 41 - Chapter 50

เช้านี้ปางอุบลยืนล้างจานอยู่ที่ซิงค์ล้างจาน เป็นจานชามจากเมื่อวานเย็นที่ยังไม่ได้ล้างทำความสะอาด เลยต้องจัดการในตอนเช้านี้ ภูเบศร์เดินออกมาจากห้องนอนพอดี เห็นเธอกำลังใช้แขนปัดปอยผมที่หล่นเกะกะ ระอยู่บริเวณกรอบหน้า เขาจึงเดินไปหยิบยางรัดผมในห้องนอนเธอออกมาภูเบศร์เดินเข้าไปซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ฝ่ามือหนารวบผมยาวสลวยดึงไว้...เธอเอี้ยวหน้าหันกลับไปหาเขาพร้อมกับยิ้มยั่วยวน“อ๊ะ จะทำตรงนี้เลยเหรอคะ” เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ที่แสนเร่าร้อน ภูเบศร์หรี่ตามองดุ พลางใช้ยางรัดผมบรรจงมัดผมให้เธออย่างแผ่วเบา“ทะลึ่งนะเราน่ะ คิดอะไรอยู่ หืม?” เขาเอ่ย เธอรีบล้างมือเอาคราบฟองออกจะหันหน้าไปหาเขาพร้อมกับยิ้มแหย ภูเบศร์รั้งเอวเธอขยับเข้าประชิดกับร่างกายเขาแล้วกดจุมพิตลงที่หน้าผากเนียนเกลี้ยง“เอาตรงนี้เลยก็ได้นะไม่ติด หรือจะเป็นโต๊ะไอซ์แลนด์ตรงนี้ดี”เขาพยักพเยิดที่โต๊ะไอซ์แลนด์ขนาดกว้างพอที่จะทำกิจกรรมอย่างว่าได้สบาย ๆ เขากดยิ้มยั่วข้างใบหู พร้อมกับงับติ่งหูเบา ๆหยอกล้อ“หรือว่าโต๊ะกินข้าว เอ๊ะหรือโซฟาดี แต่ถ้าชอบตื่นเต้นก็ไปที่ระเบียง”ร่างบางตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเขาเอ่ยถึงระเบียง นี่มัน

“ปับ ปะ” “อ้าว ดิน ดิน มาปะป๊าอุ้ม” ภูเบศร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตัก กะว่าจะใช้ลูกเป็นเกราะกำบัง เขาไม่คิดว่าปางอุบลจะหึงโหดแบบนี้“มันไม่มีอะไรจริง ๆเธอ บังเอิญลีอยู่ที่ผับนั้นพอดี ฉันเห็นว่าเขาเมามากก็แค่ช่วย ส่งเสร็จแล้วก็รีบกลับเลย ถ้าไม่เชื่อก็โทรไปถามอธิปดูก็ได้ ฉันจะโกหกเธอทำไมกัน” ภูเบศร์โอดครวญ ปางอุบลเข้ามาอุ้มลูกน้อยขึ้นมาจากตักเขา “หึ! ไม่รู้ล่ะค่ะ งั้นเสื้อตัวนี้คุณก็ซักเองไปแล้วกัน หนูไม่ซัก” เสื้อเชิ้ตเจ้าปัญหาถูกโยนใส่หน้าเขา เต็มแรง เธออุ้มลูกเดินหนีเข้าไปอาบน้ำพร้อมกับเธอภูเบศร์ยกมือขึ้นมายีหัวตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ ลับหลังเธอเดินจากไป เรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ ๆ“บัว บัว ยังไม่หายโกรธเหรอ ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจแต่มันไม่มีอะไรจริง ๆ จะให้ทำยังไงเธอถึงจะเชื่อ” ภูเบศร์เคาะประตูห้องที่ถูกล็อกอยู่ เมื่อเธอเปิดประตูออกมา ภูเบศร์ถึงได้คลี่รอยยิ้มออกมาได้ “วันนี้ไถ่โทษด้วยการเลี้ยงลูกทั้งวันนะคะ หนูอยากมีเวลาพักผ่อนส่วนตัวบ้าง” พูดจบก็ส่งลูกที่อาบน้ำประแป้งตัวหอมฟุ้งมาให้เขาอุ้ม เขารับลูกชายมาอุ้มไว้ด้วยความงุนงงแต่กระนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้“ได้ ๆ ว่าแต่ว่าเธอหายโกรธฉันแ

“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเชิญคุณตามสบายเลยค่ะ ฉันว่าจะไปแล้วพอดีค่ะ” เธอผายมือเชื้อเชิญเขา ก่อนจะขยับกายหนี แต่ทว่าถูกมือแกร่งฉุดกระชากจนร่างบางลอยหวือปะทะที่อกแกร่งเขาเข้าอย่างจัง“ว๊าย ปะปล่อยนะคะ” “อยู่คุยกันก่อนสิครับ” ชายคนนี้ทำตัวรุ่มร่ามกะลิ้มกะเหลี่ยเธอพยายามแกะมือเขาออก เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุร้าย คนที่เธอนึกถึงคนแรกก็คือเขา ปางอุบลสอดส่ายสายตามองหาเขา“ขอโทษนะครับ รบกวนปล่อยภรรยาผมด้วย” เสียงหนึ่งลอยข้ามหัวมา ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นภูเบศร์ยืนอุ้มเด็กน้อยอยู่ เขาก็ทำหน้าเจื่อยจ๋อยทันที ปางอุบลสบโอกาสสลัดแขนออกจากพันธนาการเขาได้ก็รีบปีนขึ้นจากสระน้ำ นี่ขนาดเมียเขาแต่งตัวมิดชิด ไม่ได้เซ็กซีอะไรสักนิด ยังมีคนคิดจะมาเต๊าะเมียเขาได้อีกหรือนี่?“ไปกันเถอะบัว ลูกร้องอยากกลับแล้ว” เขากดเสียงต่ำ ปล่อยให้ชายคนนั้นยืนงงเป็นไก่ตาแตก ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวคนนั้นจะมีสามีและลูกแล้ว หน้าดูละอ่อนปานนั้น เขาก็คิดว่าเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่เสียอีกส่วนเจ้าเด็กน้อยไม่ได้อยากกลับเลยสักนิด เขาอยากเล่นน้ำต่อ แต่พ่อไม่เข้าใจ เด็กน้อยยังชี้มือชี้ไม้บอกผู้เป็นพ่อเป็นภาษาทารกพลางดิ้นแล้วม้วนตัวออกจ

“ฉันจะดูแลเขาให้ดี อิงเธอไม่ต้องห่วงเขานะ” ใบหน้าซีดเซียวพยักหน้ารับ“ที่รักขอโทษนะ ที่ฉันดูแลคุณได้ไม่ดีพอ ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีของคุณไม่ได้” ภูดิสประคองศีรษะของเธอซบลงที่บ่าเขา“ทำไมเธอพูดอย่างนั้นล่ะอิง เธอทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้วทั้งภรรยาและแม่ของลูก”“ฉันรู้ตัวดีว่าฉันบกพร่อง ฉันให้ความสุขคุณไม่ได้” พูดไปถึงตรงนี้เธอก็เริ่มมีน้ำตาขึ้นมาอีก นับตั้งแต่เธอตั้งท้องลูกชาย จนจวบจนถึง ณ ตอนนี้เธอก็ไม่ได้ทำหน้าที่ภรรยาเลย ด้วยเพราะสุขภาพไม่ดี เธออยากมีลูกอีกสักคนก็ไม่สามารถมีได้เพราะตั้งแต่มีลูกคนแรกร่างกายก็ทรุดโทรมลงไปมาก อย่างไม่ทราบสาเหตุ“วดี ขอบใจเธอมากที่มาช่วยแบ่งเบาภาระ ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากเธอนะ” เหม่ยอิงแย้มยิ้มก่อนที่จะจับมือสามีของเธอและวดีมาเกาะกุมกันไว้“คุณหญิง”“คุณคะ ต่อไปนี้ให้วดีดูแลคุณต่อจากฉันนะคะ เป็นคำขอสุดท้าย ก่อนที่ฉันจะไม่อยู่แล้ว ฉันบอกให้วดีคอยดูแลคุณเองค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ค่อยชอบใจนัก แต่ฉันว่าฉันดูคนไม่ผิดนะที่รัก”“พูดอะไรกันอิง เธอยังอยู่ได้อีกนาน”“ฉันรู้ตัวดีค่ะ” ร่างผ่ายผอมแย้มยิ้มให้กับทั้งคู่ ภูดิสมองหน้าวดี เพราะอย่างนี้นี่เองที่วดีชอบเข้าหาเ

“แง้ ~ แม่~” เด็กน้อยงอแง ร้องหาแม่“เดี๋ยวแม่กลับมาครับ แม่ไปเรียน เดี๋ยวตอนเย็น ๆค่อยไปรับแม่กันนะครับ โอเค๊” เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักพ่อในห้องทำงาน ลืมแม่ไปได้เพียงแป๊บเดียว แต่ทว่าพอนึกถึงแม่ขึ้นมาก็ร้องไห้โยเยอีก“ธิป ช่วยหน่อยสิวะ”“อ้อ ครับ ๆ” เขาเดินไปหยิบตุ๊กตายางบีบแล้วบีบเสียงปี๊บ ๆเล่นกันเด็กน้อย“น้องดิน ๆ ปี๊บ ๆ เห็นไหม”“แง้~ แม่” เด็กน้อยไม่สนใจ อธิปเกาหัวแกรกๆ ต้องหาอะไรมาหลอกล่อแล้ว เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นเปิดเพลงเบเบี้ ชาร์คขึ้นมาพร้อมกับเต้นอวดสะโพกโยกย้ายตามจังหวะเพลง“เบ้บี้ ชาร์ก ดูด ดู ดู ดูด ฯลฯ”“ฮะ ฮ้า~~”เด็กน้อยตบมือ หัวเราะชอบใจ พร้อมดิ้นลงจากตักผู้เป็นพ่อ เด็กน้อยโยกคลอนศีรษะ และร่างกายไปด้วยตามจังหวะเพลง ดูท่าว่าจะได้ผลเสียด้วย“ปับ ป๊า เต้น เต้น” เด็กน้อยดึงมือคนเป็นพ่อให้ลุกขึ้นมาเต้นเข้าจังหวะเพลงด้วยกัน ช่วยไม่ได้เขาก็ต้องเอาใจลูกสักหน่อย ภูเบศร์จึงลุกขึ้นเต้นกับลูกด้วยขณะที่ทั้งสามคนกำลังเต้นแร้งเต้นกากันอย่างสนุกสนาน จารุณีที่เดินมาตามภูเบศร์เข้าประชุมบริษัทก็เห็นเข้ากับภาพน่ารักของทั้งสามคนจากกระจกบานกว้างหน้าห้องที่ไม่ได้ปิดม่านอัตโนมัติ