All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 121 - Chapter 130

พรึ่บ!มือยาวของอคินเอื้อมไปปลดตะขอบราตัวเล็กด้านหลังออกอย่างเชี่ยวชาญ ปราการชิ้นบนหลุดลอยร่วงลงพื้น เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ชูชันขึ้นด้วยความเย็นของกระจกและแรงอารมณ์ที่ถูกบีบคั้น ยอดอกสีหวานสั่นระริกตามจังหวะการหายใจที่ตื่นตระหนกอคินไม่รอช้า เขาก้มใบหน้าลงมาครอบครองยอดอกอิ่มข้างหนึ่งด้วยริมฝีปากอุ่นจัดทันที"อ๊า... พี่อคิน... อย่านะคะ..." ข้าวหอมหวีดร้องแผ่วเบา ร่างกายบิดเร้าด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันลิ้นร้อนของเขาตวัดเลีย บดคลึงยอดอกของเธออย่างเชี่ยวชาญ ปลายนิ้วอีกข้างบีบเค้นเต้าเนื้ออวบอิ่มอีกข้างหนึ่งเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ น้ำหนักมือและสัมผัสของอคินไม่ได้รุนแรงป่าเถื่อนเหมือนพายุ และไม่ได้เย็นชาดั่งเครื่องจักรเหมือนศิลา แต่มันคือสัมผัสที่หวานล้ำ อ่อนโยน ทว่าแฝงไปด้วยความคุกคามที่ริดรอนการควบคุมจิตใจทีละน้อย"ฮึก... อื้อ..." ข้าวหอมพยายามเบือนหน้าหนี หลับตาแน่นเพื่อปฏิเสธความรู้สึกที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง"ลืมตาขึ้นมามองสิครับคนดี" อคินกระซิบสั่งชิดซอกคอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่กำลังสั่นเทา "มองในกระจกสิ ด

เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนดังขึ้นเบาๆพายุเหลือบสายตาตวัดมองไปที่ทางเดินริมสระทันทีร่างบอบบางของข้าวหอมก้าวออกมาสู่ลานสระว่ายน้ำ เธอยังคงดูตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับพื้นที่อันโอ่อ่า วันนี้เธอสวมชุดลำลองธรรมดา เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเทาอ่อนกับกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียด ในมือเล็กทั้งสองข้างถือถาดไม้ที่บรรจุจานผลไม้รวมหั่นชิ้นพอดีคำและแก้วน้ำส้มคั้นสดสายตาคมกริบของพายุกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าในเสี้ยววินาที และสิ่งที่ทำให้ม่านตาของเขาหรี่แคบลงจนกลายเป็นเส้นตรง คือรอยดูดสีแดงอมม่วงจางๆ สองสามรอยที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดตรงซอกคอด้านซ้ายรอยพวกนั้น... เขาไม่ได้เป็นคนทำ!ฟันกรามของพายุบดแน่นเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่กำแก้วเบียร์บีบแน่นจนข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะข้าวหอมเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาใกล้ เธอระมัดระวังทุกฝีเท้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ"ของว่างยามบ่ายค่ะ... คุณพายุ" เธอเอ่ยเสียงเบา วางถาดไม้ลงบนโต๊ะกระจกข้างเก้าอี้หวายอย่างนุ่มนวล"คุณพายุ?" พายุเค่นเสียงห้วนจัดในลำคอ แววตาดุดันตวัดมองใบ

ภาพบันทึกย้อนหลังความยาวห้านาทีจากกล้องตัวที่สิบสอง ซึ่งติดตั้งอยู่บริเวณป้อมยามหน้าทางเข้าตึก กำลังเล่นซ้ำเป็นรอบที่สามในภาพนั้น ฝนกำลังตกหนัก เม็ดฝนหนาทึบบดบังทัศนียภาพจนพร่าเลือน ร่างเล็กในชุดพนักงานร้านกาแฟวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าสายฝนเข้ามา เท้าข้างหนึ่งของเธอสะดุดขอบทางเท้าที่ลื่นน้ำ ข้าวหอมล้มลงไปกองกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง หัวเข่ากระแทกพื้นจนผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเปรอะเปื้อนโคลน ทว่าเธอกลับไม่ได้นั่งร้องไห้หรือรอคอยความช่วยเหลือ หญิงสาวรีบยันตัวลุกขึ้น กัดฟันกุมหัวเข่าที่ถลอก ปรับสายสะพายกระเป๋าผ้า แล้วออกแรงวิ่งกะเผลกตรงไปยังทางเข้าล็อบบี้ด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายจะทำได้เพียงเพราะเวลากำลังจะแตะสองทุ่มตรงศิลาเลื่อนนิ้วชี้เคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบช้า ความรู้สึกอึดอัดที่ไม่อาจจัดหมวดหมู่ในเชิงตรรกะแล่นขึ้นมาในความคิดของเขาเมื่อสามวันก่อน เขาตัดสินใจลงโทษเธอด้วยบทเรียนบนเตียงที่กินเวลายาวนานเกือบสองชั่วโมง เขาใช้กฎข้อที่สามเป็นเครื่องมือยืนยันอำนาจ ตอกย้ำว่าเวลาของเธออยู่ในความครอบครองของเขา แต่ภาพในกล้องวงจรปิดกลับฟ้องว่า ความผิดพลาดสิบห้านา

คำตำหนินั้นฟังดูเหมือนการรักษาสินทรัพย์ตามนิสัยของเขา ทว่าการกระทำที่กำลังกุมมือเธอไว้กลับขัดแย้งกับถ้อยคำเหล่านั้นโดยสิ้นเชิงข้าวหอมมองดูมือใหญ่ที่กำลังซับน้ำกาแฟให้อย่างใจเย็น หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวค่อยๆ ผ่อนจังหวะลง ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขาทำให้ความหนาวเหน็บในใจเธอละลายลงไปทีละน้อย"ขอบคุณค่ะ..." เธอพึมพำเสียงแผ่วศิลาปล่อยมือเธอช้าๆ เขาเก็บผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนคราบกาแฟไว้ในมือ หมุนตัวเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์บาร์ หยิบโถแก้วที่ยังมีกาแฟเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งขึ้นมาเทใส่แก้วเซรามิกสีดำอย่างใจเย็นเขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ลิ้มรสสัมผัสของน้ำกาแฟที่ผ่านการสกัดอย่างถูกต้องรสชาติเปรี้ยวอมหวานคล้ายผลเบอร์รีและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่ากระจายไปทั่วโพรงปาก บ่งบอกถึงการควบคุมอุณหภูมิและอัตราการไหลของน้ำที่สมบูรณ์แบบ แม้จะเกิดอุบัติเหตุในตอนท้าย แต่เนื้อแท้ของกาแฟแก้วนี้กลับไร้ที่ติศิลาวางแก้วลงบนจานรอง ปรายตามองหญิงสาวที่ยังคงยืนกุมมือตัวเองอยู่ตรงนั้น"เอลซัลวาดอร์ตัวนี้ มีกลิ่นโทนส้มซิตรัสชัดเจนกว่าตัวที่ฉันเคยดื่ม" เขาเอ่ยขึ้น

บรึ้มมมมม!เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์แปดสูบดังกระหึ่มเข้ามาในร้าน เสียงท่อไอเสียที่ดุดันและทรงพลังแผ่แรงสั่นสะเทือนผ่านกระจกหน้าร้านจนถ้วยกาแฟบนชั้นวางส่งเสียงกระทบกันเบาๆ ลูกค้าในร้านหลายคนสะดุ้งตกใจ พากันหันขวับไปมองทางหน้าร้านเป็นตาเดียวรถซูเปอร์คาร์เปิดประทุนคันหรูสีดำด้าน ป้ายทะเบียนประมูลราคาแพงลิบ กำลังเลี้ยวหักศอกเข้ามาจอดเทียบขนานกับฟุตบาทหน้าร้านกาแฟอย่างอุกอาจ ล้อแม็กสีทองเหลืองอร่ามเบียดชิดขอบฟุตบาทแถบสีขาวแดงอย่างไม่แยแสต่อกฎจราจรหัวใจของข้าวหอมกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบเธอจำรถคันนั้นได้ดี... รถของพายุ!ประตูรถฝั่งคนขับเปิดผางออก ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก้าวลงมาจากรถ ชายหนุ่มผิวสีแทนสวมเสื้อยืดสีดำรัดรูปอวดแผงอกกำยำ ทับด้วยแจ็กเก็ตยีนส์สีเข้มที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักเปลวไฟสีดำสนิทที่เลื้อยพาดผ่านท่อนแขนขวา แว่นกันแดดสีดำถูกดึงลงมาเกี่ยวไว้ที่คอเสื้อ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง แววตาดุดันวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าพายุก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาในร้าน เสียงกระแทกส้นรองเท้าคอม