All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 131 - Chapter 140

"อย่ามาเล่นตัว ข้าวหอม!" พายุตวาดลั่นร้าน เขาไม่สนสายตาของใครทั้งสิ้น ชายหนุ่มออกแรงดึงมหาศาล ลากร่างบอบบางที่พยายามขืนตัวให้ออกมาหลังเคาน์เตอร์ ข้าวหอมใช้มืออีกข้างคว้าเสาเคาน์เตอร์ไว้แน่น แต่พายุกลับใช้แขนแกร่งตวัดรวบเอวคอดกิ่วของเธอ ยกตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นแล้วพาเดินดุ่มๆ ออกจากร้านไปทันที"ช่วยด้วย! ปล่อยนะ! คนสารเลว!" ข้าวหอมทุบตีแผ่นหลังและไหล่กว้างของเขาไม่หยุดหย่อน ปลายเท้าถีบเปะปะไปในอากาศพายุไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวฉับๆ ออกมาถึงหน้าร้าน เปิดประตูฝั่งข้างคนขับของซูเปอร์คาร์ แล้วยัดร่างเล็กลงไปบนเบาะหนังแท้อย่างไม่ปรานี ก่อนจะปิดประตูกระแทกใส่เสียงดังลั่น เขาเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว กดล็อกประตูอัตโนมัติทันทีกึก!ข้าวหอมพยายามดึงมือเปิดประตู แต่ระบบล็อกไฟฟ้าไม่ยอมทำงาน เธอหันกลับมาจ้องหน้าพายุ แววตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ไหลพรากลงมาอาบสองแก้ม"คุณทำแบบนี้ทำไม!" เธอตะโกนใส่หน้าเขา เสียงแหบพร่า "คุณทำลายร้านกาแฟ คุณทำลายงานของฉัน! ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา พายุ!"พายุไม่ตอบ เขาบ

"สัญญามันไม่ได้บอกว่าคุณมีสิทธิ์ไปทำลายชีวิตสุจริตของฉัน!" ข้าวหอมตวาดกลับ สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ "พวกคุณไม่ได้ทำตามสัญญาหรอก... คุณแค่กำลัง 'หึง' ใช่ไหมล่ะ! พวกคุณกำลังบ้าคลั่งเพราะเห็นฉันคุยกับผู้ชายคนอื่น ทั้งที่ปากบอกว่าเป็นแค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้ แต่การกระทำของพวกคุณมันทุเรศสิ้นดี!"สีหน้าของพายุกระตุกวูบ ชายหนุ่มผิวแทนอึกอักไปเสี้ยววินาที ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือความขัดเขินที่ถูกจี้ใจดำกันแน่ขณะที่ศิลา... ริมฝีปากบางเฉียบของเขาเหยียดตรงเป็นเส้นขนาน นัยน์ตาสีดำสนิทหลังเลนส์แว่นตาราบเรียบและลึกซึ้ง ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว"หึงงั้นหรือ?"สุรเสียงของศิลาตัดผ่านความเงียบ นิ่ง สงบ และเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งเขาก้าวเท้าช้าๆ เดินมาหยุดยืนตรงหน้าร่างเล็ก รักษาระยะห่างไว้หนึ่งช่วงแขน สายตาคมปลาบกวาดมองสภาพความยับเยินของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า"เธอประเมินตัวเองสูงเกินไป ข้าวหอม" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามีน้ำหนักเชือดเฉือนเข้าไปถึงกระดูก "ในเชิงจิตวิทยาและพฤติกรรมศาสตร์ ความหึงหวงเกิดขึ้นจากความรักและความผูกพ

และทางขวา อคินกำลังนอนตะแคงเท้าแขนกับฟูกหนานุ่ม เสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวหลวมเปิดกว้างจนเห็นหน้าท้องเรียบเนียน ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มหวานส่งสายตาพราวระยับมาทักทายเธอ ริมฝีปากหยักยกยิ้มละมุนที่ทำให้ผิวเนื้อของเธอเย็นวาบ"เข้ามาสิครับคนดี ยืนตัวสั่นอยู่ตรงประตูทำไมกัน"เสียงทุ้มนุ่มของอคินทำลายความเงียบงัน ข้าวหอมก้าวขาแทบไม่ออก ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของการรับรู้ถึงอันตราย"พายุ... นัดฉันมาคนเดียวค่ะ" เธอเค้นเสียงพูดออกจากลำคอที่แห้งผาก"พวกเราคุยกันแล้ว" ศิลาเป็นคนเอ่ยแทรกขึ้นมา สุรเสียงเรียบนิ่งและทรงอำนาจดั่งเคย "การจัดการหนี้สินและข้อพิพาทในบ้านหลังนี้ ต้องได้รับการรับรู้และยินยอมร่วมกันจากเจ้าหนี้ทุกคน การที่เธอทำร้ายร่างกายพายุ ย่อมส่งผลกระทบต่อความสงบสุขของระบบส่วนรวม และในเมื่อเธอเป็นคนสร้างปัญหา... เธอก็ต้องรับผิดชอบต่อพวกเราทั้งหมด""รับผิดชอบ... ทั้งหมด?" ข้าวหอมทวนคำ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง"ใช่ครับ ทั้งหมด" อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือเรียวยาวออกไปข้างหน้า "ขึ้นมาบนเตียงสิคะหนูหอม... อ

"พี่อคิน... อึก... คุณศิลา... พี่พายุ..." เสียงครางหวานแหบพร่าหลุดออกจากปากเธอทีละชื่อ "ได้โปรด... หนูไม่ไหวแล้ว... อ๊าาา!"คำเรียกที่เต็มไปด้วยความยินยอมนั้น เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่ราดลงบนกองไฟแห่งความคลั่งไคล้ศิลาเร่งจังหวะสะโพกสอบให้ถี่รัวและหนักหน่วงขึ้น พายุขบฟันแน่น กอดรัดร่างเล็กไว้แนบอกอย่างหวงแหน ขณะที่อคินบดจูบเธออีกครั้งด้วยความลุ่มหลงจนกระทั่งแรงอารมณ์พัดพาพวกเขาทั้งหมดพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ข้าวหอมหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของศิลาแน่นหนึบเป็นจังหวะถี่กระชั้น ศิลากระแทกกายเน้นย้ำเข้าไปจนลึกสุด ก่อนจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยสายธารร้อนผ่าวเข้าไปในกายเธอจนล้นปรี่ทว่า ค่ำคืนนี้ไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้นเมื่อศิลาถอนกายออกอย่างเชื่องช้า พายุก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ ชายหนุ่มผิวแทนพลิกร่างบอบบางที่อ่อนระทวยให้นอนคว่ำลงกับฟูก ยกสะโพกมนขึ้นสูง มือหนาแยกเรียวขาคู่สวยออกจากกัน ก่อนจะกดแทรกตัวตนอันใหญ่โตและแข็งขืนของตัวเองเข้าไปในช่องทางรักที่เปียกชุ่มทันที!"กรี๊ดดด... พายุ!" ข้าวหอมสะดุ้งสุดตั

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เค้นคำพูดที่เชือดเฉือนออกมาทีละคำ"อย่าทำเหมือนมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเลยค่ะคุณพายุ... มันน่าคลื่นไส้"คำว่า 'น่าคลื่นไส้' เปรียบเสมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้ากลางแสกหน้าของพายุชายหนุ่มผิวแทนยืนนิ่งงัน ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำ แววตาดุดันคู่นั้นสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ความรู้สึกผิดและความสับสนที่เขาพยายามกลบฝังไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดสิ้น เขาอุตส่าห์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอยากจะทะนุถนอม อยากจะดึงร่างเล็กๆ นั้นมากอดไว้แนบอกเพื่อปลอบประโลมความบอบช้ำจากเมื่อคืน แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือสายตาที่มองเขาเหมือนสัตว์ร้ายที่น่ารังเกียจฟันกรามของพายุบดแน่นจนได้ยินเสียงลั่น เส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดโปน"เออ! ดี!" พายุคำรามลั่น แผดเสียงก้องไปทั่วห้องครัว "ถ้ามึงคิดว่ามันเป็นแค่หน้าที่ เป็นแค่เรื่องเงิน... ก็จำใส่หัวมึงไว้ด้วย ว่ามึงไม่มีสิทธิ์มาทำคอแข็งใส่กู!"เพล้ง!พายุคว้าแก้วน้ำดื่มทรงสูงบนเคาน์เตอร์ขว้างลงในอ่างล้างจานสเตนเลสอย่างแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้แก้วแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นเปรอะเปื้อน