All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 141 - Chapter 150

มุมมอง: ศิลาแสงไฟสีส้มนวลจากโคมไฟระย้าคริสตัลเหนือโต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีส่องกระทบผิวกระจกและชุดเครื่องเคลือบดินเผาราคาแพงศิลานั่งประจำตำแหน่งหัวโต๊ะ แผ่นหลังเหยียดตรงตามหลักสรีรศาสตร์อย่างเคยชิน เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างเป็นระเบียบ แว่นสายตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟวิบวับ ทุกอย่างบนโต๊ะถูกจัดวางในระยะห่างสองเซนติเมตรขนานกับขอบโต๊ะอย่างแม่นยำ ทว่าความสงบและระเบียบวินัยทางกายภาพที่เขาพยายามรักษานั้น กลับไม่อาจกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในระบบความคิดที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันได้เลยสิบชั่วโมงที่ผ่านมา เป็นช่วงเวลาที่ระบบตรรกะของเขาแทบจะไร้ประโยชน์ทางซ้ายมือ พายุนั่งจมตัวลงบนเก้าอี้ แขนกำยำทั้งสองข้างวางพาดบนโต๊ะ ผิวสีแทนเข้มมีเม็ดเหงื่อซึมตามไรผม ชายหนุ่มผิวแทนไม่ยอมสบตากับใคร มือหนาหมุนแก้วน้ำเปล่าไปมาจนหยดน้ำเกาะพราวข้างแก้ว ท่าทางกระสับกระส่าย ขากรรไกรบดแน่นเป็นระยะ ฟ้องชัดว่าเหตุการณ์ปะทะอารมณ์ในครัวเมื่อเช้ายังคงตามหลอกหลอนเจ้าตัวอยู่ไม่หยุดส่วนทางขวามือ อคินนั่งเอกเขนกด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวตัวหลวมเ

"ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณพี่ศิลา พี่พายุ แล้วก็พี่อคินด้วยค่ะ""โอ้โห... เรียกพี่ศิลาแล้วเหรอครับเนี่ย" อคินหัวเราะร่าอย่างชอบใจ แซวเพื่อนสนิทที่นั่งเสียอาการอยู่หัวโต๊ะ "ดูสิ พายุมันอิจฉาจนตาเขียวหมดแล้วนะหนูหอม""ใครอิจฉาวะ!" พายุโวยวายกลบเกลื่อน แต่ใบหน้าคมเข้มกลับขึ้นสีแดงก่ำจนถึงใบหู ชายหนุ่มผิวแทนตักเนื้อปลาชิ้นใหญ่ใส่จานของข้าวหอมจนพูน "กินข้าวได้แล้ว! เลิกพูดมากทั้งคู่เลย มัวแต่คุยกับข้าวเย็นหมดพอดี!"เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะอาหาร บรรยากาศที่เคยอึดอัด ตึงเครียด และเต็มไปด้วยความหวาดระแวง บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่แสนประหลาด ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความแค้นและหนี้สิน กำลังก่อร่างสร้างตัวกลายเป็นครอบครัวที่แปลกใหม่แต่ลงตัวมื้ออาหารดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมสุข ข้าวหอมพูดคุยและตอบคำถามอย่างผ่อนคลาย เธอเริ่มเล่าเรื่องงานในร้านกาแฟ และรับฟังคำแนะนำเรื่องการบริหารจัดการจากศิลา ฟังเรื่องการซ่อมเครื่องยนต์จากพายุ และฟังการวิเคราะห์ภาพวาดจากอคิน ชายหนุ่มทั้งสามคนผลัดกันคอยดูแล ตักอาหาร และรินน้ำให้เธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นศูน

ความทรงจำเกี่ยวกับคลิปเสียงเก่าๆ... คำพูดที่พายุเคยตะคอกใส่หน้าเธอในวันแรกว่า 'ให้มาเป็นของเล่นขัดดอกของพวกกู มาเป็นทาสรับใช้คอยรองรับอารมณ์'... ก้องสะท้อนขึ้นมาในโสตประสาทจนศีรษะของเธอปวดหนึบความผูกพันทางสายเลือดและภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เคยเติบโตมาด้วยกัน กำลังทำให้จิตใจของเธอเอนเอียงไปตามคำชักจูงอันแยบยลของพี่ชาย"แล้ว... พี่เข้มจะให้หนูทำยังไงคะ" เธอถามด้วยเสียงสั่นพร่า"หนีไปกับพี่เดี๋ยวนี้!" เข้มเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "พี่เตรียมรถและที่ซ่อนตัวไว้นอกเมืองแล้ว พี่มีเงินเก็บส่วนหนึ่งที่จะพาแกกับแม่หนีไปตั้งหลักที่ต่างประเทศ... ไปกับพี่นะหอม ทิ้งเพนต์เฮาส์นรกนั่นไปซะ!"เข้มออกแรงดึงแขนของเธอ หมายจะพาเธอก้าวเดินไปยังลานจอดรถด้านนอกของสวนสาธารณะทว่า ข้าวหอมกลับขืนตัวไว้สองเท้าของเธอหยุดนิ่งอยู่กับที่ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชาย แววตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความคลางแคลงใจที่ยากจะอธิบายในเสี้ยววินาทีนั้น... ภาพรอยยิ้มอบอุ่นของศิลาตอนที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอเมื่อคืน... ภาพพายุที่นั่งหลังคดหลังแข็งเช็ดต

ความกลัวที่จะถูกทิ้ง... ความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในสถานสงเคราะห์... ผสมผสานกับความแค้นที่ถูกหักหลังซ้ำสอง บีบให้สติสัมปชัญญะของพายุขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิง"มึงกล้าเปรียบเทียบกูกับมันงั้นเหรอ..."พายุกัดฟันพูดทีละคำ เสียงแหบต่ำจนฟังดูคล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังคลั่ง ดวงตาคมเข้มแดงก่ำลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความบ้าคลั่งที่ไร้การควบคุมเขาปล่อยมือจากแขนของเธอก่อนจะเงื้อหมัดขวาที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยรอยสักเปลวไฟขึ้นสูงในอากาศ!แรงโทสะสั่งการให้เขาทำลายทุกสิ่งตรงหน้าเพื่อระบายความเจ็บปวดที่อัดแน่นจนแทบอกแตกตายข้าวหอมเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เธอผงะถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาคอนกรีตต้นใหญ่จนไร้ทางหนี เมื่อเห็นหมัดหนักๆ เงื้อขึ้นสุดแขน หญิงสาวหลับตาแน่น ย่อตัวลง และยกสองแขนขึ้นมาปิดศีรษะเพื่อรอรับแรงกระแทกอันทารุณตามชะตากรรมเธอนึกว่าเขาจะชกเธอ... นึกว่าจุดจบของเธอได้มาถึงแล้ววูบ!ลมหมัดที่รุนแรงเฉียดผ่านแก้มเนียนของเธอไปเพียงไม่ถึงมิลลิเมตรพลั่ก! เปรี้ยง!เสียงกำปั้นหนัก

"เธอแอบย่องออกจากบ้านพักในเวลาวิกาลโดยไม่แจ้งให้ผู้ควบคุมระบบทราบ และเธอออกไปพบกับผู้ชายคนหนึ่งใต้ต้นไม้ในสวนสาธารณะ... ผู้ชายที่สวมหมวกและแว่นตาดำ ผู้ชายที่ส่งมอบเอกสารใส่ร้ายบริษัทฉบับนี้ให้เธอ" ศิลาใช้ปลายนิ้วแตะลงบนซองเอกสารสีน้ำตาลเบาๆ "เธอคิดจริงๆ หรือ ว่าการกระทำที่ไร้ความรับผิดชอบและเต็มไปด้วยช่องโหว่แบบนี้ จะรอดพ้นสายตาของระบบไปได้"ข้าวหอมนิ่งอึ้ง ใบหน้าเนียนซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอไม่รู้ว่าพวกเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร แต่สายตาที่มองทะลุปรุโปร่งของศิลาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ"เขา... เขาไม่ได้เป็นคนร้าย..." เธอพยายามเค้นเสียงแก้ต่าง ละล่ำละลักพูด "เขาแค่... เอาเอกสารมาให้ฉันดู...""เอกสารปลอม" ศิลาเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลงไปอีกระดับ "การโอนเงินในเอกสารฉบับนี้ระบุรหัสสาขาของธนาคารพาณิชย์ที่ถูกยุบไปแล้วตั้งแต่สามปีก่อน ตราประทับของบริษัทร่วมทุนถูกวางตำแหน่งผิดพลาดไปสองเซนติเมตร และลายเซ็นของฉันกับพายุในรายงานการประชุมลับ เป็นการคัดลอกจากไฟล์สแกนหนังสือมอบอำนาจเก่า... มีเพียงคนที่โง่เขลาและถูก