All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 41 - Chapter 50

ครอสเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลูกน้องของตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองชายบนพื้นสลับกับมองหน้าลูกน้องที่รับผิดชอบดูแลพื้นที่ชั้นสอง"กูเคยสั่งพวกมึงไว้ว่ายังไง" น้ำเสียงของครอสราบเรียบ ไร้การตะคอก แต่กลับน่าสะพรึงกลัวจนคนฟังตัวสั่นเทา"หะ... ห้ามมียาเสพติดหลุดเข้ามาในพื้นที่เด็ดขาดครับนาย" ลูกน้องคนนั้นตอบเสียงสั่น"แล้วมึงปล่อยให้พวกสวะนี่หิ้วของเข้ามาเดินเพ่นพ่านในถิ่นของกูได้ยังไง!"สิ้นคำราม ครอสก็ชักปืนพกสีดำขลับที่เหน็บอยู่ด้านหลังเอวออกมาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มง้างมือขึ้นสูง ก่อนจะใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่โหนกแก้มของลูกน้องคนนั้นอย่างรุนแรงพลั่ก!ร่างของลูกน้องทรุดลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดพุ่งกระฉูดออกจากบาดแผลปริแตกที่มุมปากและโหนกแก้ม มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้นโดยไม่กล้าร้องโอดครวญออกมาแม้แต่แอะเดียวชายสามคนที่ถูกมัดอยู่บนพื้นเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นมาเฟียหนุ่มลงมือกับคนของตัวเองอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี"ถ้าพวกมึงทำงานแค่นี้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องเอาชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" ค

"กูให้เวลาพวกมึงสามวัน ไปขุดรากถอนโคนพวกที่มันกล้ามาเหยียบถิ่นกูให้หมด ใครที่มันเกี่ยวข้อง... ตัดมือมันซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของครอสเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความป่าเถื่อนอลิซใจเต้นระรัว นี่คือตัวตนที่แท้จริงของผู้ชายที่เธอรัก โลกของเขามืดมิดและเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ที่โหดร้าย เธอรู้ดีมาตลอด แต่การได้มาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้มันก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจไม่น้อยเธอตัดสินใจผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้นและก้าวเท้าเข้าไปในห้อง โคลอี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่กล้าแม้แต่จะก้าวตามเข้าไป ได้แต่ยืนแอบอยู่ตรงกรอบประตูเสียงบานประตูที่เปิดออกดึงความสนใจของทุกคนในห้อง ชายชุดดำนับสิบคนหันขวับมามองที่ผู้บุกรุกเป็นตาเดียวครอสตวัดสายตาคมกริบมองมายังประตูด้วยความหงุดหงิดที่มีคนกล้าขัดจังหวะ ทว่าวินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างบอบบางในชุดนักศึกษาที่คุ้นตา ความแข็งกระด้างและจิตสังหารที่แผ่ออกมาก็มลายหายไปในชั่วพริบตาดวงตาดุดันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สันกรามที่เคยขบแน่นคลายออก ชายหนุ่มรีบขยี้มวนบุหรี่ในมือลงกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะอย่างรวดเร็วจนมันดับสนิท เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าที

"นี่แก!" ผู้หญิงคนนั้นตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนควบคุมไม่อยู่ เธอเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงบนใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มเยาะเธออยู่ทว่าก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะทันได้สัมผัสเป้าหมาย ท่อนแขนแกร่งดั่งคีมเหล็กของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอจากด้านหลัง ออกแรงบีบกระชากอย่างรุนแรงจนร่างระหงเสียหลักเซถลาถอยหลังไปหลายก้าวครอสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับลงมา นัยน์ตาสีเข้มดุดันที่เคยมองผ่านๆ บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยจิตสังหารที่เหี้ยมเกรียมที่สุด สันกรามคมขบเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอด"กูบอกให้มึงเช็ดเสื้อ ไม่ได้สั่งให้มึงมาเห่าใส่คนของกู" น้ำเสียงของครอสกกดต่ำและดุดันจนคนฟังเข่าอ่อนชายหนุ่มสะบัดข้อมือของผู้หญิงคนนั้นทิ้งอย่างรังเกียจประหนึ่งว่าได้สัมผัสของเน่าเหม็น เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวอลิซ ท่อนแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอดบางและดึงรั้งให้ร่างของเธอขยับเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างหวงแหนครอสตวัดสายตามองผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งด้วยความเย็นเยียบ "จำใส่หัวมึงเอาไว้... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่

"พี่ครอส! พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย หนึ่งล้านบาทเลยนะ พี่จะบ้าเหรอ!" อลิซดุเสียงเขียว สองมือตีเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรงด้วยความเสียดายเงิน "ภาพของหนูมันไม่ได้มีค่ามากมายขนาดนั้นสักหน่อย พี่ใช้เงินสิ้นเปลืองแบบนี้ได้ยังไง"ครอสไม่ได้สลดกับคำดุของเธอเลยสักนิด ชายหนุ่มเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบาๆ แขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอดบางและรั้งร่างของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาทันที"ใครบอกว่าไม่มีค่า" ครอสก้มหน้าลงมาใกล้ นัยน์ตาดุดันฉายแววหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "สำหรับพี่ ภาพนี้มันมีค่ามากกว่าเงินล้านซะอีก"

ครอสยืนมองอลิซที่เดินกลับไปรวมกลุ่มกับโคลอี้ รอยยิ้มของเธอยังคงสดใสและสว่างไสวเหมือนเดิม หญิงสาวหันกลับมาโบกมือให้เขาเล็กน้อย เขาพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและปวดร้าวผู้หญิงคนนี้คือโลกทั้งใบของเขา แต่โลกของเขาเองกลับเต็มไปด้วยความมืดมิดที่พร้อมจะกลืนกินเธอ การดึงเธอเข้ามาไว้ข้างกายคือความเห็นแก่ตัวที่สุดในชีวิตของเขา ศัตรูรู้แล้วว่าเธอคือเป้าหมายชั้นดีถ้าเขาเก็บเธอไว้ใกล้ตัว เธอจะต้องตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา แต่ถ้าเขาผลักเธอออกไป... เขาเองนั่นแหละที่จะต้องขาดใจตายครอ