All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 51 - Chapter 60

"อื้อ!" หญิงสาวดิ้นรนสุดชีวิต สองมือพยายามแกะฝ่ามือนั้นออก"อยู่นิ่งๆ อีหนู ถ้ามึงไม่อยากให้เพื่อนมึงตาย" น้ำเสียงหยาบกระด้างกระซิบขู่ชิดใบหูอลิซชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างฝ่าความมืดสลัวไปทางโคลอี้ เธอเห็นเงาตะคุ่มของชายอีกคนกำลังล็อกคอเพื่อนสนิทของเธอจากด้านหลัง และมีแสงสะท้อนวาววับจากของมีคมจ่ออยู่ที่ลำคอของโคลอี้"อลิซ... ช่วยด้วย..." โคลอี้ร้องไห้สะอึกสะอื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีดหัวใจของอลิซหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหยุดดิ้นรนทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตื่นตระหนก พวกมันจัดฉากตัดไฟห้างสรรพสินค้าเพื่อสร้างความวุ่นวาย กันบอดี้การ์ดของครอสออกไป และพุ่งเป้ามาจับตัวเธอโดยมีโคลอี้เป็นตัวประกัน"เดินตามพวกกูมาเงียบๆ ไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ถ้ามึงส่งเสียงหรือเล่นตุกติก เพื่อนมึงคอหอยปาดแน่" ชายคนที่ล็อกตัวอลิซขู่ซ้ำ ก่อนจะลดมือที่ปิดปากเธอลง เปลี่ยนมากระชากต้นแขนและดันแผ่นหลังบังคับให้เธอเดินไปทางบันไดหนีไฟอลิซก้าวเท้าตามแรงผลักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สองมือของเธอสั่นระริก แต่สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่สั่งให้เธอต้องทำอะไ

บานประตูห้องนอนถูกปิดลงเสียงดังปัง ครอสผลักร่างบางของอลิซให้หงายหลังลงไปนอนราบบนฟูกนุ่มอย่างไม่ออมแรง เขาก้าวตามขึ้นไปคร่อมทับอยู่เหนือร่างของเธอ นัยน์ตาสีเข้มดุดันวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาและความหวงแหนขั้นสุดเขาไม่ได้พูดอะไร ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจัดการฉีกกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกจนหลุดลุ่ย ไม่มีความทะนุถนอม ไม่มีการเล้าโลมที่อ่อนหวานเหมือนทุกครั้ง ความโกรธที่เธอเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายผสมปนเปกับความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปทำให้เขาสูญเสียการควบคุมอลิซเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เธอไม่ได้ผลักไสหรือขัดขืน หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านจากร่างกายของเขา เธอรู้ดีว่าความรุนแรงที่เขากำลังแสดงออก มันคือเกราะกำบังความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจของเขา เธอพร้อมจะรับน้ำหนักของความรู้สึกนั้นไว้ทั้งหมดเสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกปลดเปลื้องออกไปอย่างรวดเร็ว ครอสเลื่อนฝ่ามือลงไปบีบเค้นเอวคอดบางอย่างหนักหน่วง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนทุกความหวาน ดูดดึงจนริมฝีปากของเธอเจ่อช้ำเขาผละริมฝีปากออก ลากไล้ปลายจมูกและร

ถ้าพวกมันต้องการทำร้ายอลิซเพราะเธอคือจุดอ่อนของเขา งั้นเขาก็แค่ต้องทำให้พวกมันเห็นว่า... เธอไม่ใช่จุดอ่อนของเขาอีกต่อไปชายหนุ่มลดมือลง วางแท็บเล็ตที่หน้าจอแตกร้าวลงบนโต๊ะทำงานอย่างเชื่องช้า สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่กรอบรูปไม้ขนาดเล็กที่วางอยู่มุมโต๊ะ มันเป็นภาพถ่ายใบเดียวที่เขามีกับอลิซ เป็นภาพที่โคลอี้แอบถ่ายตอนที่เขากำลังยืนเช็ดคราบไอศกรีมที่มุมปากให้เธอ รอยยิ้มของอลิซในภาพนั้นสว่างไสวและเต็มไปด้วยความสุขมือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมไปแตะกรอบรูปใบนั้น ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนใบหน้าหวานของคนรักอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย เขาเพิ่งจะบอกรักเธอ เพิ่งจะสวมกอดเธอด้วยความหวงแหน แต่ตอนนี้เขาจำต้องเป็นคนลงมือกรีดหัวใจของเธอด้วยตัวเองครอสจับกรอบรูปใบนั้นคว่ำหน้าลงกับพื้นโต๊ะ ปิดบังรอยยิ้มที่เขาหวงแหนที่สุดเอาไว้ให้พ้นจากสายตา สันกรามคมขบเข้าหากันอีกครั้งเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอทั้งหมดที่มี"ไปเตรียมเอกสารโอนหุ้นสัมปทานให้พร้อม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการอย่างเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ "แล้วสั่งลูกน้องของเราทุกคนให้

ครอสผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สันกรามของเขาสั่นสะท้าน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอเอื้อมมือไปพยุงเธอขึ้นมา เขาก้าวเท้ายาวๆ ไปที่มุมห้อง หยิบกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ที่เจคแอบจัดเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เช้า โยนมันลงไปตรงหน้าอลิซจนเกิดเสียงดัง"เลิกหลอกตัวเองได้แล้วอลิซ!" ครอสตวาดลั่นห้อง น้ำเสียงของเขาดุดันและทรงอำนาจที่สุด "ตอนนี้ธุรกิจฉันกำลังมีปัญหา ฉันต้องใช้เวลาและสมาธิไปจัดการกับพวกสวะที่มาล้ำเส้น ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นบทแฟนหนุ่มแสนดีหรือมาคอยดูแลเด็กมีปัญหาแบบเธออีกแล้ว เธอมาอยู่ที่นี่ก็เป็นแค่ตัวถ่วง เป็นภาระที่ทำให้ฉันต้องคอยระแวง!"คำว่า

อลิซเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรีบเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋า หันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่ส้นรองเท้าผ้าใบดันไปสะดุดเข้ากับเศษไม้จนเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น"นั่นไงมันอยู่นั่น! จับตัวมันมา!" เสี่ยทรงชัยตะโกนสั่งอลิซตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน วิ่งหนีสุดชีวิต แต่ก็ไม่ทันการณ์ ลูกน้องของเสี่ยทรงชัยพุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของเธอจากด้านหลังและกระชากอย่างแรงจนร่างของเธอล้มกลิ้งลงไปกับพื้นฝุ่น"ปล่อยฉันนะ! ไอ้พวกสารเลว!" หญิงสาวดิ้นรนทุบตีสุดแรง"อีเด็กนี่มันแอบฟังพวกเรา!" ลูกน้องคนนั้นล็อกแขนอลิซไพล่หลัง ลากตัวเธอให้เดินไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเสี่ยทรงชัยเสี่ยทรงชัยมองอลิซด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มแสยะปรากฏบนใบหน้า "รนหาที่ตายเองนะอีหนู กะว่าจะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ไปอีกสักคืนสองคืนแท้ๆ... เอาโทรศัพท์มันมา"ลูกน้องค้นกระเป๋าอลิซและส่งโทรศัพท์มือถือให้ผู้เป็นนาย เสี่ยทรงชัยเปิดดูคลิปวิดีโอที่เพิ่งถูกบันทึก ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงพื้นและใช้ส้นรองเท้าเหยียบขยี้จนแหลกละเอียดในเวลาเดียวกันนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้หลายคันดังกระหึ่