All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตาบาง อลิซขยับตัวพลิกหนีแสงแดดอย่างเกียจคร้าน ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มสบายของฟูกนอนและกลิ่นหอมสะอาดที่ไม่ใช่กลิ่นหอพักของตัวเอง หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ กวาดสายตามองเพดานห้องที่แปลกตา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอผล็อยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้หลังจากที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนตักของผู้ชายคนนั้นอลิซรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง สำรวจเสื้อผ้าบนร่างกายตัวเอง ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วนเหมือนเดิม เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกปนความรู้สึกแปลกประหลาด เขาแค่กอดเธอไว้แล้วหลับไปจริงๆ หรือนี่เสียงเครื่องครัวกระทบกันดังแว่วมาจากด้านนอกเรียกความสนใจของเธอ อลิซตวัดขาลงจากเตียง เดินออกจากห้องนอนด้วยความระมัดระวัง กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดและเบคอนทอดลอยเตะจมูกภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้อลิซต้องหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ครอสในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงสแล็กสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้เธออยู่หน้าเตาแก๊ส มือข้างหนึ่งถือตะหลิวพลิกเบคอนในกระทะ ส่วนมืออีกข้างกำลังคนกาแฟในแก้วมัค ท่วงท่าทะมัดทะแมงนั้นดูขัดกับหน้าตาโหดๆ และรังสีความน่าเกรงขามที่เขามักจะแผ่ออกมา

"คุณ... คุณเป็นใคร จับผมมาทำไม" พ่อของอลิซถามเสียงสั่นเทา พยายามถอยกรูดหนีแต่ถูกลูกน้องของครอสเตะสกัดไว้ครอสไม่ได้ตอบคำถาม เขาพยักพเยิดหน้าให้ลูกน้อง ลูกน้องคนสนิทเดินนำแฟ้มเอกสารไปโยนลงตรงหน้าชายวัยกลางคน"ดูซะ ว่ามึงสร้างหนี้อะไรไว้ที่กาสิโนของกู" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวพ่อของอลิซรีบตะครุบแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดดู ใบหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิมเมื่อเห็นตัวเลขหนี้สินหลักล้านและลายเซ็นค้ำประกันที่เป็นชื่อลูกสาวตัวเอง"ผม... ผมไม่รู้เรื่องนะครับ! ผมไม่ได้เป็นคนเซ็นค้ำ เมียผม... เมียผมเป็นคนทำ!" ชายวัยกลางคนรีบแก้ตัวเสียงหลง โยนความผิดให้ภรรยาใหม่ทันที"กูรู้" ครอสตอบหน้าตาย "และกูก็รู้ด้วยว่ามึงเป็นคนอนุญาตให้เมียมึงเอาชื่อลูกสาวมึงมาใช้ เพราะมึงไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้กู""ผมขอโทษครับเสี่ย! ผมขอเวลาหน่อย ผมจะหาเงินมาคืนให้ทุกบาททุกสตางค์เลยครับ ไว้ชีวิตผมเถอะ!" พ่อของอลิซก้มลงกราบแทบเท้าครอสอย่างหมดสภาพครอสมองภาพนั้นด้วยความรังเกียจ เขาใช้ปลายรองเท้าผ้าใบเตะเข้าที่ไหล่ของชายวัยกลางคนอย่างแรงจนล้มหงายหลัง"เงินของมึง กูไม่อยากได้" ครอสผุดลุกขึ้นยืน ก้มหน้าลงมองคนที่นอนตัวสั่นอยู่บนพื้น "แต่ก

"อลิซ... อลิซ ลืมตามองพี่สิ" เสียงทุ้มสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเรียกชื่อเธอซ้ำๆ แต่คนในอ้อมแขนทำเพียงแค่ครางอืออาในลำคอ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงจัดเพราะพิษไข้"พี่ครอส พาอลิซไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ สภาพแกไม่ไหวแล้วจริงๆ" โคลอี้วิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วง"ฉันจัดการเอง เธอไม่ต้องตามมา" ครอสตอบเสียงห้วน ตัดบททุกความช่วยเหลือ เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นและวิ่งกลับไปที่รถ จัดการวางร่างของอลิซลงบนเบาะข้างคนขับ ปรับพนักพิงให้เอนลงเพื่อความสบาย ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธออย่างเบามือที่สุด"ไม่เอา... ไม่ไปโรงพยาบาล... หนูเกลียดกลิ่นยา..."เสียงละเมอแหบแห้งหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก อลิซส่ายหน้าไปมา มือเล็กปัดป่ายเปะปะกลางอากาศด้วยความทรมานครอสชะงักมือที่กำลังจะสตาร์ทรถ เขาหันไปมองคนที่กำลังนอนกระสับกระส่าย รู้ดีว่าความทรงจำวัยเด็กที่เลวร้ายของเธอผูกติดอยู่กับโรงพยาบาลตอนที่แม่ของเธอป่วยหนัก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน"โอเค ไม่ไปโรงพยาบาล พี่จะพาหนูกลับบ้านของเรานะ"รถสปอร์ตพุ่งทะยานมุ่งหน้ากลับไปยังเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ครอสใช้มือข้างซ้ายบังคับพวงมาลัย ส่วนมือขวาเอื้

อลิซขยับตัวเข้าใกล้ โน้มศีรษะลงและวาดวงแขนเล็กทั้งสองข้างโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ร่างบอบบางแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง เธอซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา เป็นการกอดปลอบประโลมที่ปราศจากคำพูดใดๆครอสชะงักกึก ร่างกายกำยำเกร็งเขม็งไปชั่วขณะ เขาไม่คุ้นเคยกับการถูกกอด ไม่คุ้นเคยกับการได้รับความอ่อนโยนจากใครนับตั้งแต่เสียแม่ไป กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ประจำตัวของอลิซลอยอวลอยู่รอบจมูก ความอบอุ่นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านเข้ามาทำลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างไว้จนพังทลายชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความเข้มแข็งที่ฝืนทนมาตลอดพังครืนลง เขาตวัดแขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรัดเอวคอดของเธอไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบ สูบดมกลิ่นหอมและซึมซับความอ

อลิซไม่มีการปฏิเสธหรือผลักไส เธอแอ่นกายรับทุกแรงกระแทกด้วยความเต็มใจ สองมือที่เคยวางอยู่บนแขนของเขาเปลี่ยนมาขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ก่อนจะเลื่อนไปจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง"เรียกชื่อพี่สิคนดี... ครางชื่อพี่ดังๆ" ครอสก้มลงมากระซิบชิดใบหู ขณะที่ช่วงล่างยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง"พี่ครอส... อ๊ะ... พี่ครอสแรง... หนูเสียว..."สรรพนามที่หลุดออกมาทำให้อารมณ์ของทายาทมาเฟียหนุ่มพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาโอบรัดเอวคอดบางไว้แน่น กระหน่ำจังหวะรักเข้าใส่ร่างเล็กด้วยความเร็วและแรงที่มากขึ้น ความรู้สึกหวงแหนและความรักที่อัดอั้นอยู่ในใจถูกถ่ายทอดผ่านทุกการกระทำทั้งคู่กอดเกี่ยวพากันไต่ระดับความร้อนรุ่มไปจนถึงขอบสวรรค์ อลิซหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ปลดปล่อยความสุขสมออกมาอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่ครอสคำรามลั่น กดกระแทกแกนกายเข้าไปจนสุดความลึกและปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้าสู่เครื่องป้องกันจนหมดสิ้นชายหนุ่มทิ้งน้ำหนักตัวลงนอนทาบทับร่างบอบบาง หอบหายใจหนักหน่วงอยู่ข้างใบหูของเธอ เขาไม่ได้ถอดถอนแกนกายอ