All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 31 - Chapter 40

'ไสหัวไปให้พ้นจากผู้หญิงของกู'มันคือข้อความที่ส่งผ่านสายตาและรุ่นพี่คนนั้นก็สามารถรับรู้ได้ถึงอันตรายถึงชีวิต ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด รีบก้มหัวปะหลกๆ และถอยหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอฟังคำตอบจากอลิซอีกเลยเมื่อตัวน่ารำคาญหายไป ครอสก็ลดระดับสายตาลงมามองดวงหน้าหวานที่อยู่ในอ้อมกอด เขาโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักลึกประทับจูบลงบนขมับบางของอลิซอย่างแผ่วเบาแต่เนิ่นนาน ท่ามกลางเสียงฮือฮาและอาการเบิกตากว้างของนักศึกษาทั้งคณะที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่"กลับบ้านกัน" เสียงทุ้ม

"ถ้าการอยู่กับพี่ มันหมายถึงการที่หนูต้องสูญเสียความเป็นตัวเองและปล่อยให้พี่ทำเรื่องเลวร้ายลับหลังหนู... หนูก็ไม่อยากเป็นคนของพี่แล้ว"พูดจบ อลิซก็หมุนตัวหันหลังและเดินกึ่งวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปตามทาง เธอไม่ต้องการฟังคำแก้ตัวอะไรอีกแล้วในตอนนี้ครอสยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สองมือกำแน่นจนข้อพ้องขาว เขามองตามแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตาด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีใครเอามีดมากรีดลงกลางอกเขาทำทุกอย่าง ทำเรื่องสกปรกที่เขาเกลียดชัง เพื่อส

ข้อมูลที่ได้รับทำให้อลิซสมองขาวโพลนไปหมด แม่เลี้ยงที่พ่อหลงรักนักหนาขโมยเงินหนีไป ทิ้งหนี้ก้อนใหม่จากผู้มีอิทธิพลอีกคนไว้ให้ดูต่างหน้า และเสี่ยทรงชัย... เธอจำชื่อนี้ได้จากที่ครอสเคยเล่าให้ฟัง เขาคือศัตรูทางธุรกิจของครอส"แล้วพ่อจะให้หนูช่วยยังไงคะ หนูเป็นแค่นักศึกษา หนูไม่มีเงินหลักล้านไปใช้หนี้ให้พ่อหรอกนะ" อลิซพยายามดึงสติกลับมา แม้เสียงของเธอจะเริ่มสั่นปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงสูดน้ำมูกที่ดังลอดมา ก่อนที่ประโยคถัดมาของคนเป็นพ่อจะทำให้หัวใจของอลิซแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

เขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบขวดเจลหล่อลื่นและซองฟอยล์สี่เหลี่ยมออกมา ครอสจัดการสวมใส่เครื่องป้องกันลงบนความแข็งขืนที่ปวดร้าวทรมานมาเนิ่นนาน ก่อนจะบีบเจลใสลงบนฝ่ามือและชโลมลงบนแกนกายขนาดใหญ่โตเพื่อลดการเสียดสี เขาไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้วไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจชายหนุ่มแทรกตัวเข้าอยู่ตรงกลางระหว่างเรียวขา ขยับสะโพกเข้าไปใกล้และกดส่วนหัวของแกนกายแนบชิดกับช่องทางรักที่คับแคบ"มองหน้าพี่อลิซ" ครอสสั่งเสียงแหบพร่า บังคับให้เธอสบตากับเขาอลิซลืมตาขึ้นมอง นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย เธอพยักหน้ารับ สองมือเลื่อนมาจับท่อนแขนแกร่งของเขาไว้แน่นครอสค่อยๆ ดันแกนกายแทรกซึมเข้าไปอย่างเชื่องช้า ความนุ่มหยุ่นที่ตอดรัดแน่นหนึบทำให้เขาสันกรามขบแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความต้องการที่จะกระแทกเข้าไปรวดเดียว เขาหยุดการเคลื่อนไหวเป็นระยะ รอจนกว่าร่างกายของเธอจะผ่อนคลายและปรับตัวรับขนาดความใหญ่โตของเขาได้เมื่อเข้าไปจนสุดความลึก ครอสก็โน้มใบหน้าลงไปซุกซบกับซอกคอหอมกรุ่น เริ่มต้นขยับสะโพกสอบเข้าออ

"ใครใช้ให้มันมายุ่งกับคนของพี่" ครอสตอบหน้าตาย ไม่ยอมคลายอ้อมแขนออกจากเอวบาง แถมยังกระชับให้แน่นขึ้นกว่าเดิม "ทีหลังถ้าอยากกินอะไรบอกพี่ พี่จะซื้อให้กินเอง ไม่ต้องไปรับของคนอื่น"ความเอาแต่ใจและขี้หวงของเขาทำให้อลิซเถียงไม่ออก เธอได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ยอมปล่อยให้เขากอดเอวเธอไว้แบบนั้นกลางโรงอาหารช่วงบ่าย ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีดำทะมึน อลิซและครอสกำลังเดินข้ามลานกว้างเพื่อไปยังอาคารจอดรถ ทันใดนั้น หยาดฝนเม็ดใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตานักศึกษาค