บททั้งหมดของ สถานะหมดแรงรัก: บทที่ 31 - บทที่ 39

เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ขยับลืมขึ้นมา ก่อนจะพบภาพที่ไม่คุ้นตา สิรินดาปรับสายตาโดยการกะพริบตาอยู่สามสี่ครั้ง ก่อนเริ่มชินกับแสงจากหลอดไฟและแสงจากภายนอกอาคาร เมื่อมองรอบๆ แล้วก็ได้พบกับบิดาที่กำลังเดินเข้ามาหา “พ่อ” สิรินดาเอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง ก่อนจะเลื่อนสายตามองสำรวจอีกรอบ “ไจ๋ป่วยน่ะลูก พี่เขาพามาโรงพยาบาล” สุนิติบอกลูกสาวให้คลายความสงสัย “ไจ๋เป็นไข้หวัดใหญ่” สิรินดาก้มหน้าลงมองต่ำก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดของโรงพยาบาล นึกชะงักกับคำว่า ‘พี่’ ไปเล็กน้อย ทว่าชั่วนาทีคนคนนั้นก็เดินเข้ามาในห้องและตรงมาข้างเตียงเธอ ปากเล็กเม้มแน่นจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรง ก่อนจะเปรยเรื่องหนึ่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเครือ “ไจ๋ขอโทษที่ทำให้พ่อเป็นห่วงนะคะ ไจ๋เป็นภาระอีกแล้วสินะคะ” สิรินดาทำหน้าเศร้า เพราะนอกจากจะไม่มีเรื่องที่ทำให้ท่านภูมิใจแล้วยังเอาแต่สร้างเรื่องให้ท่านลำบากอีก “ทำไมลูกสาวพ่อชอบคิดมาก” สุนิติลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “พ่อไม่เคยคิดว่าลูกเป็นภาระ เพราะลูกคือดวงใจของพ่อ” หญิงสาวจำต้องฝืนยิ้มรับ เพราะไม่เช่นนั้นท่านก็คงจะเป็นห่วงอีก รู้ดีว

“กว่ามันจะปล่อยตัวมาคงอีกหลายวัน” พาริยะมั่นใจว่าไตรฉัตรต้องประเคนของเด็ดๆ ให้เพื่อนได้ผ่อนคลายแบบจัดเต็มแน่นอน บางทีภูมิพัฒน์อาจจดจำจนไม่อาจลืมเลือน “เดี๋ยวมันก็หาทางชิ่งไอ้เสี่ยได้ เหมือนทุกครั้ง” ดลวัฒน์ออกความเห็น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ทุกครั้งที่ภูมิพัฒน์กลับไทยจะโดนไตรฉัตรลากไปแบบนี้เสมอ ภูมิพัฒน์เดินทางไปดูแลธุรกิจที่สาขาต่างประเทศได้สี่ปีแล้ว จะบอกว่าไปทำงานกึ่งเที่ยวก็คงได้ ช่วงเวลาว่างเขามักไปปีนเขาเพื่อท้าทายขีดจำกัดของตน ลูกไหนที่ว่ายากเขาจะยิ่งอยากพิชิตมัน ส่งผลให้ขาดการติดต่อไปเป็นอาทิตย์ จนเพื่อนอดห่วงไม่ได้ “ก็จริง” พาริยะคิดตาม เพื่อนคนนี้ฉลาดเป็นกรดอยู่แล้ว เขาไม่ควรไปวิตกแทนมัน ดลวัฒน์ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาเบดในเวลาตีสองสิบห้านาที ทว่ายังไม่ทันหลับตาลง จู่ๆ ห้องพักฟื้นที่มืดสนิทก็สว่างโร่ พลันเห็นคนที่เป็นต้นเหตุกำลังทำสีหน้าตกใจ “ทำไมทำหน้าแบบนั้น คิดว่าพี่จะใจดำไม่มาเฝ้าเธอเหรอ” ในสายตาของหญิงสาว เขาร้ายถึงขนาดนั้นเลยหรือ สิรินดาไม่ตอบ ดลวัฒน์จึงพูดต่อ “พี่เป็นหมอ ไม่ใช่ปีศาจ แถมยังเป็นสามีเธอด้วย”

ด้านสิรินดาเวลานี้กำลังนั่งรอรถในจุดบริการรถแท็กซี่ แม้เธอเป็นทั้งลูกและหลานสะใภ้ของเจ้าของโรงพยาบาล แต่ก็ไม่คิดจะใช้อภิสิทธิ์ใด และเลือกมานั่งรอเพื่อต่อคิวเหมือนกับคนอื่นๆ เพียงไม่นานแท็กซี่สีเหลืองเขียวก็เข้ามาจอด สิรินดาลุกขึ้นเมื่อถึงคิวของตน ทว่าเพียงก้าวเดียว มือของหญิงสาวก็ถูกรั้งไว้ ก่อนจะหันไปเห็นดลวัฒน์ “เธอไม่ไปแล้วครับ ขอโทษทีครับ” เจ้าของเสียงเข้มหันไปบอกกับเจ้าหน้าที่ ณ จุดบริการ พร้อมกับรั้งข้อมือของภรรยาให้เดินตามมา “กลับกับพี่” “ไจ๋กลับเองได้ค่ะ” หญิงสาวบอกพร้อมกับดึงข้อมือกลับเพื่อให้ชายหนุ่มหยุดเดิน “พี่ลางานไว้แล้ว” ขืนปล่อยให้เป็นแบบนั้น คนเป็นย่าได้มาฉีกอกเขาแน่ ที่สำคัญเขามีจิตสำนึกและรู้หน้าที่ของสามีดีพอ “ส่งกระเป๋ามาเร็วๆ จะได้ไปพักกัน” สิรินดามองมือที่ยื่นมารอรับกระเป๋าจากเธอนิ่ง ๆ ไม่ใช่ว่าเธอเล่นตัวหรืออยากจะให้เขาง้อ แต่ตั้งใจว่านับจากนี้จะอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง เธอไม่อยากถูกมองว่าเป็นภาระอีกแล้ว ทว่าดลวัฒน์ไม่สนท่าทีนั้น เขาตัดสินใจคว้

ดลวัฒน์ถึงกับต้องขบปากเพื่อครุ่นคิดถึงคำพูดเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง โดยที่ยังดึงความสนใจกลับมาที่งานวิจัยไม่ได้ เขายกมือขึ้นนวดขมับและท้ายทอย ในหัวยังคงมีคำพูดของพาริยะลอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง “งั้นมึงก็หย่าเถอะ กูบอกตรงๆ กูสงสารน้องไจ๋ เขารักมึงมาก แต่มึงก็เสือกไม่รักเขาเลย” ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม หรือว่าเขาควรจะ... RrrrRrrr แต่ความคิดนี้ก็มีอันต้องหยุดลง เพราะเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าปลายสายคือใคร ก่อนคว้ามันขึ้นมากดรับ ตลอดการสนทนาสีหน้าของดลวัฒน์มีความไม่สบายใจฉายชัด “ไว้จะติดต่อไป” หลังจากวางสาย ดลวัฒน์มองเวลาในหน้าจอสมาร์ตโฟนก็พบว่าเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว เขาจึงวางมือถือไว้ที่ตำแหน่งแท่นชาร์ต ก่อนจะจัดการรวบเอกสารงานวิจัยไปเก็บไว้ที่ตำแหน่งเดิมและมุ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง มองสิรินดาที่ยังคงนอนหลับอยู่ แล้วใช้มือวัดอุณหภูมิของหญิงสาว เมื่อไม่มีอะไรต้องกังวลใจแล้วก็โล่