All Chapters of สถานะหมดแรงรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ในช่วงบ่าย ดลวัฒน์เดินเข้ามาภายในห้องอาหารของทางโรงพยาบาลที่มีคนเข้ามาใช้บริการบางตา ก่อนจะสั่งข้าวราดแกงง่ายๆ เพื่อความสะดวกและรวดเร็ว ทว่ายังไม่ได้ตักข้าวเข้าปากก็มีคนเลื่อนเก้าอี้อีกตัวมานั่งด้วย          “หมายความว่ายังไง” คนถามโชว์หน้าจอโทรศัพท์มือถือให้คนตรงหน้าดู          ชายหนุ่มเหลือบมองภาพนั้นแล้วเอ่ยบอกไปอย่างไม่ใส่ใจ “มึงบอกให้กูทำดี กูก็ทำให้ตามมึงขอ จะมาบ่นเหี้ยอะไรอีก”          “ทำดี ด้วยการบอกเขาว่าคนที่จำได้คือพวกกู?”          สิรินดาโพสต์รูปว่าได้ของขวัญก็จริง แต่คนที่หญิงสาวขอบคุณ มันไม่ได้มีแค่ไอ้เพื่อนตัวดีของเขา มันมีรายชื่อของพวกเขาอยู่ด้วย          ซึ่งมันตีความได้อยู่ทางเดียว          “มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบโกหก” ก็เขาจำไม่ได้จริงๆ จะให้ไปโกหกว่าจำไ

เช้าวันถัดมา รถมินิคูเปอร์ของสิรินดาก็เคลื่อนตัวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปสู่จังหวัดสมุทรสงครามที่ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง พร้อมด้วยน้ำส้ม ขนม และของบำรุงอีกมากมายเพื่อนำไปฝากจารวี แม่สามี ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ประมาณสองปีแล้ว ส่วนบ้านที่กรุงเทพฯ ในตอนนี้มีเพียงธิตาเท่านั้นที่อาศัยอยู่ “อยู่กับเจ้าดล...เหนื่อยมากใช่ไหม นับวันหนูถึงผอมลงแบบนี้” หลังจากรับไหว้ลูกสะใภ้ จารวีก็สำรวจร่างกายของหญิงสาวที่นับวันมีแต่จะผอมลง “ไจ๋กินเท่าไรก็ไม่อ้วนเองค่ะ” สิรินดาส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วง แม้ว่ามันจะมีส่วนจริงอยู่มาก บางครั้งความเครียดก็เล่นงานเธอจนทำให้เป็นโรคกระเพาะ จารวียังคงกังวลใจ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าชีวิตแต่งงานของคู่นี้เป็นอย่างไร อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่มีส่วนทำให้ลูกสะใภ้ต้องมีชีวิตแบบนี้ แม้ว่าสิรินดาตัดสินใจแต่งงานเองก็ตาม “วันนี้แม่สั่งให้แม่บ้านทำอาหารไว้ให้แล้ว ของโปรดเราด้วย” จารวีว่า “ขอบคุณนะคะ” “แม่สิต้องขอบคุณที่ยังทนกับลูกชายแม่มาได้ถึงขนาดนี้” สิรินดายิ้มๆ “กับเจ้าดล ไม่ต้

ดลวัฒน์มองคนที่เดินไวๆ เข้ามาหาตนที่ร้านกาแฟในโรงพยาบาล ซึ่งมีบุคลากรทางการแพทย์มาใช้บริการอย่างคับคั่งในเวลาบ่ายคล้อย คงเพราะความง่วงเริ่มจู่โจม แถมบางคนยังต้องเข้าเวรลากยาวติดต่อกันหลายชั่วโมง          “ข่าวใหญ่ว่ะ” คนมาใหม่ทิ้งตัวลงนั่งก่อนจะเอ่ยปากถึงเรื่องที่ตนเพิ่งได้ยินมา          “เรื่อง?” คนที่เพิ่งสั่งกาแฟแก้วที่สองของวันร้องถาม พาริยะจึงยื่นหน้าจออุปกรณ์สื่อสารให้ดู ซึ่งแสดงรายชื่อแพทย์ใหม่ของวอร์ดอายุรกรรมประสาท ทว่าแววตาของดลวัฒน์ไร้ซึ่งความประหลาดใจ          “รู้แล้วเหรอ”          “อืม”          “ชีวิตมึงนี่มีแต่ผู้หญิงมาพัวพันนะ” พาริยะว่า เพราะรายชื่อแพทย์ใหม่ที่ทำให้สะดุดตาก็คือ อรอุมา เขาไม่คิดว่าจะได้ร่วมงานกันเร็วขนาดนี้ เพราะคิดว่าอรอุมาน่าจะมาช่วยบริหารอย่างเดียวและจะเริ่มงานก็ต่อเมื่อโรงพยาบาลใหม่เสร

“...” ประโยคนี้ยิ่งทำให้คนฟังเม้มปาก และมันบาดลึกถึงหัวใจได้ดี “ยอมรับความจริงเถอะค่ะว่าได้ไปแค่ตัวของดล ส่วนหัวใจ….” อรอุมาเผยรอยยิ้มลึกอย่างพึงพอใจราวกับปีศาจ แล้วกำลังจะกล่าวคำพูดต่อมา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นคนที่ตนกำลังพูดถึงเสียก่อน หล่อนจึงเปลี่ยนสีหน้าใหม่ พลางยิ้มพิมพ์ใจให้กับคนที่กำลังเดินมาใกล้มากแล้ว “พอดีอรเห็นคุณไจ๋ก็เลยแวะมาทักน่ะค่ะ” “ครับ” ดลวัฒน์ตอบรับสั้นๆ เท่านั้น “อรไม่กวนดลดีกว่า ไว้เจอกันที่โรงพยาบาลของเรานะ” หล่อนเน้นคำว่าเราเสียงหนัก จนสิรินดาไม่อาจแสดงสีหน้าที่ปกติได้ “ครับ” ดลวัฒน์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่สายตาแอบเหลือบมองคนข้างกาย แต่กระนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอยู่ดี ทั้งที่รับรู้ว่าสีหน้าของภรรยาเปลี่ยนไป เช้านี้สิรินดาไม่จำเป็นต้องเป็นแม่ครัว เพราะดลวัฒน์ถูกเรียกตัวออกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้ามืด หลังจากรดน้ำต้นกุหลาบที่ปลูกไว้เสร็จแล้ว หญิงสาวก็ตรงไปยังห้องรับแขก และหยิบเอกสารที่แอบเก็บไว้มาอ่านอย่างพิจารณา สักช่วงประมาณสิบโมงเศษก็มีการแจ้งเตือนหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

สาเหตุก็คงเพราะดลวัฒน์เป็นคนชัดเจนแบบนี้ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ชัดเจนว่าไม่รักใคร ก็จะไม่เคยให้ความหวัง หญิงสาวจึงเดินไปคว้ากล่องข้าวมา แต่ก็อดไม่ได้ที่เหลือบมองหน้าสามีอีกหน ก่อนหัวใจมีอาการคันยิบรุนแรง เพราะคำพูดของอรอุมาที่ย้อนกลับมาเล่นงาน “แต่เขาไม่ได้รักอยู่ดีนี่คะ” ดวงตาหม่นหมองอย่างชัดเจน ส่วนดลวัฒน์ก็เงยหน้าขึ้นมอง เพราะรู้สึกได้ว่าถูกจ้อง ชายหนุ่มเลิกคิ้วใส่เป็นเชิงถาม นั่นเองถึงทำให้สิรินดาขยับเท้าและหิ้วเอาออกไปให้สุพัฒนาตามที่เขาบอก โดยเธอเองก็รู้ว่าอาหารที่เธอเคยทำมา บางครั้งก็เคยถูกทำเช่นนี้ไม่ต่างกัน “หน้ากูมีอะไรผิดปกติหรือไง” ดลวัฒน์ปล่อยคำถาม เพราะวันนี้ตั้งแต่เดินเข้ามาในแผนกก็มีแต่คนมองมาไม่หยุด ทั้งนางพยาบาล สตาฟ หมอรุ่นน้อง รุ่นพี่ จนเขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ พาริยะเงยหน้าจากหน้าจอไอแพด ก่อนสำรวจใบหน้าเพื่อนแล้วตอบไป “เปล่านี่” “แล้วเขามองอะไรกัน” ถ้าหน้าเขาปกติดี แล้วคนอื่นจะมองมาทำไมกัน คุณหมอกระดูกเลิกคิ้วแล้วถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “มึงไม่รู้?” ดลวั