บททั้งหมดของ สถานะหมดแรงรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ทันใดนั้นดลวัฒน์ก็ได้ตอบแทนความท้าทายนั้นแบบถึงใจ ชายหนุ่มดึงร่างเล็กขึ้นมาดันให้ชิดกำแพงแล้วซุกหน้ากับอกอวบภายใต้ชุดนอน ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปแนบชิดหน้านวลสวย ปากหยักลึกตวัดไล้เลียเรียวปากอิ่ม ตอนนี้ดวงตาของดลวัฒน์เต็มไปด้วยความต้องการอย่างเปี่ยมล้น ชั่วนาทีมืออุ่นร้อนก็ค่อยๆ ปลดกระดุมชุดนอนตัวหวานของภรรยาสาว ไม่นานนักร่างอรชรก็เปลือยเปล่า ยามได้สบตากัน หญิงสาวก็รู้สึกวูบวาบไปทั่วช่องท้องจนคล้ายว่าจะบิดเป็นเกลียว ดลวัฒน์ยิ้มลึก ก่อนดึงให้ร่างระหงขยับหันหน้าเข้าหากระจก เพราะอยากจะให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขากำลังทำอะไรกับร่างเจ้าหล่อน ดลวัฒน์ซุกไซ้ลำคอขาว ก่อนจะเลื่อนไปยังแอ่งชีพจร ลงไปยังแผ่นหลังขาวสะอาด แล้วเลื่อนไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ช่วงเอวของสิรินดา หญิงสาวกัดเม้มปาก พวงแก้มแดงปลั่ง ขณะที่มือหนากำลังมายุ่มย่ามส่วนกลางร่างกายของเธอ ใช้นิ้วกรีดไปตามกลีบกุหลาบงาม “ชอบใช่ไหม” หญิงสาวแทบดีดดิ้นในความสุขที่มากยิ่งกว่าเก่า เมื่อปรนเปรอให้หญิงสาวจนพร้อมแล้วที่จะรับตัวตนของเขา เจ้าของร่างกำยำก็ไม่รอช้าเริ่มรุกเข้าหา บรรเลงบทเพลงรักแสนหวาน ก

เมื่อไหร่กันนะ ลูกชายของเธอจะให้อภัยพี่ชายได้เสียที          เมื่อไหร่สองคนนี้จะกลับมารักกันเหมือนเช่นตอนเด็กๆ          “เจ้าดลมาแล้วหรือครับ”          “จ้ะ”          ดิษฐากรรู้ดีว่าน้องชายมองตนแบบใด แต่เป็นเขาเองที่รักษาสัญญาไม่ได้ แถมยังทำให้ผู้มีบุญคุณเจ็บตัว จนทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดมาถึงทุกวันนี้ “ผมขอไปเรือนเล็กนะครับ ถ้าน้องไม่...”          “มากินข้าวพร้อมหน้ากันเถอะตาดิษ”          ดิษฐากรเงียบไปอึดใจหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตอบรับ          “ครับ” ด้วยไม่อยากทำให้ผู้มีพระคุณคนนี้ลำบากใจ ที่ผ่านมาท่านพยายามทำหน้าที่เป็นกาวประสานรอยร้าวระหว่างเขาและน้องชายมาตลอดหลายปี        &nbs

“ตามใจเธอ” ชายหนุ่มยักไหล่แล้วก้าวเดินไป โดยไม่รู้ว่าอีกไม่นานทุกอย่างจะเริ่มเปลี่ยนไป เพราะใจดวงน้อยของสิรินดาไปต่อไม่ไหวแล้ว ดวงตะวันในเช้าวันใหม่กลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง ดลวัฒน์ขยับเปลือกตาขึ้นมาในช่วงสายโด่ง ไม่มีใครปลุกเขาในวันหยุด เนื่องด้วยต้องการให้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หลังจากชายหนุ่มอาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็ออกมาในชุดลำลองสบายๆ ก่อนมองหามารดาและคนที่บึ้งตึงใส่กันมาสองวันแล้ว “แม่เห็นเมียตัวดีของผมไหมครับ” ดลวัฒน์เอ่ยถามจารวีที่นั่งอยู่ในซุ้มไม้ริมน้ำกับเจ้าแมวจรสีดำที่ท่านรับเลี้ยงไว้ “ทำไมไม่เรียกน้องดีๆ” “ขอโทษครับ” “น้องน่าจะเดินเข้าสวนไปนะ เห็นว่าจะไปเก็บดอกดาหลามาไหว้พระ” พอได้ฟัง ชายหนุ่มก็กลอกตา เพราะไม่พ้นจะเจ็บตัวเพิ่ม ชายหนุ่มกำลังจะเดินตามไป แต่ก็ต้องหยุดฟังประโยคตั้งคำถามจากปากของผู้เป็นมารดา “ทะเลาะกับน้องหรือตาดล” จารวีเอ่ยถาม ครั้งนี้เธอเห็นชัดเจนกว่าครั้งไหน เพราะสีหน้าและแววตาของสิรินดาเหมือนคนที่หมดแรงจะก้าวเดินแล้ว ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “คงแบบนั้นครับ”

ดลวัฒน์เหยียดยิ้มเมื่อเห็นสายตาของสาวๆ ที่มองมายังเพื่อนของตนอย่างหลงใหลได้ปลื้ม พาริยะอาสาเป็นพลขับ พลางพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเคสคนไข้ที่ตนพบเจอมากระทั่งถึงจุดหมาย แล้วดลวัฒน์ก็โบกมือร่ำลาอีกฝ่ายก่อนจะกลับมานั่งหลังพวงมาลัยอีกครั้ง พร้อมเคลื่อนรถออกสู่ท้องถนน แต่แล้วอยู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักทั้งที่เมื่อครู่ท้องฟ้ายังแจ่มใส จนการจราจรเคลื่อนตัวช้าลงแทบจะไม่ขยับ ดลวัฒน์เอื้อมมือไปเชื่อมต่อสมาร์ตโฟนเพื่อเปิดฟังเพลงแก้เบื่อไปพลาง แต่โชคดีที่เหลืออีกไม่กี่กิโลเมตรเขาก็จะถึงบ้านแล้ว ใช้เวลาอีกครู่ใหญ่ชายหนุ่มก็ถึงจุดหมายปลายทาง เมื่อประตูรั้วอัตโนมัติถูกเปิดออกชายหนุ่มก็พบว่ารถมินิคูเปอร์ของภรรยาได้หายไป จึงเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ด้วยความสงสัย เพราะปกติเวลาจะไปไหนเจ้าหล่อนจะบอกเขาก่อนเสมอ อีกทั้งในช่วงเวลาที่เขาเลิกงานเช่นนี้ เธอจะยิ่งไม่ออกไปไหน เพราะรู้ว่ามีเวลาน้อยที่จะได้อยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธอคงไม่พ้นทำตัวเป็นเด็กสามขวบ อยากให้เขาตามง้อ ร่างสูงหยิบสัมภาระลงมาจากรถรวมถึงถุงสีน้ำตาลนั่นด้วย ก่อนจะนำมันไปวางไว้ในครัว ถ้าถามว่

คนถูกถามขมวดคิ้วนิดๆ กับการตั้งคำถามที่ดูนอกประเด็นของเพื่อน อย่างไรเหตุผลของมันและเขาก็คงไม่ต่างกัน กระนั้นก็ยอมตอบไป “กูเป็นหมอ มันหน้าที่ของกู ที่จะต้องทำทุกทางให้คนไข้หายป่วย” ดลวัฒน์เว้นจังหวะเพียงเล็กน้อยแล้วเปรยประโยคต่อมา “มันคือสิ่งที่กูรัก แล้วกูก็อยากเป็นหมอที่ดี” ถึงใครหลายๆ คนจะชื่นชมและมองว่าเขามีฝีมือดี คนไข้ๆ หลายคนต่างต่อแถวเข้ามาด้วยอยากให้เขารักษากันทั้งนั้น ทว่าดลวัฒน์ก็ไม่อยากเป็นน้ำเต็มแก้ว เขาพร้อมจะเรียนรู้ต่อไปและไม่เคยเบื่อที่จะเรียนรู้เพิ่ม “แล้วมันต่างกับน้องไจ๋ตรงไหน มึงมีความมุ่งมั่นของมึง เขาก็มีความมุ่งมั่นของเขา” พาริยะเลิกคิ้วถามสมทบ ก่อนจะเอ่ยต่อ “เขาก็แค่อยากทำเป้าหมายชีวิตของเขาให้สำเร็จ เหมือนกับมึงนั่นละ” เพียงแค่เป้าหมายต่างกัน แต่เพื่อนเขากลับมองว่าเป้าหมายของสิรินดาเป็นเรื่องไร้สาระ ถึงได้ใจร้ายใจดำกับเธอ “เขาสนับสนุนการทำงานของมึงทุกอย่าง ไม่เคยบ่นเคยว่า ถึงแม้มึงจะไม่มีเวลาให้” ดลวัฒน์แทบไม่เห็นสิรินดางอแงเลยด้วยซ้ำ คงเพราะบิดาของหญิงสาวก็เป็นหมอ จึงเข้าใจดีว่าชีวิตของค