“ส่งที่บ้านค่ะ จำทางไปบ้านยายของจีนได้ใช่ไหมคะ” บางทีผมก็เกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของจิลลาเหมือนจะไร้เดียงสา แต่ที่จริงมันร้ายเดียงสา“จำได้ครับ” จิลลาเป็นผู้หญิงจิกกัดเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เมื่อหนึ่งปีก่อน เธอไม่ได้มีนิสัยแบบนี้ เมื่อก่อนนั้น เธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงงี่เง่า เอาแต่ใจ ที่ต้องการให้ผมอยู่ด้วยบ่อย ๆ คอยตามใจเธอทุกอย่างแต่ตอนนี้เหมือนมันจะไม่ใช่แบบนั้น-บ้านยายของจิลลา-“พรุ่งนี้ธุระเราเสร็จกี่โมง” ผมเอ่ยถามจิลลาที่เดินออกมาส่งผมหน้าบ้าน หลังจากที่ผมเข้าไปทักทายตายายและน้าจา“อืม... ไม่รู้สิคะ จีนกำหนดไม่ได้ ทำไมคะ” ทำไมต้องทำท่าคิดนาน ทั้งที่ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน“ก็พี่จะมารับไปหาปู่ไง ปู่บ่นคิดถึงจีน”“มันอาจจะดึกมั้งคะ จีนไม่แน่ใจ ถ้ายังไงเดี๋ยวจีนโทรบอกพี่หมอคีย์นะคะ”“อย่าปล่อยให้คนแก่รอนานนะจีน ปู่ของพี่รอหลานสะใภ้อยู่ อย่าขี้ลืมเข้าใจไหม” ผมยื่นมือไปจับที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยน“ไม่มีทางที่จะลืมอีกแล้วค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ จีนรักพี่หมอคีย์น้า...” จิลลาเธอซบแก้มลงที่มือของผมและเดินหันหลังเข้าบ้านไป ผมยืนมองเธอจนเธอหายเข้าบ้านไปผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่จิลลาคนเดิมอีกแล้วตื๊ด ตื
最後更新 : 2026-07-20
