06 ไม่ใช่(3)

“เมียที่มึงไม่รัก จะหวงทำเหี้ยอะไร กูก็เห็นผู้หญิงที่มอของมึงมีตั้งเยอะที่มึงเย็xแล้วทิ้ง” ไอ้ครีมมันท้วงบ้าง

“แต่กับจีนมันไม่ใช่ มึงก็รู้ว่าเพราะอะไร”

“อะ ดูให้เต็มตา นี่ที่พวกกูถ่ายเก็บไว้ได้” ไอ้ทีมันโยนมือถือมาที่ตักของผม ผมกดเปิดดูรูปที่เพื่อนกดค้างไว้ มันคือรูปคู่หมั้นของผมในหลาย ๆ อิริยาบถที่มีต่อผู้ชายหลายคน และทุก ๆ คนที่เธอนั่งเคียงข้าง เธอยิ้มและแสดงความสนิทสนมอย่างชัดเจน

“จะว่าไป เอาอันนี้ไปให้ปู่ของมึงกับของปู่จีนดูก็จบนะ ถ้ามึงไม่อยากแต่งกับจีน” ไอ้พุกพูดขึ้นอีกครั้ง

“จีนเป็นผู้หญิงคนเดียวที่กูจะแต่งงานด้วย”

“แม้ว่าหัวใจของมึงจะรอลินด์อะนะ มึงไม่มีทางรักจีนได้ ถ้ามึงยังไม่เลิกรอลินด์” ไอ้ทีพูด

“...”

“ยอมรับเถอะไอ้คีย์ มึงเป็นหมอฟันเพราะอยากสานฝันที่มีร่วมกับลินด์ มึงอยากทำอาชีพเดียวกันกับลินด์อย่างที่พวกมึงสองคนเคยสัญญากันไว้” ไอ้โน่เสริม

“...”

“แล้วอีกไม่นานลินด์ก็จะเรียนจบและกลับมาไทย มึงเอารูปนี้ไปให้ปู่มึงดูว่าจีนต่างหากที่มีคนอื่น แค่นี้ทางมึงก็ไม่ผิดแล้วไหม” ไอ้ครีมเอ่ยขึ้นบ้าง

“กูเลิกรอลินด์นานแล้ว และกูไม่อยากทำร้ายใจจีนอีก แค่ที่ผ่านมามันก็มากเกินพอ”

“มึงจะบอกว่ามึงรักจีน” ไอ้ครีมพูดอีกครั้ง

“ไม่รักสิแปลก ต่อให้มันเย็นชาแค่ไหน แต่จีนสวยน่ารักขนาดนั้น แล้วมันยังเป็น...”

“พอ ๆ กูกลับก่อนนะ ไอ้ทีวานมึงช่วยส่งรูปเข้าไลน์ให้กูด้วย พรุ่งนี้กูจะไปจัดการจีน” ผมตัดบทแล้วลุกเดินออกจากห้องพักของนักดนตรี

‘ลินด์’ เป็นลูกสาวของแม่บ้านที่ทำงานอยู่บ้านของปู่ ลินด์ไม่ใช่คนสวยมากมาย แต่ลินด์ตอนนั้นเป็นคนดี น่ารัก ลินด์ขยัน อดทน ทำงานช่วยแม่ของเธอ ผมกับลินด์เราเคยแอบคบกัน เคยมีความฝันร่วมกัน แล้วมันก็พังลง เพราะย่าจับได้ ย่าบอกให้ผมเลือกว่าจะให้ช่วยเหลือลินด์ต่อแล้วส่งให้เธอไปอยู่ไกล ๆ หรือให้ย่าตัดอนาคตเธอแล้วส่งเธอขายข้ามประเทศ

แน่นอนว่าผมเลือกอย่างแรก และเราต้องเลิกกัน แต่คนอย่างปู่กับย่าไม่ช่วยใครฟรี ๆ อยู่แล้ว

‘แกต้องหมั้น หมั้นกับคนที่ฉันหาให้’

นั่นคือคำที่ปู่พูด ผมจำใจตกลง แล้วจากนั้นผมก็เหมือนโดนขังโดยอัตโนมัติ ผมเกลียดคู่หมั้นของผมโดยที่ยังไม่เห็นหน้าด้วยซ้ำ

ไม่ต้องถามถึงพ่อกับแม่ เพราะพวกท่านเสียไปนานมากแล้ว ปู่กับย่าเป็นคนเลี้ยงผม และย่าเพิ่งจะจากไปเมื่อสามปีก่อนด้วยโรคประจำตัว ตอนนี้จึงเหลือปู่แค่คนเดียว และผมต้องตามใจท่านทุกอย่าง เพราะผมไม่อยากให้ท่านเครียดจนต้องจากผมไป ผมอยากมีร่มโพธิ์ร่มไทร

ส่วนลินด์ ผมลืมเธอไปนานแล้ว เธอก็แค่ผู้หญิงหลงเงิน ไม่ภักดี ไม่ซื่อสัตย์ เสียแรงที่ผมเคยรู้สึกกับเธอ จนทำเรื่องบ้าบอ โง่เง่าสิ้นดี

         (KEY: พรุ่งนี้พี่ไปรับ 5 โมงเย็น)

         (KEY: ยังไงก็ต้องว่าง)

ผมกดส่งข้อความไปหาจิลลา มันคือการมัดมือชก และเธอต้องทำตาม หรือบางทีก็อาจจะไม่ทำตามเพราะจิลลาไม่ใช่คนที่จะฟังผมทุกอย่างอีกแล้ว

ผมคงจะปล่อยเธอไว้นานเกินไป เธอถึงได้มีคนอื่น ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรถ้าเธอจะไปมีใคร

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ นั่นมันเมียผม ผมยอมไม่ได้ที่เธอจะไปเป็นของคนอื่น แม้ตอนนี้ตามตัวจะมีแต่รอยสักก็เถอะ ยังไงจิลลาก็ยังเป็นจิลลาของผม

และไม่มีทางที่เธอจะเป็นของคนอื่นเด็ดขาด!!!

        

-END KEY-