06 ไม่ใช่(2)

“ส่งที่บ้านค่ะ จำทางไปบ้านยายของจีนได้ใช่ไหมคะ” บางทีผมก็เกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของจิลลา

เหมือนจะไร้เดียงสา แต่ที่จริงมันร้ายเดียงสา

“จำได้ครับ” จิลลาเป็นผู้หญิงจิกกัดเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เมื่อหนึ่งปีก่อน เธอไม่ได้มีนิสัยแบบนี้ เมื่อก่อนนั้น เธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงงี่เง่า เอาแต่ใจ ที่ต้องการให้ผมอยู่ด้วยบ่อย ๆ คอยตามใจเธอทุกอย่าง

แต่ตอนนี้เหมือนมันจะไม่ใช่แบบนั้น

        

-บ้านยายของจิลลา-

“พรุ่งนี้ธุระเราเสร็จกี่โมง” ผมเอ่ยถามจิลลาที่เดินออกมาส่งผมหน้าบ้าน หลังจากที่ผมเข้าไปทักทายตายายและน้าจา

“อืม... ไม่รู้สิคะ จีนกำหนดไม่ได้ ทำไมคะ” ทำไมต้องทำท่าคิดนาน ทั้งที่ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน

“ก็พี่จะมารับไปหาปู่ไง ปู่บ่นคิดถึงจีน”

“มันอาจจะดึกมั้งคะ จีนไม่แน่ใจ ถ้ายังไงเดี๋ยวจีนโทรบอกพี่หมอคีย์นะคะ”

“อย่าปล่อยให้คนแก่รอนานนะจีน ปู่ของพี่รอหลานสะใภ้อยู่ อย่าขี้ลืมเข้าใจไหม” ผมยื่นมือไปจับที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่มีทางที่จะลืมอีกแล้วค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ จีนรักพี่หมอคีย์น้า...” จิลลาเธอซบแก้มลงที่มือของผมและเดินหันหลังเข้าบ้านไป ผมยืนมองเธอจนเธอหายเข้าบ้านไป

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่จิลลาคนเดิมอีกแล้ว

ตื๊ด ตื๊ด...

(ว่าไงวะ ได้ข่าวว่ากลับบ้านมาหาเมีย) ไอ้คนที่ผมโทรหา มันพูดทันทีที่มันกดรับสายของผม

“วันนี้เล่นร้านไหนวะ” ผมไม่ได้สนคำที่มันถาม

(เบรกรัก มาไหม หรือเมียหวง)

“เออ ๆ ส่งโลให้หน่อย เดี๋ยวกูออกไปเลย”

(เออ) หลังจากที่เพื่อนของผมวางไปไม่นาน แจ้งเตือนไลน์ของผมก็ดังขึ้น ผมกดดูและขับรถไปตามเส้นทางที่เพื่อนส่งโลเคชั่นมาให้

ประมาณหนึ่งชั่วโมงผมก็มาถึงร้านที่เพื่อนของผมมันมาร้องเพลง

“หน้าเครียดกว่าเสียงอีกเว้ย ยังไงวะ” ไอ้โน่มือกีต้าร์มันเอ่ยทักเมื่อผมเปิดประตูเข้ามาในห้องพักของนักดนตรี

“ไม่ยังไง แล้วนี่พวกมึงเล่นกี่โมง” ผมทิ้งตัวนั่งที่โซฟา

“ห้าทุ่มสิบนาที แล้วมึงนี่ยังไง ทำหน้าอย่างกับรู้ว่าเมียมีชู้” ไอ้ครีมนักร้องนำมันตอบและพ่วงคำถามต่อท้าย

“หมายความว่ายังไง” คำพูดของมันทำให้ผมต้องถามกลับ

“แสดงว่ายังไม่รู้” ไอ้ทีมันแสยะยิ้มที่มุมปาก ไอ้นี่มันเป็นมือกลอง

“พวกมึงอย่าลีลา อธิบายมาทำว่าถึงหาว่าจีนมีชู้” ผมมองหน้าพวกมันเรียงตัว

“ก็เมียมึงมันมีชู้ ควงผู้ชายเข้าผับ เข้าร้านเหล้าไม่ซ้ำหน้า เจอกับพวกกูแทบทุกครั้ง” นี่เสียงของไอ้พุกมือเบสมันพูด

“ใครเป็นชู้จีน พวกมึงตลกแกล้งกูรึเปล่า”

“รู้จักกันมาตั้งแต่ประถมไหมไอ้คีย์ เรื่องเหี้ยทำด้วยกันมาตั้งเยอะ เรื่องตลกก็ส่วนเรื่องตลก แต่นี่พวกกูจริงจัง เมียที่น่ารักของมึง รอยสักเต็มตัว ควงผู้ชายเปลี่ยนหน้าบ่อยจะตายไป” ไอ้พุกมันยื่นแก้วเหล้าที่เพิ่งจะชงมาให้ผม

“...” ผมรับมาแล้วกระดกดื่มรวดเดียว

“แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอวะ ยังไงมึงก็ไม่ได้รักจีน แบบนี้ก็ดีแล้ว มึงจะได้ไม่ต้องแต่งกับจีนไง” ไอ้โน่ว่าเสริม

“แต่จีนเป็นเมียกู”