All Chapters of หวนคืนรักคำสาปมาร: Chapter 21 - Chapter 30

จ้าวหยงอี๋รีบมาที่ตำหนักรับรองด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องปรับอารมณ์และสีหน้าตนเองให้เป็นปกติ เรื่องที่บุตรชายของเขาได้รับบาดเจ็บยังคงเป็นความลับอยู่ ฉะนั้นก่อนเดินเขาตำหนักเขาจึงจัดอาภรณ์ให้เข้าที่ เช็ดคราบน้ำตาฉีกยิ้มกว้างเดินเข้าไปด้านในอย่างมิให้เป็นที่น่าสงสัย"คารวะเจ้าสำนักจ้าว"ตู๋เพ่ยอันเอ่ยทักขึ้นก่อนพร้อมทำท่าคารวะ เขาอายุเพิ่งหกสิบปีแต่ผมกลับขาวทั้งหัว อีกทั้งหนวดยาวมากอีกด้วย ตัวผอมบางเหมือนคนไม่มีวรยุทธ์แต่ทว่าพลังวิญญาณกลับอยู่ระดับมหาวิญญาณแล้ว จ้าวหยงอี๋เองก็ทำท่าคารวะตอบเช่นกัน"คารวะเจ้าสำนักตู๋ เหตุใดถึงมาเยือนสำนักข้าดึกดื่นเอาป่านนี้"ถ้อยคำของเขาแฝงไปด้วยความตำหนิ ยามปกติมีหรือที่จะมาเยือนสำนักผู้อื่นโดยที่มิได้บอกกล่าวหรือส่งสารมาแจ้งก่อน หากเจ้าสำนักตู๋ไม่ได้มาเยือนด้วยตัวเอง เขาไม่มีทางให้เข้าสำนักมาเป็นแน่ "ขออภัยที่มากะทันหันโดยที่มิได้บอกกล่าวล่วงหน้า ก่อนเข้ามาท่านคงเห็นหีบด้านหน้าเหล่านั้นแล้ว บอกตามตรงในหีบนั้นเป็นสุดยอดตำราลับของสำนักอัสนีไร้ลักษณ์ ที่ทางวังหลวงส่งกลับคืนสู่สำนัก""เจ้าสำนักตู๋เดินทางไปรับกลับมาเองเลยหรื

เมื่อก่อนหน้า (ยามจื่อ)ปัง! ปัง! ปัง!"ลูกพี่! ลูกพี่ท่านอยู่หรือไม่"ปัง! ปัง! ปัง!"ลูกพี่! ข้าซุ่นเย่เอง เกิดเรื่องแล้วเปิดประตูให้ข้าที"ปัง! ปัง! ปัง!"รู้แล้วๆ ดึกดื่นป่านนี้เจ้านี่กวนข้าจริง"โจวเฟิงส่งเสียงด้วยความรำคาญใจออกมาจากห้องพักของตน หลังซุ่นเย่เข้ามาเคาะประตูเสียงดังติดต่อกัน ในใจหมายมั่นว่าหากเปิดประตูไปจะอัดให้น่วมที่มากวนเขากลางดึกเช่นนี้ ชายหนุ่มเดินเซไปเปิดประตูไม้ทั้งที่มิได้จุดตะเกียงทำให้ขาเตะเข้าที่ขอบเตียงจนล้มลงไปกับพื้น "ลูกพี่ ท่านเป็นอันใดหรือไม่ เหตุใดข้าได้ยินเสียงเหมือนท่านเกิดเรื่อง"ซุ่นเย่ร้อนใจเอ่ยถามอีกครั้ง โจวเฟิงส่ายหน้าถึงแม้จะเจ็บนิ้วเท้ามากเพียงใดก็พยายามพยุงตนเองให้ลุกขึ้นไปเปิดประตู เขาทบความแค้นไว้ในใจที่มาวุ่นวายกลางดึก ทันทีที่เปิดประตูกลิ่นสุราก็โชยออกมาจากห้องทันที "หื้ม~ ลูกพี่ท่านแอบดื่มสุราในสำนักหรือ"ซุ่นเย่เอ่ยพลางยกมือปิดจมูก มิน่าตนไม่เห็นเขาไปที่เรือนของคุณชายอวี๋หมิง สาเหตุนั่นเพราะดื่มสุราจนเมามายไม่ได้ยินเสียงระเบิดนี่เอง"พูดเรื่องของเจ้ามา ก่อนที่ข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้นๆ""เกิดเรื่องกับคุณชายอวี๋หมิงแล้ว ท่านรีบไปดูเขา

ภายในเรือนที่ถูกปิดสนิททุกช่องทางเข้าออก แม้แต่แสงตะเกียงจากด้านในก็ไม่อาจเล็ดดอดสว่างออกมาจากเรือน ร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนของอี๋หมิง และอาภรณ์บนตัวของโจวเฟิงชุ่มไปด้วยเหงื่อ หากพลังวิญญาณเซียนเปรียบเสมือนความเย็นของธารน้ำแข็งที่เบาสบายแล้ว พลังวิญญาณมารกลับให้ผลตรงข้ามมันร้อนระอุดังเปลวเพลิง แสงสีแดงสอดประสานกับแสงสีฟ้าครามของอวี๋หมิงวนรอบตัวของคนทั้งคู่อยู่บนเตียงกว้าง เกือบสองชั่วยามที่โจวเฟิงใช้พลังวิญญาณของตนยับยั้งพิษในกายของอวี๋หมิงมิให้แพร่กระจายไปทั่ว พลังวิญญาณของชายหนุ่มอยู่เพียงชั้นต้นเท่านั้น ทำให้สูญเสียพลังไปมาก ตอนนี้เขาสามารถยับยั่งการเคลื่อนตัวของพิษที่กัดกินร่างกายได้แล้ว ที่เหลือคือค่อยๆรักษาอาการบาดแผลและระงับไอมารในตัวของอวี๋หมิงอัก! แค่ก! แค่ก!โจวเฟิงกระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อตนใช้พลังวิญญาณมากเกินไป อวี๋หมิงล้มตัวลงไปนอนกับเตียงกว้างอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงรีบจับชีพจรก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย พลังที่เสียไปไม่สูญเปล่า ตอนนี้การเต้นของหัวใจกลับมาปกติแล้ว "ที่แท้เป็นเพราะพิษกับไอมาร ทำให้มันกลายเป็นคำสาปที่ไม่มีวิธีถอนนี่เอง เวลาเท่านี้ไม่พอ ข้าต้องสกัดไอมารเพื่อไม

สามวันผ่านไปสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาตลอดสามวันในช่วงต้นฤดูสาทธ วันนี้ในช่วงเช้าตรู่อากาศแจ่มใสในรอบหลายวัน หน้าต่างไม้ที่เปิดอยู่พัดเอากลิ่นหอมของดอกเข็มขาว ที่เจ้าของห้องปลูกเอาไว้ริมหน้าต่างส่งกลิ่นหอมเข้ามาในห้องตามสายลมที่พัดผ่าน แสงแดดสีทองสะท้อนกับน้ำสะอาดในอ่างไม้เล็ก ที่บางไว้บนโต๊ะไม้หัวเตียงภายในห้องพักของศิษย์ในสำนัก บนอ่างเล็กมีผ้าขาวที่ถูกใช้งานแล้วบาดเอาไว้ กว่าสามวันที่โจวเฟิงสลบไปเพราะพิษไข้ เขาจำได้ว่ามีหลายคราที่ตนฟื้นขึ้นมา เนื่องด้วยอยากอาเจียนแต่อาการปวดหัวรุนแรงก็ทำให้เรื่องราวสามวันนี้ลืมสิ้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใดดูแลตน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆกะพริบปรับแสงที่สาดส่องเข้ามาในห้อง คำตอบที่เขาอยากรู้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว"เจ้าฟื้นแล้วหรือ"อวี๋หมิงเอ่ยถามชายหนุ่มที่เพียงแค่ขยับกายเล็กน้อยก็รู้ได้ทันที"......"โจวเฟิงมิได้เอ่ยตอบเพียงพยักหน้าเท่านั้น ก่อนจะชันแขนเอนกายพิงหัวเตียงโดยมีอวี๋หมิงช่วยประคอง และรินน้ำมาให้ดื่ม"เจ้ายังบาดเจ็บมิใช่หรือ เหตุใดมาอยู่ที่นี่ได้"โจวเฟิงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ตนอุตส่าห์ช่วยเขากลับมาได้ อีกทั้งบาดแผลบนตัวก็สาหัสมิพักผ่อนให้ดีแต่กลับม

“ลูกพี่ ปิดเทอมครานี้ท่านจะกลับจวนกับข้าอีกหรือไม่ ข้าส่งจดหมายไปที่จวนให้เตรียมเรือนพักสำหรับท่านแล้ว ครั้งนี้ท่านพ่อไปค้าขายที่สุดเขตแดนเซียนได้ของแปลกมามากมาย ข้าอยากรู้แล้วว่ามีอันใดบ้าง เรากลับจวนไปกินดื่ม เที่ยวเล่น พักผ่อนให้สมใจกันเถิด” ซุ่นเย่เอ่ยบอกหลังทั้งคู่ออกจากห้องสอบ แต่เหมือนคำพูดเหล่านั้นจะไม่เข้าหัวโจวเฟิงเลย ใบหน้าของชายหนุ่มเหมือนมีเรื่องมากมายอยู่ในใจ จนบางครั้งซุ่นเย่ก็สังเกตอยู่บ่อยๆ ว่าชายหนุ่มชอบเหม่อลอย“…….”“นี่! ตกลงท่านกลับจวนกับข้านะ” ซุ่นเย่เอ่ยย้ำ เพราะโจวเฟิงเป็นเด็กกำพร้าทุกคนในสำนักรู้ดี ช่วงปิดเทอมเป็นช่วงที่ศิษย์คนอื่นๆ ลงเข้าไปหาครอบครัว มีเพียงโจวเฟิงเท่านั้นที่ไม่มีบ้านให้กลับ บ่อยครั้งเขาก็จะอยู่ที่สำนัก หรือไม่ก็กลับจวนกับซุ่นเย่ไปหาความเพลิดเพลิน“ไม่เอา ข้ามีที่ที่อยากไปแล้ว” โจวเฟิงเอ่ยพลางเดินนำไปก่อน“เดี๋ยวสิ! รอข้าด้วย~ ที่ที่ท่านจะไปคือที่ใดงั้นหรือ” ซุ่นเย่เอ่ยพลางวิ่งตามชายหนุ่มไปอวี๋หมิงเดินออกจากห้องคนสุดท้าย ดวงตาคมตามมองแผ่นหลังกว้างของคนทั้งคู่ที่เดินออกไปจนสุดสายตา ก่อนจะก้มเก็บสายห้อยเอวไม้ที่ถูกแกะสลักลวดลายประณีตตกอยู