All Chapters of หวนคืนรักคำสาปมาร: Chapter 31 - Chapter 40

ณ เรือนซิงหลัน“ท่านพ่อ” จ้าวเหวินอู๋เอ่ยพลางทำท่าคารวะหลังจ้าวหยงอี๋ให้คนไปตามตนมาพบ“มาแล้วหรือ”“…….” เหวินอู๋ไม่เอ่ยตอบเพียงพยักหน้าและเดินไปนั่งที่เก้าอี๋เท่านั้น“เจ้าสำนักนี่คือของที่ต๋วนเหมาซ่านให้คนนำมาให้ขอรับ” ต้าหวังนำกล่องไม้เข้ามาให้ผู้เป็นนาย ดูเหมือนว่าของสิ่งนี้จะสำคัญมากจากท่าทางของจ้าวหยงอี๋ที่ดูเปลี่ยนไปทันที เขารีบเข้าไปรับมาด้วยแววตาเป็นประกาย ต้าหวังหลังนำมาให้ผู้เป็นนายก็รีบออกไปอย่างรู้หน้าที่“มันคืออันใดหรือขอรับ” จ้าวเหวินอู๋ก็อดไม่ได้ที่จะถามเช่นกัน เดินเข้ามาหาผู้เป็นบิดาใกล้ๆ เพื่อดูว่าของสิ่งนั้นคืออันใดกันแน่จ้าวหยงอี่เปิดรหัสกุญแจเพื่อเปิดกล่อมไม้นั้นออก ด้านในเป็นตำราเก่าๆ สภาพมันเปื่อยจนเกือบชำรุด ต้องจับอย่างเบามือที่สุด หน้าปกมิได้มีชื่อตำราบอก แต่พอเปิดด้านในมันกลับมิใช่ภาษาที่พวกเขาใช้“ภาษาซีเฉา” จ้าวเหวินอู๋เอ่ยขึ้น ภาษาซีเฉาเป็นภาษาของชนเผ่าเหมี่ยนกู่ แต่ชนเผ่าเหมี่ยนกู่ได้ล่มสลายไปแล้วตั้งแต่เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว ด้วยน้ำมือของสำนักทั้งเจ็ด เนื่องด้วยเป็นชนเผ่าเล็กๆ ที่ปรุงยาพิษร้ายแรงออกมาไร้ยาถอน จนสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้บริสุทธิ์จนล

ช่วงกลางดึกในยามจื่อ อวี๋หมิงเริ่มรู้สึกตัวพยายามตะเกียกตะกายพาคนเองออกมาจากรถม้า เขาได้รับบาดเจ็บแต่มิได้สลบ ตอนนี้ทุกพื้นที่มืดสนิทมีเพียงแสงจากดวงจันทร์ยามค่ำคืนเท่านั้นที่ให้แสงสว่าง โชคดีนักที่วันนี้ฝนพึ่งตกไปหากมันตกมายามนี้เขามิอยากจะคิดว่าสภาพจะเป็นเช่นไร ดูเหมือนว่าช่วงนี้ตนจะได้รับบาดเจ็บหนักติดต่อกัน หรือว่านี่อาจเป็นเพราะคำสาปกันนะอ่าห์~อวี๋หมิงพยายามผลักเศษไม้ของรถม้าที่พังทับตัวเขาอยู่ ที่ล่างเขามักมีพวกสัตว์ดุร้ายอย่างเสือเคี้ยวเล็บ เขาต้องหาตัวโจวเฟิงให้พบโดยเร็ว มิเช่นนั้นกลิ่นโลหิตจากบาดแผลตามเนื้อตัวคงดึงดูดพวกมามันฉีกเนื้อตนเป็นชิ้นๆ แน่“โจวเฟิง! เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่” อวี๋หมิงพยายามตะโกนถาม เขามองเห็นชายหนุ่มนอนคว่ำอยู่ไกลๆ แต่ยังมิรู้สึกตัวอร๊าก~ ปัก!เขาดันไม้ที่ทับตัวออกได้จนสำเร็จ ก่อนจะหอบหายใจพยายามพาตนเองเดินไปหาชายหนุ่มทันที ขาหนึ่งข้างได้รับบาดเจ็บจนต้องเดินกะเผลก เดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่ข้างๆ ด้วยความเหนื่อย จากนั้นพลิกตัวชายหนุ่มให้หงายขึ้น ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจทันที เมื่อเห็นว่ามีท่อนไม้ปักอยู่ที่บริเวณหน้าอกของชายหนุ่ม มันใกล้หัวใจมากจนเขามิก

หวี๊ด~เสียงนกหวี๊ดที่ทำขึ้นโดยเฉพาะดังอยู่บนหน้าผากว้างไร้ผู้คน ไม่นานเหยี่ยวตัวหนึ่งก็บินวนตามหาที่มาของเสียง โจวเฟิงยื่นแขนไปรอรับมัน ได้ผลอย่างที่คาดอาเฟยฝึกนกได้เก่งกาจยิ่ง คราวหลังหากพบหน้ากันเห็นทีตนต้องให้เด็กน้อยผู้นี้สอนเสียแล้ว เผื่อในภายภาคหน้าชายหนุ่มจะฝึกใช้งานเองสักตัว มือหนาล้วงหยิบจดหมายในแขนเสื้อก่อนจะมัดจดหมายเล็กไว้ที่ขาของมัน จากนั้นโยนให้มันบินไปในอากาศดวงตาคมมองตามเหยี่ยวตัวนั้นที่บินไปทางตลาดจิงเฉินทำให้ตนมั่นใจว่าจดหมายนั่นจะถึงมืออาเฟยเป็นแน่ โจวเฟิงก้มหยิบสุราที่ถือติดมือขึ้นเขามาด้วย จากนั้นเดินไปที่บริเวณหน้าผา ฤดูสาทรทุกหย่อมหญ้าเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียว ฉะนั้นหญ้าหนาบริเวณหน้าผาจึงเป็นทำเลเหมาะที่ชายหนุ่มจะเอนกายนอนรอเจ้าของเหยี่ยวตัวนั้นมาพบ“พี่ชาย! ท่านอยู่ที่ใดหรือ” เสียงเล็กตะโกนหาคนที่ส่งจดหมายนัดพบ โจวเฟิงที่หลับอยู่ลุกขึ้นนั่งมองหาที่มาของเสียง เพราะหญ้าสูงทำให้ตอนที่เขานอนจึงบดบัง ไม่แปลกที่อาเฟยจะมองหาเขาไม่เจอ คนปกติที่ไหนจะมานอนอยู่ตรงหน้าผาเช่นนี้กัน“อาเฟย ข้าอยู่นี้” โจวเฟิงเอ่ยพลางโบกมือเรียกเด็กชาย อาเฟยที่เห็นเช่นนั้นรีบวิ่งไปหาชายหนุ

ณ สำนักกระบี่เหมันต์"เจ้าแน่ใจหรือว่าดูมิผิด"แป๊ะ!หมากสีดำกระทบพื้นไม้เสียงดังภายในห้องที่ปิดสนิท บรรยากาศเงียบสงบเสียจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้สั่นไหวอยู่ด้านนอกเรือน หลี่วั่งซูกำลังแก้หมากที่อยู่บนกระดานไม้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่ฟังลูกน้องรายงานเรื่องที่ให้สืบไปพลาง"ข้าน้อยดูไม่ผิดแน่ขอรับ คุณชายรองจ้าวมักสวมอาภรณ์สีขาวทั้งตัวเป็นประจำ ก่อนรถม้าออกจากตลาดจินเฉิงข้าดูจนแน่ใจว่าเป็นเขา ตอนที่ได้รับบาดเจ็บข้าเห็นหมอกควันสีแดงเข้มจนเกือบดำ ลอยออกมาจากตัวเขาต้องเป็นไอมารแน่ เพียงแต่ว่าศิษย์สำนักกระบี่เซียนอีกคนที่อยู่ด้วยข้าไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด เนื่องด้วยที่ด้านล่างเขามืดมาก เรื่องประหลาดคือพลังของศิษย์ผู้นั้นแปลกมาก”“แปลกเช่นไร” มือหนาที่กำลังจะวางหมากบนกระดานชะงักอยู่กลางอากาศ“เอ่อ….คือว่า…พลังวิญญาณที่ปล่อยออกมาเป็นสีแดง ดูเหมือนว่าศิษย์ผู้นั้นจะมีพลังมาร"ปัง!"เหลวไหล! พวกมารไหนเลยจะอยู่บนแผ่นดินเซียนได้" หลี่วั่งซูเอ่ยพลางตบที่โต๊ะจนหมากในกระดานกระเด็นกระจัดกระจาย“ข้าไม่มีทางดูผิดแน่ขอรับท่านเจ้าสำนัก แต่ว่าเมื่อสามสิบปีที่แล้วก็มีสายเลือดมารผู้หนึ่งที่สามารถข้ามมาแดนเซียนได้

หนึ่งเดือนผ่านไป ป๊อก!สันตำราเล่มหนากระทบกับพื้นโต๊ะไม้เสียงดัง มือหนายังคงวางอยู่หน้าสุดท้ายพร้อมกับใบหน้าที่หนักอึ้งกับสิ่งที่ได้รู้ กว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านหลังฝึกพลังเซียนเสร็จโจวเฟิงคุกตัวอยู่ในห้อง วันเกิดอวี๋หมิงเหลือเพียงอีกเพียงสองเดือนต่อจากนี้ เขาจึงอยากหาวิธีแก้คำสาปมารให้ได้เร็วที่สุด ในเมื่อช่วยแล้วก็ช่วยให้สุด ชายหนุ่มไม่ชอบทำอันใดครึ่งๆกลาง"แล้วข้า....ถือเป็นสายเลือดมารด้วยหรือไม่...."โจวเฟิงพึมพำออกมาด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง อัก! ตุบ!จู่ๆขณะนั้นเองพิษฮั่วชิวหลันที่อยู่ในกายก็กำเริบขึ้น มือหนากุมไปที่หน้าอกอาการหายใจไม่ออกครานี้รุนแรงกว่าทุกครามาก จนชายหนุ่มตกจากเก้าอี้ไปดิ้นทุรนทุรายที่พื้น พิษสีดำไหลตามสายเลือดจนดูน่ากลัว ครั้งนี้รุนแรงเสียจนไม่มีจังหวะให้โจวเฟิงสกัดพิษ ร่างกายเกร็งพยายามสูดลมหายใจหาอากาศแต่ก็ไร้ผล พิษแพร่กระจายไปตามร่างกายจนถึงดวงตา โจวเฟิงเบิกตากว้างนัยน์ตาที่เคยสดใสยามนี้กลายเป็นสีดำสนิท"ชะชะช่วย...."ชายหนุ่มยังเอ่ยไม่ทันจบก็สลบไปเสียก่อน ภายในห้องที่ปิดสนิทไร้ผู้คนล่วงรู้ ทว่ากลับมีแสงหนึ่งส่องกระทบใบหน้า เขารับรู้ถึงการมาถึงของคนผู้นั้นตามสัญ