All Chapters of หวนคืนรักคำสาปมาร: Chapter 91 - Chapter 95

ณ ลานตัดสินทั้งคู่พุ่งทะยานข้ามภูเขาอีกลูกมายังลานตัดสิน ภาพผู้คนตรงหน้ามิได้น้อยอย่างที่ชายหนุ่มคิด คนนับร้อยมารวมตัวกันที่นี่ เจ้าสำนักทั้งเจ็ด อีกทั้งยังมีคนจากทางวังหลวงอีกด้วย ด้านหน้าสุดคือฉินเทียนเหออสูรกายร้ายที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่กลับวางท่าทีเป็นผู้ตัดสินความผิดผู้อื่น อวี๋หมิงที่เห็นเช่นนั้นย่อมทนมิได้ หวังจะพุ่งเข้าไปทว่ากลับถูกโจวเฟิงดึงแขนเอาไว้ก่อนมิให้ทำอันใดบุ่มบ่าม"อวี๋หมิงที่ข้ารู้จักมักทำอันใดรอบคอบ"โจวเฟิงเอ่ยเตือนสติสหาย เขาทั้งคู่พึ่งมาที่นี่ย่อมไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง ที่กลางลานตัดสินมีเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง ผู้ที่นั่งอยู่คือจ้าวหยงอี๋ ร่างกายของเขาที่เคยแข็งแรงดูน่าเกรงขาม ยามนี้กลับเหมือนคนป่วยนั่งฟุบบนเก้าอี้อยู่กลางลานตัดสิน"ฝ่าบาทมีราชโองการให้ประหารจ้าวหยงอี๋ เจ้าสำนักกระบี่เซียน และปิดสำนักลงข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับเผ่ามาร แอบเลี้ยงดูบุตรชายของจอมมารเฉินอ่าวอู๋ที่ฆ่าผู้คนบริสุทธิ์หลายร้อยชีวิต มีใจคิดกบฏหากปล่อยไว้เกรงว่าจะนำภัยมาสู่แคว้นเทียนหลัวและดินแดนเซียน จบราชโองการ"ตัวแทนจากในวังหลวงอ่านราชโองการเสียงดังลั่น ผู้คนต่างโห่ร้องเห็นด

"นับว่ายังพอมีฝีมืออยู่บ้าง คำสาปมารที่ข้าฝากไว้บนตัวเจ้ามาตลอดยี่สิบปีหากเป็นผู้อื่นคงตายไปแล้ว แต่เจ้ากลับทนอยู่ได้อีกทั้งพลังวิญญาณยังเพิ่มขึ้นได้ด้วย ข้าคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกเจ้า! แต่ถึงอย่างนั้นสหายรักของเจ้าก็ทำลายแผนการของข้าที่จะได้ขึ้นเป็นเทพวิญญาณ กำจัดไอมารในตัวเจ้าทำลายพลังไปจนหมดสิ้น วันนี้ข้าจะให้มันสิ้นชีพแล้วนำพลังวิญญาณของมันมาชดเชยให้ข้า เพื่อขึ้นเป็นเทพวิญญาณอีกครั้ง ถึงครานั้นทั้งสองแดนก็จะกลายเป็นของข้าโดยสมบูรณ์"ครึ่ม! คลืน~เปรี๊ยง!ทันทีที่ฉินเทียนเหอเอ่ยจบก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณของตนเองออกมาทั้งหมด หมู่เมฆก่อตัวมืดดำ ฟ้าปิดเกิดเป็นพายุลมแรงจนแทบยืนบนพื้นไม่ไหว พลังมหาศาลขนาดนี้มากพอที่จะทำลายคนที่นี่และภูเขาทั้งลูกให้ตายไปในเสี้ยววินาที"ข้ามิมีวันยอมให้เจ้าสมดั่งใจ"โจวเฟิงระเบิดพลังออกมาเช่นกัน พลังสองสายระดับเอกภพวิญญาณสีน้ำเงินเข้มและสีแดงฉายปรากฏทั่วท้องนภา คลื่นพลังสองสายกำลังปะทะกันด้วยเขตแดน ผู้คนกระเด็นออกด้วยไม่อาจรองรับความกดดันของพลังที่แผ่ออกมาได้อัก!แม้โจวเฟิงจะกระอักเลือดออกมาหลายครั้ง เท้าข้างหนึ่งล้มแล้วล้มอีกไปกับพื้น แต่ก็ยังยืนหยัดเอาชีวิต

ต้นยามเหม่าอวี๋หมิงตื่นขึ้นมาหลังถูกน้ำค้างหยดใส่หน้า แล้วพบว่าตนเองยังนอนอยู่ที่ข้างกองไฟโดยมีผ้าผืนหนาห่มกายเอาไว้ สายตากวาดไปรอบๆพบว่าซุ่นเย่เองก็ยังหลับอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน แต่กลับไร้เงาของโจวเฟิง ไวเท่าความคิดเขาดีดตัวลุกขึ้นตามหาชายหนุ่มในบริเวณนั้นทันที ขาสองข้างรีบวิ่งไปทางเรือนพักของศิษย์ในสำนัก ทันทีที่เปิดประตูทุกอย่างกลับว่างเปล่า"ท่านพี่...."อวี๋หมิงเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปที่เรือนซิงจูเก๋อเหมือนกับว่าจ้าวเหวินอู๋รู้อยู่ก่อนแล้วว่าผู้เป็นน้องชายจะมาหาตนที่นี่ เขาจึงออกมานั่งดื่มชาร้อนรอที่หน้าเรือน ด้านข้างมีจดหมายหนึ่งฉบับวางอยู่เมื่อคืนต้นยามอิ๋นหลังจ้าวเหวินอู๋เข้านอนไปได้ไม่ถึงเค่อ เซี่ยหลงก็เข้ามารายงานว่าโจวเฟิงอยากพบ ชายหนุ่มมาลากลับแดนมารจริงๆ"เจ้าจะไปตอนนี้เลยหรือ""ขอรับ ข้าวานรองเจ้าสำนักนำจดหมายนี่ให้เขาที""อวี๋หมิงรู้หรือไม่""เขารู้เพียงว่าข้าจะกลับวันนี้ แต่ข้ามิได้บอกว่าจะกลับตอนไหน ชีวิตนี้ของข้าเกลียดการร่ำลาที่สุด...แต่ก็นับว่าโชคดีที่เกิดมาเป็นเด็กกำพร้า ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาสำนักกระบี่เซียน เจ้าสำนักจ้าวหยงอี้และรองเจ้าสำนัก.... ไม่สิ