All Chapters of หวนคืนรักคำสาปมาร: Chapter 11 - Chapter 20

ดวงตาคมมองเด็กหนุ่มอย่างไม่ลดละ เขามิได้กังวลว่าหากผู้ใดรู้แล้วจะมากำจัดตนทิ้ง เนื่องด้วยแผ่นดินเซียนมิอาจมีสายเลือดมารได้ แต่หากเรื่องนี้มีผู้ใดรู้ว่าบุตรชายของสำนักกระบี่เซียนมีไอของชนเผ่ามารอยู่ในร่างกายแล้วปกปิด ยอมมิอาจประเมินถึงความเสียหายในอนาคตที่มีต่อสำนักได้ อีกอย่างสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ก็มิอาจต้านรับไอมารได้อีกแล้ว ในเมื่อไม่สามารถถอนพิษได้ เขาก็พร้อมตายไปกับมัน “เมื่อคืนหลังเจ้าสลบไปแล้ว ข้าก็ใช้พลังวิญญาณรักษาบาดแผลบนตัวเจ้า”“ใช้พลังวิญญาณรักษาข้างั้นหรือ….”“เจ้าอาจจะไม่เชื่อ เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่เชื่อตนเองเหมือนกัน แต่ข้าใช้พลังวิญญาณรักษาเจ้าจริงๆ”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาอวี๋หมิงขมวดคิ้ว ทำให้นึกได้ว่าเมื่อคืนท่านพี่บอกเขาว่าเห็นแสงสีแดงสว่างออกมาจากห้อง แต่ไอมารที่อยู่ในตัวเขามันรุนแรงมากจนแทบเป็นสีดำ ทุกครามันไม่เคยเปล่งแสงสีแดงจนผู้คนที่อยู่ด้านนอกเห็นมาตลอดหลายสิบปี หรือทางเดียวที่เป็นไปได้มีเพียงแสงสีแดงนั้นมาจากเด็กหนุ่มผู้นี้"......"อวี๋หมิงเงียบไปชั่วครู่หลังได้ฟังคำบอกของตน ทำเอาโจวเฟิงลอบสังเกตท่าทีนั้น"แสดงพลังวิญญาณของเจ้าออกมาซะ""เฮ้อ~ ข้าทำมันมิได้

ปลายยามซวีแสงสีฟ้าครามยังลงส่งไปยังร่างของโจวเฟิงที่นอนสลบอยู่มิได้สติ ยามปกติแล้วด้วยพลังวิญญาณของอวี๋หมิง ที่อยู่ระดับพลังวิญญาณชั้นกลาง ย่อมไม่ต้องรักษาผู้อื่นนานขนาดนี้ หรือว่าเป็นเพราะเด็กหนุ่มผู้นี้มีพลังวิญญาณของสายเลือดมาร ถึงทำให้เขาต้องใช้พลังและนานมากกว่าผู้อื่นการเคลื่อนไหวของโจวเฟิงเพียงเล็กน้อยเรียกสายตาของอวี๋หมิง เขารีบเก็บพลังวิญญาณของตนเองแล้วเข้าไปดูอาการใกล้ๆ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาพร้อมกุมมือไปที่หน้าอกด้านซ้าย มันรู้สึกเจ็บแล้วทรมานเหมือนกับว่ามีของสิ่งใดทุบอย่างแรง“รู้สึกเช่นไร”แค่ก! แค่ก!“ระบมนิดหน่อยเท่านั้น” โจวเฟิงเอ่ยตอบก่อนจะรับน้ำมาดื่มด้วยความกระหาย ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ พบว่าตนเองยังอยู่ในถ้ำเดิมก่อนที่จะสลบไป“ยามใดแล้วหรือ”“ปลายยามซวี”อวี๋หมิงยังคงประหยัดคำพูดเช่นเคย ในหัวตอนนี้ของเขายังไม่ได้คิดอันใดเกี่ยวกับพลังของเด็กหนุ่ม เนื่องด้วยเรื่องที่ได้รับรู้เหนือการคาดหมายของตนไปมาก และดูเหมือนว่าจะใหญ่กว่าที่เขาคิด“เจ้าจะไม่บอกเรื่องวันนี้กับผู้ใดใช่หรือไม่” โจวเฟิงเอ่ยพลางมองหน้าอวี๋หมิงอย่างจริงจัง“ตราบใดที่เรื่องของข้ายังเป็นความลับ เรื่องที่เกิ

ปลายยามจื่อโจวเฟิงนอนพลิกไปมาที่เตียง ในหัวของเขามีเรื่องมากมายตีกันไปหมดจนทำเอานอนไม่หลับ และหนึ่งเรื่องในหัวที่รบกวนความคิดของเขาตอนนี้คือ เมื่อตอนกลางวันอวี๋หมิงออกไปที่ใด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จู่ๆ เรื่องอวี๋หมิงเข้ามารบกวนความคิดของตนกัน ก็เห็นอยู่ว่าในสำนักตอนนี้กำลังเกิดเรื่องอันใดขึ้น เพียงแค่เพราะว่าตนเป็นเพียงศิษย์ในสำนัก ไม่มีสิทธิ์รับรู้เรื่องพวกนี้ก็เท่านั้น ชายหนุ่มสังเกตเห็นการป้องกันและการเพิ่มจำนวนคนรอบสำนักที่มากขึ้นเฮ้อ~โจวเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างทนมิได้ ก่อนจะลุกขึ้นสวมอาภรณ์ตัวนอกและเดินมาเปิดลิ้นชักหยิบเอาสุราจอกเล็กๆออกมา จากนั้นเดินออกไปด้านนอกเรือนนอน พุ่งทะยานขึ้นไปนอนราบบนหลังคาดื่มสุราด้วยความผ่อนคลายค่ำคืนฟ้าปิดเมฆหนาตั้งเค้าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อช่วงเย็น แต่กลับมิยอมตกลงมาจนอากาศร้อนอบอ้าว แต่ขณะนั้นเองดวงตากลับเหลือบไปเห็นไฟขบวนหนึ่งกลับเข้ามาในสำนัก……“ช้าหน่อย” จ้าวเหวินอู๋เอ่ยบอกลูกน้องที่กำลังหามอวี๋หมิงกลับเข้ามาที่เรือนนอน โจวเฟิงแอบดูทุกคนจากมุมมืด จ้าวหยงอี๋เองก็อยู่ที่นี่ด้วย ท่าทางของเขาร้อนใจเป็นอย่างมาก เห็นอวี๋หมิงที่นอนสลบไปอีกทั้งเห็นล

แสงตะเกียงสีทองอร่ามสาดส่องภายในเรือนเพียงไม่กี่จุด ถึงแม้เรียนจะใหญ่โตแต่ข้าวของในเรือนกลับเรียบง่าย ปลายยามซวีเป็นช่วงเวลาที่สงบของสำนัก มันสงบจนได้ยินสัตว์จำพวกแมลงตัวเล็กร้องดังไปทั่ว นับว่าเป็นตำแหน่งเรือนที่เจ้าของพอใจยิ่ง ไกลห่างเรือนนอนของศิษย์คนอื่นๆ ไม่ใกล้สถานที่วุ่นวายไร้ผู้คนเดินผ่านพลุ่งพล่าน กลายเป็นว่าจะทำอันใดก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แต่ด้วยความสามารถของเขาและการป้องกันของสำนัก ทำให้หายห่วงเรื่องความปลอดภัยก๊อกๆเสียงเคาะประตูเรียกความสนใจอวี๋หมิงที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ ชายหนุ่มรีบปิดตำราที่หน้าปกเขียนว่าพลังมารลง จากนั้นซ่อนมันไว้ที่ใต้ตำราอีกเล่มทันที "เข้ามา""เรียนคุณชายจ้าว ท่านเจ้าสำนักให้ข้านำยามาให้ขอรับ"ต้าหวังเอ่ยที่หน้าประตูก่อนจะเดินมาหาชายหนุ่ม"เจ้าวางไว้เถิด เดี๋ยวข้ากิน""มิได้ขอรับ ยานี่ท่านเจ้าสำนักต้มเองกับมือ ท่านมีรับสั่งให้ข้าดูคุณชายดื่มมันด้วยตาและรอรับถ้วยยากลับออกไปคืน"เฮ้อ~อวี๋หมิงถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ ก่อนจะโบกมือให้นำยามา จากนั้นยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านพ่อต้มยาให้ เพียงแต่กลิ่นยาครั้งนี้ดูเหมือนจะแรงไปกว่าทุกค

ครึ่ม! ครืน~อากาศร้อนอบอ้าวมาทั้งบ่ายและก้อนเมฆที่ตั้งเค้าตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็มีสายฝนโปรยปรายลงมา ตกโหมกระหน่ำเหมือนดั่งพายุที่กำลังพิโรธ ทำเอาหน้าต่างไม้พัดปิดกระทบกันเสียงดังลั่น ที่ปลายขอบฟ้าเกิดฟ้าแลบฟ้าผ่าสว่างวาบไปทั่วฟ้ายามราตรี แสงนั่นสว่างเข้ามาในห้องที่ตะเกียงถูกลมพัดดับไปแล้ว แต่มันก็ชัดพอที่ทำให้จ้าวเหวินอู๋เห็นสภาพน้องชายที่นอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงกว้าง"อวี๋หมิง!"จ้าวเหวินอู๋ตะโกนเรียกผู้เป็นน้องชายพลางรีบเข้าไปหา ผู้ช่วยของเขารีบเข้ามาจุดตะเกียงเพิ่มความสว่าง และพาสตรีทั้งสามที่สลบไปแล้วออกไปจากเรือน จ้าวเหวินอู๋ยืนตกใจทำอันใดไม่ถูกอยู่ปลายเตียง "รองเจ้าสำนัก...""ไป.... ไป! ไปตามท่านหมอมาเดี๋ยวนี้!""ขอรับ!"เซี่ยหลง ผู้ช่วยของเขารับคำสั่งก่อนจะรีบวิ่งออกไปจ้าวเหวินอู๋ค่อยๆเดินมานั่งที่เตียงกว้าง เอื้อมมือที่สั่นเทาไปสัมผัสที่คอเพื่อตรวจชีพจรของผู้เป็นน้องชาย การเคลื่อนไหวแผ่วเบาที่กระทบนิ้วมือเขาบอกได้ว่าน้องชายของตนยังมีชีวิตอยู่ ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบจัดท่าทางให้นอนราบไปกับเตียงเพื่อรอท่านหมอมารักษา"รองเจ้าสำนัก ท่านหมอมาแล้วขอรับ""มาเร็ว เร