All Chapters of หวนคืนรักคำสาปมาร: Chapter 51 - Chapter 60

โจวเฟิงเดินตามจ้าวเหวินอู๋มาดูอาการอวี๋หมิงที่เรือน หลายวันที่ผ่านมาชายหนุ่มใช้เลือดตัวเองป้อนให้เขาไปแล้วสี่ครั้ง ยังเหลืออีกสามครั้ง ตอนนี้อวี๋หมิงฟื้นแล้วฉะนั้นก็คงยากขึ้นหากจะยอมให้เขาดื่มเลือดของตนโดยที่ไม่ข้อสงสัย ตอนนี้ในสมองของชายหนุ่มโล่งไปหมด ไม่ได้มีแผนสำรองอันใด เพราะที่ผ่านมาแค่จะประคองอาการตนเองให้รอดก็ยังยาก ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง มือหนายื่นไปจะเปิดประตูไม้แต่ก็ชะงักไป"ทำไมหรือ"จ้าวเหวินอู๋เอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ"เปล่าขอรับ เร่งเดินมาที่นี่ข้าเพียงเวียนหัวเล็กน้อยเท่านั้น""เหตุใดอาการป่วยของเจ้าไม่ดีเลย หรือว่าเป็นเพราะพลังมาร"จ้าวเหวินอู๋เอ่ยถามด้วยความสงสัย เนื่องด้วยชายหนุ่มบอกไม่สบายแต่นี่ก็ผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว ทว่าใบหน้าที่ซีดเซียวกลับยังมีให้เห็นทุกคราที่พบหน้ากัน"พลังมารหลอมรวมอยู่ในกายข้า เป็นสายเลือดในตัวข้า มันจะทำร้ายข้าได้เช่นไร""เช่นนั้นข้าจะไปขอท่านหมอหลิว จัดยารักษาอาการป่วยให้เจ้าโดยเฉพาะ""ขอบคุณรองเจ้าสำนัก หวังว่าเรื่องที่ข้าใช้พลังมารท่านจะช่วยปิดบังเขา""อืม"จ้าวเหวินอู๋พยักหน้ารับ ก่อนจเป็นฝ่ายเปิดประตูเรือนเดินเข้าไปก่อน โจวเฟิงจัดอาภ

"ปล่อยเขา! ข้าบอกให้ปล่อยเขา ข้าจะพาเข้าไปเอง"เสียงที่คุ้นเคยทำให้โจวเฟิงเงยหน้ามองคนมาใหม่ ซุ่นเย่วิ่งเขามาหาตนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลนลาน"เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย ร่างกายทรุดลงไปที่พื้นเนื่องด้วยขาสองข้างตอนนี้มิอาจก้าวเดินได้เพียงก้าว ซุ่นเย่ที่เห็นเช่นนั้นก็รีบคว้าร่างของชายหนุ่มขึ้นหลังอย่างทุลักทุเล"ท่านไม่มีสิทธิ์ถาม ท่านทำข้าโกรธแล้ว""ก็ได้ๆ ลูกพี่คนนี้ทำเจ้าโกรธแล้ว"เสียงแหบแห้งพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะสลบไปบนหลังของซุ่นแย่เนื่องด้วยซุ่นเย่ร่างกายเล็กกว่าชายหนุ่มมาก ทำให้ตอนหามอยู่บนหลังนั้นขาของโจวเฟิงรากยาวไปกับพื้นตลอดทาง โลหิตสีแดงสดซึมออกมาจากบริเวณหน้าอกจนเปียกไปทั้งหลังของซุ่นเย่ ทว่าขาเล็กก็ย้ำต่อเนื่องไม่หยุดเพื่อให้ไปถึงห้องพักเร็วที่สุด ใช้เวลากว่าหนึ่งเค่อก็มาถึง ซุ่นเย่จับชีพจรของชายหนุ่มที่อ่อนแรงจนแทบสิ้นหวัง ปัง!เสียงประตูไม้ปิดลงเสียงดัง ซุ่นเย่วิ่งด้วยความเร็วไปที่เรือนรักษา โจวเฟิงต้องได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุดมิเช่นนั้นไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้แน่ เขาวิ่งมาจนถึงหน้าเรือนรักษา แสงสว่างในเรือนที่ไม่เคยดับเลยมองเห็นหลิวเพ่ยหยา

ขบวนคณะเดินทางจากราชวังยาวลิ่ว โดยมีทหารม้าถือธงประจำตัวอ๋องฉินนำขบวน ถึงแม้ผู้ที่อยู่ในรถม้าหรูจะมีพลังไร้ผู้ใดเทียบ แต่องครักษ์และเหล่าทหารมีมากถึงสามสิบคน สมกับเป็นบุคคลที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความแข็งแกร่ง บนแผ่นดินนี้แม้แต่ฝ่าบาทอย่างมิอาจขัดคนผู้นี้ได้ด้วยซ้ำ จ้าวหยงอี๋และจ้าวเหวินอู๋พาอาจารย์รวมถึงศิษย์บางส่วน มายืนรอต้อนรับที่หน้าสำนักตั้งแต่ลูกน้องแจ้งการมาถึง ความหรูหราและยิ่งใหญ่นี้ทำให้หลายคนต่างตื่นตาจนจ้าวหยงอี๋ต้องส่งสายตาให้ระวังกิริยารถม้าเข้ามาจอดเทียบด้านใน ไม่นานบุรุษในอาภรณ์หรูหรา ถูกตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีก็เดินออกมาจากรถม้า ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนั่นเรียบนิ่งจนเดาไม่ออกว่ารู้สึกเช่นไร"ถวายบังคมอ๋องฉินพะยะค่ะ""ถวายบังคมอ๋องฉินพะยะค่ะ/เพคะ"จ้าวหยงอี๋เอ่ยขึ้นก่อนพลางผสานมือทำท่าคารวะ คนอื่นๆจึงเอ่ยและทำตาม"คนกันเองทั้งนั้น เจ้าสำนักจ้าวอย่าได้มากพิธีเลย พวกเจ้าด้วยรู้หรือไม่"ฉินเทียนเหอนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเอื้อมมือไปจับจ้าวหยงอี๋ให้เงยหน้าขึ้น ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปกะทันหันจากก่อนหน้าที่พึ่งลงมาจากรถม้า"ขอบพระทัยท่านอ๋อง เชิญพระองค์ด้านในพะยะค่ะ"จ้าว

"เช่นนั้นรบกวนท่านอ๋องด้วยพะยะค่ะ"อวี๋หมิงเอ่ยพลางเชิญให้เขาไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา ฉินเทียนหยวนเดินไปนั่งลง จากนั้นจับชีพจรชายหนุ่ม เขาหลับตาอยู่ชั่วครู่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเหมือนกำลังหาอันใดบางอย่างอยู่ "เหตุใดมิพบ มิเหลือแม้แต่ร่องรอย" ฉินเทียนหยวนเอ่ยกับตนเองในใจ เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อทว่าเขายังคงนิ่งเงียบเช่นเดิม ทำเอาอวี๋หมิงและจ้าวเหวินอู๋มองหน้ากัน แต่เพียงไม่นานฉินเทียนหยวนก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับชักมือตนที่จับชีพจรกลับ"ข้าขอดูบาดแผลของเจ้าได้หรือไม่""ได้พะยะค่ะ"อวี๋หมิงเอ่ยตอบพลางถอดอาภรณ์ของตนเอง ฉินเทียนหยวนมองบาดแผลบริเวณหน้าอกที่สาหัสนั้น มันเหมือนกับแผลสดที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บมา นั้นเพราะคำสาปมารทำให้บาดแผลนี่ไม่เคยแห้งเลย เป็นเช่นนี้มาหลายสิบปี เขาลุกขึ้นยืนจากนั้นปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมา แสงสีน้ำเงินเข้มพลังวิญญาณระดับเอกภพวิญญาณปรากฏแก่สายตาของสองพี่น้องครั้งแรกในชีวิต ความตื่นตานั้นทำเอาทั้งคู่ลืมทุกอย่างไปชั่วขณะ ฉินเทียนหยวนตรวจสอบพลังมารในร่างกายของชายหนุ่มอย่างละเอียด ไม่นานก็เก็บพลังไว้เช่นเดิม"นำตำรานั้นมาให้ข้า คืนนี้ข้าจะแปลมันให้เจ้า""ขอบพระทัยท่านอ๋อง"อวี

......ครึ่งชั่วยามก่อนก๊อก! ก๊อก! "เทียนเหอ เจ้าอยู่หรือไม่"จ้าวเหวินอู๋เคาะประตูห้องตำราก่อนจะเอ่ยเรียกคนที่อยู่ด้านใน เนื่องด้วยตลอดทั้งคืนเขามิเห็นฉินเทียนเหอออกมาจากห้องเลย บอกเพียงว่าจะรีบแปลตำราภาษาซีเฉาให้เสร็จ ด้วยความเป็นห่วงจึงตั้งใจต้มชาที่สหายชอบมาให้เป็นการตอบแทนที่เขาทุ่มเทถึงเพียงนี้ ทว่าเคาะห้องอยู่นานสองนานก็มิมีเสียงตอบกลับแกร๊ก!จ้าวเหวินอู๋ถือวิสาสะเข้ามาและก็เป็นอย่างที่คาด ไม่มีคนอยู่ที่นี่จริงๆด้วย สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระดาษหลายแผ่นที่แปลเสร็จแล้วบนโต๊ะ ด้วยความร้อนใจอยากช่วยผู้เป็นน้องชายจึงนั่งอ่านมันอยู่นานสองนานจนจบ "โลหิตมารบริสุทธิ์งั้นหรือ"จ้าวเหวินอู๋พึมพำออกมาเบาๆเพล้ง!เพราะความไม่ระวังจึงเผลอทำถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือตกแตก เขาวางกระดาษในมือลงก้มลงไปเก็บเศษถ้วยเพราะเกรงว่าตนจะเผลอเหยียบมัน ทว่าดวงตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษเล็กๆที่ถูกขย้ำตกอยู่ที่พื้น มิรู้ว่าอะไรดนใจทำให้เขาหยิบก้อนกระดาษนั้นมาเปิดอ่าน"โจวเฟิง"จ้าวเหวินอู๋เอ่ยอ่านข้อความในกระดาษเล็กนั้นด้วยความไม่เข้าใจ ลายมือนี้มิใช่คนของเขาแน่ที่เขียน เพียงเสี้ยววินาทีในหัวก็เหมือนว่าจะคิดอั