All Chapters of หวนคืนรักคำสาปมาร: Chapter 41 - Chapter 50

"ใช่! ข้าหาเจอแล้ว เจอมันอยู่ที่ห้องเจ้า....เจ้าว่ามันบังเอิญหรือไม่""เช่นนั้นหรือ สงสัยข้าบังเอิญหยิบติดมือกับตำราไปเป็นแน่ ข้าเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน"ชายหนุ่มพยายามยิ้มกลบเกลื่อนถึงแม้ว่ามันจะฟังไม่ขึ้น จากนั้นเอนกายไปกับเก้าอี้นอนไม่กล้าสบตากับเขา วันนี้ชายหนุ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดผู้อื่นไม่กล้าเข้าใกล้เขา ท่าทีนิ่งๆเช่นนี้ดูน่ากลัวจริงๆ"เจ้าอ่านภาษาซีเฉาออกงั้นหรือ"อวี๋หมิงเอ่ยพลางรินชาให้ตนเองอีกครั้ง เขาดูแล้วตำรามีร่องรอยจากการใช้งานบ่อยมากๆ อีกทั้งบางหน้ายังมีรอยยับจากการนอนทับด้วย หากอ่านไม่ออกจริงๆคนเราจะเปิดมันบ่อยๆทำไมกัน ในตำรามิได้มีภาพน่าสุนทรีอันใดสักหน้าด้วยซ้ำ"ข้านี่หรือจะรู้ภาษาซีเฉา ตอนที่ชนเผ่าเหยี่ยนกู่ถูกกวาดล้างข้าอายุสิบกว่าขวบเองนะ ภาษาเทียนหลัวยังอ่านเขียนไม่ได้สักอักษรด้วยซ้ำ"คำพูดของชายหนุ่มทำให้อวี๋หมิงไม่ได้ถามเซ้าซี้ต่อ เนื่องด้วยไม่มีเหตุผลอันใดที่ต้องโกหก อาจเพราะช่วงนี้เขาร้อนใจเกินไป จนป่านนี้ท่านพ่อยังหาคนผู้นั้นในวังไม่พบเลย อีกอย่างเวลาที่เหลือน้อยนิดหากสามารถแปลเนื้อหาในตำราเล่มนั้นได้แล้ว ไม่รู้ว่าจะมีวิธีแก้คำสาปอย่างที่คิดหรือไม่ ไม่ว่าเช่

"เพราะเหตุนี้ สงครามในครานั้นหลังจอมมารหลิวฮ่าวอู๋ตายไป พลังมารจึงมาจุติที่ตัวอวี๋หมิงเพียงเพราะเขาก็ไปร่วมงานแต่งงานด้วย หากทั้งสองสายเลือดมิอาจข้ามแผ่นดินได้ เช่นนั้นถึงบอกวิธีแก้คำสาปไป ก็ไม่อาจหาเลือดจากขั้วหัวใจของมารสายเลือดบริสุทธิ์มารักษาเขาได้อยู่ดี ไม่ว่าอย่างไรความหวังริบหรี่ที่อวี๋หมิงมีก็ไร้ทางออกอยู่ดี เขาถึงขั้นยอมตายไม่ยอมนอนกับสตรีเรื่องนั้นก็หยุดคิดไปได้เลย" โจวเฟิงเอ่ยกับตนเองในใจ หลังได้ฟังเรื่องที่ซุ่นเย่เล่าให้ฟัง"ลูกพี่! ลูกพี่""ห๊ะ! วะ..ว่าไงหรือ""ท่านคิดอันใดอยู่ ข้าเรียกท่านอยู่นานกลับไม่ตอบข้า""ไม่มีอันใด"โจวเฟิงเอ่ยตอบเพียงสั้นๆ ตอนนี้ผู้ที่มีสายเลือดมารเห็นทีคงมีตนเพียงคนเดียวที่ช่วยเขาได้ ชายหนุ่มยกมือสองข้างของตนขึ้นมา เลือดจากขั้วหัวใจวิธีถึงแม้ไม่ถึงชีวิต แต่หากร่างกายไม่อาจทนไหวก็ตายได้ง่ายเพียงหยิบมือ อีกอย่างชายหนุ่มไม่รู้ว่าสายเลือดมารที่ไหลเวียนในตัวเป็นสายเลือดบริสุทธิ์หรือไม่เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ภาพเหตุการณ์ตอนที่ตกหน้าผาก็ฉายขึ้น ชายหนุ่มจำได้ว่าครานั้นอวี๋หมิงอาการกำเริบและบาดเจ็บสาหัสไม่ต่างกันแท้ๆ แต่คนที่เจ็บหนักกลับเป็นตนที่สลบไปถึงสอ

ณ เรือนซิงหลัน"ท่านเจ้าสำนัก ห่าวชวนมาถึงแล้วขอรับ"ต้าหวังเอ่ยรายงานผู้เป็นนายที่กำลังจะเข้านอน "ให้เขารีบเข้ามา"จ้าวหยงอี้เปลี่ยนจากกำลังจะขึ้นเตียงรีบเดินไปที่โต๊ะน้ำชาในทันที เขารอข่าวมานานนับเดือนจนในที่สุดก็มาถึง ฉะนั้นหากจะให้อดใจทนนอนรอฟังคำตอบทั้งคืนมิอาจทำได้เป็นแน่ ไม่นานห่าวชวนก็เข้ามาในห้องก่อนจะทำท่าคารวะผู้เป็นนาย ห่าวชวนเป็นผู้ช่วยคนสนิทเขาอีกคนที่แฝงตัวอยู่ในวังหลวง เนื่องด้วยเรื่องที่ให้สืบมิอาจส่งสารมาได้ หูตาทั้งจากวังหลวงและสำนักอื่นๆตอนนี้จับจ้องมาที่เขา เพื่อหาข้อผิดพลาดที่ใช้ในการเล่นงาน ก่อนที่การคัดเลือกผู้นำเจ้าสำนักที่จะถึงในอีกไม่นาน หากสารที่ส่งมาไม่ถึงมือเขาแต่ไปอยู่ในมือผู้อื่น ถึงตอนนั้นเกรงว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่"คารวะท่านเจ้าสำนัก""รีบลุกขึ้น แล้วบอกข้ามา พบคนผู้นั้นหรือไม่"จ้าวหยงอี๋เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง"พบขอรับ""เป็นผู้ใด พาตัวมาด้วยหรือไม่""เอ่อ....ข้ามิอาจพาตัวมาได้ เนื่องด้วยคนผู้นั้นที่ติดต่อกับชนเผ่าเหยี่ยนกู่ ที่แท้คืออ๋องฉิน ฉินเทียนเหอ"คำตอบของห่าวชวนทำเอาจ้าวหยงอี๋ที่ยืนอยู่ล้มตัวลงไปนั่งกับเก้าอี้ไม้ ความห

ชายหนุ่มหอบร่างกายที่เหนื่อยล้าค่อยๆพาตนเองเดินกลับจนมาถึงห้องพัก หลังรอดพ้นสายตาเวรยามมาได้ ทว่ากลับมีสายตาคู่หนึ่งเห็นสภาพชายหนุ่มจากมุมมืด ก่อนจะรีบซ่อนตัวไปเพล้ง!จอกสุราตกลงพื้นแตกกระจายจนกลิ่นโชยขึ้นมาอยู่หน้าห้องพัก"ผีหรือ! นี่ๆๆ นี่ท่านตายไปแล้วใช่หรือไม่"ซุ่นเย่ยืนอึ้งอยู่หน้าห้องพักของชายหนุ่มด้วยแววตาตื่นตระหนก โจวเฟิงไม่รู้ว่าภาพตรงหน้าเป็นความจริงหรือว่าตนเองตาฝาดไป เมื่อวานก่อนออกไปนอกสำนักก็เห็นชายหนุ่มยังดีๆอยู่เลย ตอนนี้เหตุใดอยู่ในสภาพนี้ได้ มิน่าวันนี้ทั้งวันไม่เห็นที่เรือนศึกษา โจวเฟิงที่หอบใจหายจับกำแพงช่วยพยุงร่างกายตนเองไม่ให้ล้มไป ก่อนจะแหงนหน้ามองซุ่นเย่ ผู้ใดเห็นเขาในสภาพนี้ไม่ตกใจก็นับว่าแปลกแล้วกระมัง แต่ก็ไม่อาจอยู่ตรงนี้ได้นาน หากซุ่นเย่กลับมาแล้ว คนอื่นๆก็ต้องกลับมาด้วยเช่นกัน"ปากเจ้านี่มัน....ได้! เช่นนั้นตรงหน้าเจ้าคงเป็นผีกระมัง ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก"เสียงเบาจนแทบฟังไม่รู้ความ เอ่ยด้วยความไม่พอใจอย่างเช่นทุกครั้งที่สนทนากัน ซุ่นเย่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพยุงชายหนุ่มเข้ามาในห้องพัก และไม่ลืมที่จะปิดประตูลงกลอน"พระเจ้า! นี่ห้องคนหรือ"หลังพยุงชายห

ยามโฉ่วตุบ!โจวเฟิงแอบเข้ามาในเรือนของอวี๋หมิงอีกครั้ง ชายหนุ่มทรุดลงไปทันทีที่เท้าแตะพื้นจากการกระแทกอย่างรุนแรง เนื่องด้วยไม่มีทางเลือกตอนนี้เวรยามยิ่งเพิ่มมากขึ้น เห็นทีคราหน้าที่แอบเข้ามาจะลำบากมากกว่านี้ มือหนาถือถ้วยโลหิตในมือแน่นต่อให้ตนต้องทุลักทุเลก็ไม่ยอมให้มันหกไปแม้แต่หยดเดียวอวี๋หมิงยังคงนอนสลบอยู่บนเตียง เห็นทีว่าหากไม่สามารถถอนคำสาปได้เขาคงไม่ฟื้นมาแน่ จากนั้นกรอกโลหิตที่ตนเพิ่งกรีดบาดแผลให้ลึกขึ้นใส่ปากให้เขาดื่ม เส้นเลือดสีดำที่อยู่ตามตัวอวี๋หมิงสหายหายไปจนหมด เป็นสัญญาณที่ดีว่าเขาต้องหายดีในไม่ช้าแน่อัก!โลหิตสีแดงสดซึมออกมาที่มุมปากขณะที่โจวเฟิงปลดปล่อยพลังมารออกมา เพื่อขับโลหิตให้เข้าไปในร่างกายของอวี๋หมิง ชายหนุ่มรู้ดีว่าหากทำเช่นนี้พลังมารในตัวเขาจะยิ่งมากขึ้น สิ่งที่อุตส่าห์เฝ้าฝึกฝนพลังเซียนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแทบสูญเปล่าไปในชั่วพริบตา เมื่อตนกลับมาใช้พลังมารอีกครั้งแก๊ก!เสียงประตูเปิดออกตามด้วยร่างของจ้าวเหวินอู๋ที่พุ่งตัวเข้ามาบีบคอชายหนุ่ม ความเร็วนี้โจวเฟิงมิอาจเคลื่อนตัวหลบได้ทัน ทว่าเมื่อจ้าวเหวินอู๋เห็นเต็มตาว่าเป็นผู้ใดก็รีบปล่อยทันที"โจวเฟิง"แค่ก