All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 101 - Chapter 110

"มึงอย่ามาอวดฉลาดสอนกูนะนังเอย!" ชวลิตเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ความหยาบคายที่เคยซ่อนไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไร้ยางอาย "มึงอยู่ที่นั่น มึงเป็นเมียมัน มึงจะกลัวห่าอะไรกับอีแค่เปิดแฟ้มถ่ายรูป มึงคิดว่ามึงมีค่ามีราคานักเหรอ ถ้าไม่มีกู มึงก็เป็นแค่อีลูกเมียน้อยไม่มีหัวนอนปลายเท้า มึงคิดว่าไอ้ราชันย์มันจะเชิดชูมึงหรือไง มันก็มองมึงเป็นแค่อีตัวขัดดอกเท่านั้นแหละ!"คำด่าทอเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอเสียน้ำตาอีกต่อไป เธอชินชากับมันมาตั้งแต่วันที่แม่สิ้นลมหายใจ สิ่งเดียวที่คำพูดพวกนี้ทำได้ คือการตอกย้ำว่าสายสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างเธอกับคนปลายสายได้ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว"คุณพ่อลืมไปแล้วหรือคะ..." นลินทิพย์เอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว "ว่าคุณพ่อเพิ่งเซ็นสัญญาขายเอยให้คุณราชันย์ไปเมื่อวานนี้ ในทางกฎหมาย เอยไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับหนี้สินของบ้านวรากุลอีกต่อไปแล้ว และถ้าคุณพ่อจำไม่ได้ ในหมวดที่เจ็ดระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามครอบครัววรากุลมารบกวนหรือเรียกร้องผลประโยชน์ใดๆ จากตัวเอยอีก"ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงสบถหยาบโลนจะดังลั่น"มึง...

"ดี" ราชันย์ตอบสั้นๆ สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอวิเคราะห์ความเสี่ยง"แล้วก็... เรื่องงานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจของสมาคมพัฒนาอสังหาริมทรัพย์คืนนี้ครับ" ภาคินเลื่อนดูตารางงานในแท็บเล็ต "งานเริ่มหนึ่งทุ่มครึ่งที่โรงแรมแกรนด์ไฮแอท คุณธนินทร์กับผู้บริหารจากธนาคารพาณิชย์หลายแห่งรอพบคุณราชันย์อยู่ครับ รถพร้อมแล้ว ถ้าออกตอนนี้จะไปถึงงานประมาณทุ่มสี่สิบห้าครับ"ราชันย์ขมวดคิ้วแน่น ปรายตามองตารางนัดหมายด้วยสายตาเย็นชางานเลี้ยงไร้สาระที่เต็มไปด้วยพวกใส่หน้ากากเข้าหากัน รอยยิ้มจอมปลอม กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก และการเจรจาผลประโยชน์ใต้โต๊ะที่น่าสะอิดสะเอียน ปรกติแล้วเขาจะเข้าร่วมงานพวกนี้เพื่อสร้างเครือข่ายและหาข้อมูลบีบจุดอ่อนของคู่แข่ง ทว่าในค่ำคืนนี้... ภาพบางอย่างกลับผุดขึ้นมาแทรกในความคิดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยภาพควันสีขาวที่ลอยกรุ่นขึ้นจากหม้อต้มแกงจืดบนเตาแม่เหล็กไฟฟ้า กลิ่นหอมหวานของน้ำซุปผักกาดขาวต้มกระดูกหมู และแผ่นหลังบางในผ้ากันเปื้อนสีครีมที่กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าของเขาส่งเสียงประท้วงเบาๆ"ยกเลิก" ราชันย์สั่งเสียงห

"ขอบคุณค่ะ คุณราชันย์" เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้า แต่ประกายในดวงตากลมโตสะท้อนความผ่อนคลายอย่างชัดเจน"อืม" ราชันย์ส่งเสียงในลำคอเพียงคำเดียว ดึงสายตากลับมามองจานของตัวเอง กินข้าวเงียบๆ ต่อไปเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องอาหารกว้างใหญ่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกตลอดมื้ออาหาร ทว่าบรรยากาศที่เคยเย็นเยียบและอึดอัดดั่งถ้ำน้ำแข็ง กลับถูกแทนที่ด้วยไออุ่นของอาหารปรุงสุกใหม่และแสงไฟสีส้มละมุนตา ความเงียบงันในเพนต์เฮาส์ชั้นแปดสิบสอง... บัดนี้ไม่ได้ฟังดูโดดเดี่ยวและว่างเปล่าเหมือนตลอดหลายปีที่ผ่านมาอีกต่อไปแล้ว  เวลาตีหนึ่งสี่สิบห้านาทีความมืดมิดและเงียบสงัดเข้าครอบคลุมเพนต์เฮาส์ชั้นแปดสิบสองจนไร้สรรพเสียงรบกวน มีเพียงเสียงลมอ่อนๆ จากระบบปรับอากาศส่วนกลางที่พัดเอื่อยๆ ปะทะผิวกาย นลินทิพย์ลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ในห้องนอนปีกซ้าย ลำคอของเธอแห้งผากจนเจ็บแสบ ความเย็นและความแห้งของอากาศทำให้กระหายน้ำอย่างรุนแรงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้น นั่งนิ่งปรับสายตาให้ชินกับความมืดอยู

ราชันย์นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทอดสายตามองแก้วชาเซรามิกสีขาวที่ควันยังคงกรุ่น ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบขมับซ้ายของตนเอง อาการปวดหัวเต้นตุบๆ ที่เคยทรมานแทบคลั่ง บัดนี้สงบลงจนเหลือเพียงความปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานหลายเดือนรสหวานอ่อนๆ ของน้ำผึ้งป่ายังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น...คนโฉดแห่งวงการธุรกิจเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงช้าๆ พร้อมกับลมหายใจที่ผ่อนคลายอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี  ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือดิจิทัลในรถยนต์ยุโรปคันหรูระบุเวลาห้าโมงสี่สิบห้านาทีการประชุมหารือปรับโครงสร้างหนี้ของกลุ่มทุนโรงแรมย่านสุขุมวิทเลิกเร็วกว่ากำหนดเกือบหนึ่งชั่วโมง ราชันย์ปฏิเสธคำชวนไปร่วมรับประทานมื้อค่ำของบอร์ดบริหารฝ่ายเจ้าหนี้โดยไม่เสียเวลาคิดหาข้ออ้างสวยหรู เขาบอกปัดสั้นๆ เพียงว่ามีธุระด่วน แล้วสั่งให้คนขับรถเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าตรงกลับสู่อาคาร ดิ เอเพ็กซ์ เรสซิเดนซ์ ทันทีธุระด่วนที่ว่า ไม่มีเอกสารทางการเงิน ไม่มีนัดเซ็นสัญญากับสถาบันการเงิน และไม่มีวาระลับทางธุรกิจ มีเพียงความเคยชินใหม่ที่เริ่มหย

นลินทิพย์ตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากที่เม้มแน่นเริ่มซีดขาว เธอรู้ดีว่าเธอจนมุม คนฉลาดเป็นกรดอย่างราชันย์ไม่มีทางเชื่อคำแก้ตัวโง่ๆ ของเธอ แต่การจะให้เธอยอมรับว่าพี่ชายต่างแม่กำลังตามมารีดไถเงินถึงที่นี่ มันคือการลากความโสมมของครอบครัวมาประจานต่อหน้าชายที่เป็นเจ้าหนี้และที่สำคัญ กฎข้อที่สี่ที่เขากำหนดไว้ยังคงดังก้อง... ห้ามพาคนในครอบครัวเฮงซวยเข้ามาเหยียบที่นี่ ถ้ามีโผล่มาแม้แต่เงา จะถือว่าละเมิดสัญญาถ้าเขารู้ว่ากฤตกำลังจะตามมาถึงตึกนี้ เขาอาจจะใช้เป็นข้ออ้างในการฉีกสัญญา ฟ้องล้มละลายครอบครัวเธอ และโยนเธอออกไปข้างถนนทันที"ฉันจัดการได้ค่ะ" นลินทิพย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น แม้ดวงตาจะยังคงสั่นไหว "มันเป็นเรื่องไร้สาระ ฉันจะบล็อกเบอร์พวกนี้ให้หมด และมันจะไม่มารบกวนคุณราชันย์แน่นอนค่ะ""จัดการได้?" ราชันย์ทวนคำ น้ำเสียงกระด้างเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "จัดการด้วยการยืนมือสั่นจนเทเกลือลงไปทั้งกระปุกน่ะเหรอ จัดการด้วยการปล่อยให้ขยะพวกนี้ส่งข้อความมาคุกคามในอาณาเขตของฉันทุกๆ สามสิบวินาทีงั้นสิ"ราชันย์ปล่อยมือจากข้อมือของเธอ เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำสน