เล่ห์วิวาห์คนโฉด のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของหญิงสาวดังขึ้นจากทางเดินปีกซ้าย มุ่งหน้าตรงไปยังโถงทางเข้าหน้าประตูลิฟต์ส่วนตัว นลินทิพย์คงคิดว่าเป็นของสดที่เธอสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนราชันย์ก้าวออกจากห้องนอนปีกขวา เดินทอดน่องช้าๆ ไปตามโถงทางเดิน ตั้งใจจะออกไปตรวจดูความเรียบร้อยตามนิสัยระแวดระวังทว่า ทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นมุมทางเดินเข้าสู่ห้องนั่งเล่น... เสียงกระแทกของบานประตูกระจกนิรภัยและเสียงตะคอกหยาบคายกลับระเบิดลั่นขึ้นมาในความเงียบสงัด"หลบไปนังเอย! อย่ามาเสแสร้งทำเป็นจำพี่ชายตัวเองไม่ได้!"เสียงโวยวายที่ไร้มารยาทดังก้อง ตามด้วยเสียงกรีดร้องสั้นๆ ของนลินทิพย์"พี่กฤต! เข้ามาที่นี่ได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เส้นความอดทนของราชันย์ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีตรงโถงทางเข้าหน้าลิฟต์ส่วนตัว ร่างผอมกะหร่องของกฤต วรากุล ในสภาพเสื้อเชิ้ตยับย่นหลุดลุ่ย ใบหน้าซีดเซียว ขอบตาคล้ำดำและมีหนวดเคราขึ้นรกรุงรัง กำลังใช้มือข้างซ้ายดันบานประตูกระจกไว้ ส่วนมือข้างขวาเอื้อมไปคว้ากระชากต้นแขนของนลินทิพย์อย่างแรงจนร่างบางเซถลำเข้าไปหา"มึงไม่ต้องม

เสียงประตูกระจกนิรภัยปิดสนิทลงพร้อมเสียงกลไกล็อกอัตโนมัตินลินทิพย์ยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเข้าห้องนั่งเล่น ลมหายใจอุ่นๆ ค่อยๆ ผ่อนคลายออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าชีพจรในอกยังคงเต้นระรัวเร็วจากเหตุการณ์รุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่ถึงห้านาที ภาพของกฤตที่ลอยละลิ่วไปกระแทกผนังลิฟต์ด้วยแรงถีบอันหนักหน่วง และภาพฝ่าเท้าของราชันย์ที่เหยียบบดลงบนยอดอกของพี่ชายต่างแม่ ยังคงติดแน่นอยู่ในมโนสำนึกตลอดยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา ในบ้านวรากุล กฤตคือผู้ล่า คือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่พ่อให้ท้ายและแม่เลี้ยงคอยให้ท้าย ทุกครั้งที่กฤตระเบิดอารมณ์หรือใช้กำลังบีบบังคับเอาเงินจากเธอ ไม่มีใครเคยยื่นมือเข้ามาขวาง ไม่มีใครเคยปกป้อง และไม่มีใครเคยสนใจว่าผิวเนื้อของเธอจะขึ้นรอยเขียวช้ำมากเพียงใดทว่าเมื่อครู่นี้... ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนโฉดแห่งวงการธุรกิจ ผู้ชายที่ซื้อตัวเธอมาด้วยสัญญาหนี้สิน กลับเอาตัวเองเข้ามาขวางหน้า และเหยียบย่ำผู้ล่าคนนั้นจนจมดินเพื่อปกป้องเธอความรู้สึกบางอย่างที่อบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต ค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในก้นบึ้งของหัวใจ"ไปเตรียมอาหารเช้

แฟ้มรายงานการตรวจสอบเส้นทางการเงินของกฤต วรากุล วางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยภายในห้องโดยสารด้านหลังของรถยนต์กันกระสุนราชันย์ปัดหน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูเพื่อไล่ดูรายการโอนเงินของบ่อนการพนันเถื่อนย่านพระรามสาม ตัวเลขหนี้สินสี่ล้านแปดแสนบาทไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจ แต่สิ่งที่ทำให้เส้นเลือดข้างขมับของเขาเต้นตุบๆ คือความพยายามอย่างไม่ลดละของไอ้สวะนั่นที่ยังคงเพียรพยายามโทรศัพท์และส่งข้อความคุกคามเข้ามายังเบอร์ส่วนตัวของนลินทิพย์ แม้กระทั่งหลังจากที่มันถูกเขาเหยียบยอดอกจนจมพื้นโถงลิฟต์เมื่อเช้าตรู่วานนี้พวกปลิงที่จนตรอก มักไม่สนใจคำเตือนจนกว่ากระดูกแขนขาจะหักสะบั้นรถยนต์ยุโรปสีดำสนิทเลี้ยวเข้าสู่ชั้นใต้ดินของอาคาร ดิ เอเพ็กซ์ เรสซิเดนซ์ คนขับรถชะลอความเร็วเทียบหน้าทางเข้าลิฟต์ผู้บริหาร ราชันย์หยิบถุงกระดาษสีดำด้านขนาดเล็กจากเบาะข้างตัวขึ้นมาถือไว้ ด้านในบรรจุกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำผูกริบบิ้นเรียบหรู สมาร์ตโฟนรุ่นเรือธงรุ่นล่าสุดที่เพิ่งเปิดตัวในสัปดาห์นี้ พร้อมซิมการ์ดแบบลงทะเบียนพิเศษที่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับองค์กรเขาไม่ได้ซื้อมาเพื่อเอาใจหล่

"แล้วเรื่องเบอร์เพื่อนของฉันล่ะคะ" เธอถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงแฝงความขมขื่นที่พยายามซ่อนไว้ "ฉันทำงาน ฉันมีสังคม มีคนที่ต้องติดต่อ...""ตอนนี้เธอว่างงาน" ราชันย์ตัดบทอย่างไร้ความปรานี "หน้าที่ของเธอมีแค่อยู่ที่นี่ ทำกับข้าว และรักษาสัญญา ถ้าเพื่อนคนไหนจำเป็นต้องติดต่อ ให้บอกภาคิน ภาคินจะคัดกรองให้ก่อน ถ้าผ่านการตรวจสอบ ฉันถึงจะอนุญาตให้คุย"การควบคุมที่เบ็ดเสร็จและเผด็จการจนน่าสะอิดสะเอียนนลินทิพย์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นเย็นชาลงจนน่าใจหาย เธอไม่เรียกเขาว่า 'คุณราชันย์' อีกต่อไป แต่กลับใช้คำสรรพนามที่สั้นและกระด้างเพื่อสร้างระยะห่าง"คุณ..." เธอเค่นเสียงเน้นหนัก "คุณคิดว่าเงินกับอำนาจของคุณ จะซื้อและควบคุมได้ทุกอย่างในโลกนี้จริงๆ ใช่ไหม"ราชันย์ชะงักไปเล็กน้อยกับน้ำเสียงเย็นเยียบนั้น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับหยิบสมาร์ตโฟนของตนเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง นิ้วโป้งปัดหน้าจออย่างรวดเร็วเพื่อเข้าสู่แอปพลิเคชันธุรกรรมการเงินติ๊ง!เสียงสัญญาณแจ้งเตือนข้อความเข้าจากสมาร์ตโฟนเคร

หญิงสาวคุกเข่าลงบนพื้นพรมข้างโซฟา วางกะละมังน้ำลงบนโต๊ะกลางเธอยื่นมือออกไป ปลดเนกไทผ้าไหมออกจากคอของเขาอย่างรวดเร็ว โยนมันทิ้งลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลืออยู่ทีละเม็ดนิ้วมือของเธอเฉียดโดนแผ่นอกกว้างที่ร้อนระอุ ผิวเนื้อบริเวณนั้นแน่นตึงไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและมีรอยแผลเป็นเก่าจางๆ สองสามแห่ง รอยแผลที่บ่งบอกถึงการต่อสู้ดิ้นรนในอดีต ผิวหนังของเขาร้อนจนผ้าฝ้ายที่เปียกเหงื่อเริ่มส่งกลิ่นอายความร้อนลอยขึ้นมาเมื่อแผงอกกว้างถูกเปิดเปลือยออก นลินทิพย์จุ่มผ้าขนหนูลงในน้ำ บิดพอหมาด แล้วค่อยๆ วางทาบลงบนหน้าผากคมสันของเขาฟู่...ราชันย์สะดุ้งเกร็งขึ้นมาทั้งตัวทันทีที่ความเย็นสัมผัสผิว ลมหายใจสะดุดกึก ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นมาปัดป่ายอย่างไร้ทิศทาง ปลายนิ้วปะทะเข้ากับข้อมือของเธอ"หนาว... เอาออกไป..." เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นัยน์ตายังคงปิดแน่น สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนด้วยความร้อนที่แผดเผาอยู่ในกระโหลกศีรษะ"ทนหน่อยนะคะคุณราชันย์ ไข้สูงขนาดนี้ถ้าไม่เช็ดตัวระบายความร้อน เส้นเลือดในสมองจะอันตรายนะคะ" นลินทิพย์เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่