Lahat ng Kabanata ng เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Kabanata 81 - Kabanata 90

"พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่หนูอดทนกับผู้ชายงี่เง่าคนนี้มาได้จนถึงทุกวันนี้... ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่อยากจะกลับไปชกหน้าตัวเองในวันแรกที่เราเจอกัน พี่มันโง่ที่เอาความโกรธแค้นมาทำร้ายผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิต"ถ้อยคำสารภาพที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทำให้อวิกาส่ายหน้าเบาๆ มือบางเลื่อนขึ้นไปทาบทับหลังมือหนาที่แนบอยู่บนแก้มของเธอ "เรื่องอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ เอวาไม่เคยโกรธพี่เวกัสแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันคือบททดสอบที่ทำให้เราสองคนเข้าใจและรักกันมากขึ้น ถ้าไม่มีอุปสรรคพวกนั้น เราก็คงไม่รู้ว่าความรักของเรามันแข็งแกร่งแค่ไหน""หนูเป็นนางฟ้าลงมาโปรดคนโฉดอย่างพี่จริงๆ" เขาคลี่ยิ้มอบอุ่น นัยน์ตาทอปร

"จะบ้าเหรอคะ!" หญิงสาวยกมือขึ้นตีต้นแขนแกร่งเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "เด็กสามขวบครึ่งเขาเข้าอนุบาลกันหมดแล้วค่ะ พี่เวกัสจะให้ลูกอยู่แต่ในบ้านได้ยังไง ลูกต้องออกไปเรียนรู้การเข้าสังคมนะคะ""แต่โรงเรียนมันอันตรายนะ" วัชรวิชญ์เริ่มยกเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาอ้าง มือหนาลูบแก้มยุ้ยของลูกชายด้วยความแสนรัก "เกิดลูกเราโดนเพื่อนแกล้งล่ะ เกิดครูดูแลไม่ทั่วถึงปล่อยให้ลูกล้มล่ะ แล้วอาหารที่โรงเรียนสะอาดพอหรือเปล่าก็ไม่รู้ เกิดลูกกินแล้วปวดท้องขึ้นมาจะทำยังไง""โรงเรียนที่พี่เวกัสเลือกให้ลูก เป็นโรงเรียนนานาชาติที่ค่าเทอมแพงที่สุดในประเทศนะคะ ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดกว่าบริษัทพี่เวกัสอีก อาหารก็เป็นออร์แกนิกทั้งหมด พี่เวกัสจะมากังวลอะไรไม่เข้าเรื่องเนี่ย" อวิกาส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สามีของเธอมีอาการงอแงยิ่งกว่าลูก ตั้งแต่รู้ว่าวินเซนต์ต้องเข้าโรงเรียน เขาก็สั่งลูกน้องไปตรวจสอบประวัติคุณครูทุกคนในโรงเรียนจนวุ่นวายไปหมด"ป๊ะป๊า... โรงเรียนอันตรายเหรอฮะ" วินเซนต์เงยหน้าขึ้นถามบิดา น้ำตาที่คลอเบ้าเริ่มหยดแหมะลงมา อาการกลัวการไปโรงเรียนทวีคูณขึ้นไปอีกเมื่อได้ยิน

ตอนพิเศษ 2 ของขวัญวันครบรอบเสียงเกลียวคลื่นซัดสาดเข้ากระทบชายฝั่งทรายขาวละเอียดดังก้องกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานกับสายลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดพาเอากลิ่นอายความเค็มของท้องทะเลลอยมาเตะจมูก ภายในวิลล่าส่วนตัวระดับไฮเอนด์ริมชายหาด บรรยากาศถูกเนรมิตให้กลายเป็นดินแดนแห่งความโรแมนติกและเงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงงอแงของเด็กน้อย ไร้ซึ่งความวุ่นวายจากการทำงาน มีเพียงโลกสองใบที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอวิกาก้าวเดินออกมายังระเบียงกว้างที่เชื่อมต่อกับสระว่ายน้ำส่วนตัว เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม เนื้อผ้าแนบลู่ไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างที่ยังคงความงดงามและเย้ายวนใจไม่ต่างจากวันแรกที่แต่งงาน แสงจันทร์สลัวทอดตัวลงมากระทบผิวน้ำในสระ ส่องประกายระยิบระยับชวนมองท่อนแขนแข็งแรงสอดเข้าโอบรัดรอบเอวคอดจากทางด้านหลังอย่างแผ่วเบา รั้งแผ่นหลังเนียนให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ วัชรวิชญ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกจนเกือบหมด วางคางสากลงบนลาดไหล่เล็ก สูดดมกลิ่นหอมละมุนจากซอกคอขาวผ่องเข้าปอดลึกๆ"พี่เวกัสจ้องเอ

ตอนพิเศษ 3 น้องสาวของวินเซนต์แสงไฟสีนวลตาภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางส่องสว่างให้ความรู้สึกอบอุ่น อวิกากำลังนั่งพับเสื้อผ้าเด็กตัวเล็กๆ ลงตะกร้าหวายอย่างเบามือ บนพื้นพรมหนานุ่มใกล้กันนั้น เด็กชายวินเซนต์ในวัยสี่ขวบกำลังนอนคว่ำหน้า ใช้สีเทียนขีดเขียนระบายสีลงบนสมุดวาดเขียนเล่มใหญ่ด้วยความตั้งใจ โดยมีร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นพ่อนั่งขัดสมาธิคอยส่งสีเทียนแท่งใหม่ให้ไม่ห่าง"ป๊ะป๊าฮะ สีชมพูอยู่ไหน วินเซนต์จะระบายสีชุดกระโปรง" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นถาม มือป้อมๆ แบออกรอรับ วัชรวิชญ์หยิบสีเทียนสีชมพูส่งให้ลูกชาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

"พี่จะให้น้องสาววินเซนต์เดี๋ยวนี้แหละ... รับมันไปให้หมดนะเมียจ๋า" เขาเร่งจังหวะดิบเถื่อน อวิกาต้องฝังหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงครางที่แทบจะระเบิดออกมาวัชรวิชญ์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ครางต่ำในลำคอเพื่อระบายความสุขสมที่พุ่งถึงขีดสุด เขาสาดซัดความอบอุ่นเข้าสู่ภายในกายของเธออย่างลึกซึ้ง ร่างสองร่างสวมกอดกันแน่นท่ามกลางความมืดสลัว หอบหายใจรวยรินอยู่เงียบๆ เพื่อไม่ให้ปลุกเด็กน้อยที่กำลังหลับสบายในห้องนอนค่ำคืนนั้นไม่ได้จบลงเพียงรอบเดียว สิงโตหนุ่มที่อ้างสิทธิ์ในการสร้างน้องสาวให้ลูกชาย ใช้ทุกพื้นที่ในห้องนั่งเล่นและห้องครัวเพื่อตักตวงความสุขจากภรรยาคนสวยจนเกือบเช้า กว่าจะได