All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 121 - Chapter 130

ความร้อนระอุใต้ผิวหนังแผดเผากระแสเลือดจนเดือดพล่านราชันย์นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนใหญ่ปีกขวา แผงอกกว้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจที่หนักหน่วงและขาดห้วง ลมหายใจที่พ่นผ่านปลายจมูกร้อนผ่าวจนแสบโพรงจมูก พิษไข้ที่เหมือนจะสร่างซาไปเมื่อช่วงสาย บัดนี้กลับมาตีรวนระบบประสาทส่วนกลางจนสมองเต้นตุบๆ หนักหน่วง ขมับซ้ายบีบรัดตัวรุนแรงราวกับมีค้อนเหล็กมองไม่เห็นกระหน่ำทุบกระโหลกศีรษะซ้ำๆเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มไรผมสีดำสนิท ไหลหยดลงมาตามแนวกรามสากระคายและลำคอแกร่ง เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มถูกปลดกระดุมออกจนหมดตั้งแต่ตอนถูกพยุงเข้ามา ชายผ้าเปิดอ้าเผยให้เห็นแผงอกแน่นตึงและร่องกล้ามท้องเกร็งตัวเป็นลอนชัดเจนทว่า... สิ่งที่ทรมานร่างกายของเขามากกว่าพิษไข้ คือความกระหายทางกายที่ค้างคามาตั้งแต่เช้าภาพสะโพกเพรียวบางที่นอนเกยอยู่บนหน้าขาเขาบนโซฟาแคบๆ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่อวลอยู่ใต้คาง และสัมผัสของเนื้อผ้าบางเบาที่เสียดสีกับความแข็งขืนตรงหว่างขา ยังคงฝังแน่นอยู่ในมโนสำนึก ทุกครั้งที่หลับตา ความทรงจำนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับดันอันดุดันที่แล่นริ้วลงสู่ช่วงล่างจนปว

"ซี๊ดดด... แน่น... แน่นชิบหาย!" ราชันย์สบถคำหยาบออกมาอย่างบ้าคลั่ง สองมือหนาเลื่อนลงไปกุมยึดสะโพกผายของเธอไว้แน่น ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อนุ่มจนขึ้นรอยนิ้วมือ "หีตอดควยพี่แน่นขนาดนี้... อยากให้พี่เย็ดจนขาดใจตายคาเตียงเลยใช่ไหมหนู!""อึก... อ๊า... พี่ชันย์... มันใหญ่... แน่นไปหมดแล้ว..." นลินทิพย์ส่ายหน้าไปมาบนหมอน เล็บมนจิกลงบนต้นแขนแกร่งของเขาจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "ขยับสิคะ... ขยับแรงๆ..."เมื่อได้รับคำอนุญาต ราชันย์ก็ไม่คิดจะปรานีอีกต่อไปพั่บ! พั่บ! พั่บ!สะโพกสอบเริ่มขยับถอยร่นออกไปจนเกือบหลุดพ้น ก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปจนสุดความยาวอย่างหนักหน่วงและป่าเถื่อน! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้างใหญ่ ผสมผสานกับเสียงน้ำหล่อลื่นที่ถูกบดขยี้จนดังเฉอะแฉะทุกจังหวะการสอดใส่ราชันย์โหมกระหน่ำแรงกระแทกกระทั้นด้วยจังหวะที่เร็วและดุดันดั่งพายุคลั่ง ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเหงื่อกาฬเปียกชุ่ม โถมน้ำหนักตัวลงมาอย่างไม่ยั้ง ความต้องการที่สะสมมานานนับปี บวกกับพิษไข้ที่แผดเผา ทำให้เขาควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ชายหนุ่มโน้มตัวลง

"ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในเพนต์เฮาส์นี้" ชายหนุ่มตอบกลับหน้าตาย แววตาไร้ซึ่งความละอายใจ "ห้องนี้เป็นของฉัน พื้นนี้เป็นของฉัน แม้กระทั่งตัวเธอ... ก็เป็นของฉัน""แต่กฎข้อที่หนึ่งของคุณ!" นลินทิพย์ยกกฎที่เขาเคยตั้งขึ้นมาต่อสู้ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "คุณเป็นคนบอกเองตั้งแต่วันแรก ว่าปีกซ้ายเป็นของฉัน ปีกขวาเป็นของคุณ ห้ามก้าวข้ามไปฝั่งขวาเด็ดขาดถ้าไม่ได้รับอนุญาต คุณลืมไปแล้วหรือไงคะ!"ได้ยินคำทวงถามเรื่องกฎ ราชันย์กลับไม่สะทกสะท้านชายหนุ่มก้าวประชิดตัวเธออีกครึ่งก้าว ท่อนแขนแกร่งข้างซ้ายยกขึ้นทาบกับบานประตูด้านหลัง กักขังร่างบางไว้ระหว่างท่อนแขนและลำตัวสูงใหญ่ของเขาอย่างสมบูรณ์ ปลายนิ้วมือขวาของเขายกขึ้นแตะปลายคางมน ออกแรงบีบกระชับเบาๆ บังคับให้เธอแหงนหน้าสบสายตากับเขาตรงๆดวงตาสีเข้มสนิทคู่นั้นกวาดมองรอยแดงบนลำคอระหงที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตของเขาด้วยสายตาพึงพอใจอย่างเปิดเผย"ฉันเป็นคนตั้งกฎ..."ราชันย์กระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มลึกแฝงความเผด็จการที่ไม่อาจโต้แย้ง "ฉันก็ฉีกมันทิ้งได้ตามใจชอบ""คุณ...""กฎข้อท

โถอัฐิของแม่นลินทิพย์..."เมื่อคืนนี้ ชวลิตสั่งให้คนสนิทไปลอบนำโถอัฐิและกล่องความทรงจำของคุณแม่คุณเอย ออกมาจากห้องเก็บของหลังคฤหาสน์วรากุล แล้วเอาไปซ่อนไว้ที่โกดังร้างแถวสมุทรปราการครับ"น้ำเสียงของภาคินเต็มไปด้วยความรังเกียจในพฤติกรรมต่ำช้าของคู่สนทนา "สายข่าวของเรารายงานว่า ชวลิตตั้งใจจะใช้โถอัฐิและสมบัติชิ้นสุดท้ายของแม่คุณเอย เป็นเครื่องมือแบล็กเมล์ บีบบังคับให้คุณเอยแอบคัดลอกเอกสารประเมินราคาที่ดินและรายชื่อกลุ่มทุนร่วมประมูลโครงการริมแม่น้ำเจ้าพระยาบนโต๊ะทำงานของบอส เพื่อเอาไปขายให้กลุ่มทุนคู่แข่งแลกกับเงินสดสิบล้านบาทครับ""มันคิดจะบีบให้ผู้หญิงของฉัน... ทรยศฉัน?"น้ำเสียงของราชันย์ทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าขนลุก ทว่าแววตาคมกริบของเขากลับมืดมิดลงจนน่าสะพรึงกลัว เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ กล้ามเนื้อสันกรามบดแน่นจนได้ยินเสียงเสียดสีของกระดูกฟัน"ครับบอส" ภาคินรายงานต่อ "ชวลิตสั่งให้คนขับรถไปดักรอพบคุณเอยที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นใต้ดินในวันพรุ่งนี้ มันเตรียมส่งข้อความขู่ว่าจะทุบทำลายโถอัฐิและเผาสมุดบันทึกทั้งหมดทิ้ง ถ้าคุณเอยไม่ยอมทำตามคำสั่งภายในส

"จำไม่ได้หรือไงว่าฉันสั่งอะไรไว้" เขาบดกรามแน่น ปลายนิ้วหนาบีบกระชับปลายคางมน บังคับให้เธอสบตา "ฉันบอกว่าห้ามให้พวกสารเลวพวกนั้นเข้าใกล้เธอแม้แต่ก้าวเดียว!""คนขับรถคนนั้นแค่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนค่ะ..." นลินทิพย์พยายามอธิบาย สองมือที่ดันอกเขาเริ่มคลายแรงลงเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่นสะท้านจากความโกรธจัดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เขายังไม่ได้เดินเข้ามาแตะต้องตัวฉันเลยนะคะ""แค่มันมอง... ฉันก็อยากจะควักลูกตามันออกมาเหยียบให้แหลกคานวมแล้ว!"คำรามต่ำหลุดรอดออกมาจากไรฟัน ราชันย์ไม่ทนฟังคำแก้ตัวใดๆ อีกต่อไปชายหนุ่มเอื้อมมือซ้ายไปกระชากลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นบนสุดออก หยิบขวดเจลหล่อลื่นซิลิโคนสูตรเข้มข้นที่เขาเตรียมไว้ในลิ้นชักออกมา วางกระแทกลงบนพื้นโต๊ะข้างสะโพกเธอนลินทิพย์มองขวดเจลหล่อลื่นตรงหน้า ผิวแก้มร้อนผ่าวจนแดงก่ำ ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น เธอรับรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายร่างยักษ์ตรงหน้ากำลังถูกความหึงหวงและความต้องการบ้าคลั่งเข้าครอบงำ และในบ่ายวันนี้... ไม่มีกฎเกณฑ์หรือสถานที่ใดจะสามารถหยุดยั้งสัตว์ร้ายในตัวเขาได้อีกมือหนาของราชันย์เอื้อมลงไปใต้ชายกระโปรงทรงสอ