บททั้งหมดของ เล่ห์วิวาห์คนโฉด: บทที่ 91 - บทที่ 100

"เซ็นซะ"ราชันย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ยกขาขึ้นไขว่ห้าง วางแขนทั้งสองข้างลงบนที่พักแขนด้วยท่วงท่าของราชาผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ นัยน์ตาสีเข้มจับจ้องใบหน้าเหี่ยวย่นของชวลิตอย่างเย็นชา"ก่อนที่หมายศาลล้มละลายกลางและหมายจับคดีอาญาเรื่องเช็คเด้งจะส่งถึงหน้าประตูคฤหาสน์ของคุณพรุ่งนี้เก้าโมงเช้า""คุณชันย์... เอ่อ คุณราชันย์ครับ หนี้ก้อนนี้..." ชวลิตกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เสียงแหบแห้งขาดห้วงเหมือนคนจมน้ำ "ถ้าผมเซ็น... ถ้าผมเซ็นเอกสารชุดนี้ แปลว่าบริษัทวรากุลของผม...""บริษัทของคุณถูกอายัดตราสารหนี้และทรัพย์สินค้ำประกันไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว ชวลิต" ราชันย์ตัดบท น้ำเสียงเรียบสนิทไร้ความปรานี "กระดาษสองแผ่นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อต่อชีวิตให้ธุรกิจห่วยๆ ที่คุณกับไอ้ลูกชายผีพนันของคุณช่วยกันผลาญจนเจ๊ง แต่มีไว้แลกกับการที่กองทุนของผมจะยอมจ่ายหนี้ส่วนต่างให้ธนาคารเจ้าหนี้ และกันไม่ให้คุณกับลูกชายเข้าไปนอนในคุกข้อหาฉ้อโกงและออกเช็คเด้ง"คำว่า 'คุก' ทำลายเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดของชวลิตจนแหลกละเอียด ชายแก่วัยใกล้เกษียณสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาก้าวโซเ

เพนต์เฮาส์ของราชันย์กว้างจนน่าอึดอัดลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่โถงทางเข้าชั้นแปดสิบสองของอาคาร ดิ เอเพ็กซ์ เรสซิเดนซ์ พื้นที่ทั้งหมดเกือบห้าร้อยตารางเมตรครอบคลุมทั้งชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตู สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความเย็นเยียบ ระบบปรับอากาศถูกตั้งอุณหภูมิต่ำจนผิวเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตบางๆ ของนลินทิพย์เริ่มเย็นเฉียบการตกแต่งภายในสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องอย่างชัดเจน ผนังและพื้นถูกคุมโทนด้วยสีดำด้าน สีเทาเข้มของคอนกรีตเปลือย และโครงสร้างสเตนเลสขัดเงา กระจกนิรภัยบานใหญ่รอบทิศทางเปิดรับทัศนียภาพกรุงเทพมหานครยามพลบค่ำที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับของตึกสูง ทว่าภายในห้องกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น ไม่มีพรมขนนุ่ม ไม่มีแจกันดอกไม้ ไม่มีภาพถ่ายครอบครัวประดับฝาผนัง มีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเป๊ะจนดูเหมือนห้องตัวอย่างในนิตยสารสถาปัตยกรรมที่ไร้สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ราชันย์ก้าวเดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วเหวี่ยงพาดลงบนพนักโซฟาหนังแท้สีดำอย่างไม่แยแส สองมือหนาเอื้อมปลดกระดุมข้อมือและกระดุมคอเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน เผยให้เห็นล

ในโลกธุรกิจ เธออาจจะเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าที่ถูกโยนข้ามไปมาเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ แต่ในห้องครัว... นี่คืออาณาเขตที่เธอเป็นผู้ควบคุม ทักษะการทำอาหารที่แม่เคยพร่ำสอน และประสบการณ์การทำงานในครัวเบเกอรี่ จะเป็นอาวุธเพียงชิ้นเดียวที่ช่วยให้เธอเอาชีวิตรอดในถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้ได้นลินทิพย์เดินออกจากห้องครัว ปิดไฟอย่างเรียบร้อย เมื่อก้าวออกมาที่ห้องนั่งเล่น เธอเห็นแสงไฟสีส้มสลัวยังคงสว่างรอดออกมาจากห้องทำงานปีกขวา เสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดดังขึ้นเป็นจังหวะรวดเร็วและหนักหน่วง ราชันย์ยังคงนั่งทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แผ่นหลังกว้างของเขาดูตึงเครียดและโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนหญิงสาวไม่ได้หยุดมองนาน เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนปีกซ้าย ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบที่สุดเธอตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ไว้ที่เวลาตีห้าสี่สิบห้า ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างที่ไร้ความอบอุ่น เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับความมุ่งมั่นในใจพรุ่งนี้เช้า... เกมความอดทนระหว่างเธอกับคนโฉดแห่งวงการธุรกิจ จะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง  อาก

"พอกินได้"ราชันย์ตอบเสียงแข็ง วางแก้วกาแฟลงกระทบจานรองเสียงดัง ปากแข็งเกินกว่าจะยอมรับว่าเขากลืนมันลงไปจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงห้านาที "อย่าหลงตัวเองว่ามันวิเศษวิเศษอะไรนักหนา ก็แค่อาหารพื้นๆ ใครๆ ก็ทำได้""ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะปรับปรุงรสชาติใหม่ให้ดีขึ้นค่ะ" นลินทิพย์ตอบรับอย่างว่าง่าย หยิบชามวางลงบนถาดไม้แล้วเตรียมจะหันหลังเดินกลับเข้าครัว"เดี๋ยว"ราชันย์เอ่ยปากเรียกไว้ นลินทิพย์หยุดฝีเท้า ชะงักแล้วหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัยชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตของตนเองให้เข้าที่ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเนกไทผ้าไหมสีดำสนิทที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ข้างตัวขึ้นมา เขาก้าวเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเธอ ยื่นเนกไทเส้นยาวส่งให้ในระยะประชิด"ผูกให้ฉัน"นลินทิพย์มองเนกไทในมือเขา สลับกับใบหน้าคมคายที่ดุดันและไร้แววล้อเล่น คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย"ปกติคุณราชันย์ผูกเองไม่ใช่หรือคะ""ฉันสั่งให้ผูก ก็ผูก อย่าถามมาก" ราชันย์กดเสียงต่ำลงหนึ่งระดับ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววกดดันอย่างชัดเจน เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงออก

นี่มันหมายความว่าอย่างไร...ข้อความในสัญญานี้ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อกดขี่เธอให้จมดินอย่างที่คำพูดของราชันย์แสดงออก แต่ในทางกฎหมาย มันคือเกราะป้องกันที่ตัดขาดเธอออกจากหายนะของตระกูลวรากุลอย่างสิ้นเชิง ชวลิตและกฤตไม่สามารถใช้สถานะความเป็นพ่อหรือพี่ชายมาบีบบังคับให้เธอเซ็นชื่อกู้เงินเพิ่ม ไม่สามารถดึงเธอเข้าไปมีชื่อเป็นกรรมการร่วมในบริษัทที่กำลังจะล้มละลาย และไม่สามารถแตะต้องเงินหรือสิ่งของใดๆ ที่อยู่ในความครอบครองของเธอได้อีก เพราะทุกอย่างถูกระบุให้ตกอยู่ใต้การคุ้มครองของราชันย์ทำไมผู้ชายที่ร้ายกาจอย่างเขา ถึงต้องใส่เงื่อนไขแบบนี้ลงไปในสัญญาด้วยนลินทิพย์นั่งนิ่ง มือที่จับกระดาษสั่นระริก สมองแล่นประมวลผลอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มคนนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นคนโฉดแห่งวงการธุรกิจ เขาซื้อบริษัทที่กำลังจะเจ๊งมาหั่นแยกชิ้นส่วนขายเพื่อทำกำไร เขาไม่เคยทำบุญ และไม่เคยแจกทานให้ใครโดยไร้ผลประโยชน์ตอบแทนหรือว่า... นี่คือเล่ห์เหลี่ยมของนักล่าราชันย์คงมองเห็นว่าเธอคือ 'สินทรัพย์' ที่เขาซื้อขาดมาแล้วด้วยเงินสองร้อยสี่สิบล้านบาท ดังนั้น เขาจึงไม่ยอมให้เจ้าหนี้รายอื่น หรือแม้ก