All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 131 - Chapter 140

"อ๊ะ... อ๊า! ของพี่ชันย์... เอยเป็นของพี่ชันย์คนเดียว... อื้อออ!" นลินทิพย์ส่งเสียงครางระงม ร่างกายโยกคลอนไปตามแรงอัดกระแทกอันดุดัน ช่องทางรักตอดรัดลำเอ็นของเขาถี่กระชั้น ความเสียวซ่านรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนตาพร่ามัว "แรงอีกค่ะ... กระแทกเอยแรงๆ เลยพี่ชันย์... เสียวหีจะตายอยู่แล้ว!"คำขอร้องที่ไร้ยางอายยิ่งจุดไฟราคะในตัวราชันย์ให้คลั่งแค้นพั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!ราชันย์โน้มตัวลงมา กัดฟันลงบนลาดไหล่เนียนของเธอเบาๆ เพื่อฝากรอยประทับ สะโพกสอบเร่งความเร็วขึ้นสู่ขีดสุด แท่งลำเอ็นร้อนระอุเสียดสีบดขยี้จุดกระสันด้านในซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ความปรานี นลินทิพย์ส่ายหน้าไปมาบนโต๊ะทำงาน ลำคอขาวเนียนเกร็งแน่น ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาอย่างบ้าคลั่ง"พี่ชันย์... จะเสร็จ... เอยจะไม่ไหวแล้ว... กรี๊ดดด!"นลินทิพย์หวีดร้องสุดเสียง ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น้ำหวานใสทะลักล้นออกจากรอยแยกชุ่มฉ่ำ ผสมผสานกับเจลหล่อลื่นไหลเยิ้มชโลมโคนขา ราชันย์คำรามลั่นในลำคอดุจสัตว์ป่าที่ล่าเหยื่อสำเร็จ เขากระแทกสะโพกอัดเน้นๆ เข้าไปอีกสิบครั้งรวดเร็วและหนักหน่วงที่สุด ก่อนจะกด

"พ่อจะให้ฉันทำอะไร" นลินทิพย์ถามเสียงแผ่วเบา สองมือที่ซ่อนอยู่ใต้กระเป๋าผ้าใบกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอบังคับให้สายตายังคงนิ่งสงบ"บนโต๊ะทำงานของมัน หรือในตู้เซฟข้างโต๊ะ มีแฟ้มประเมินราคาที่ดินโครงการริมแม่น้ำเจ้าพระยา กับรายชื่อกลุ่มทุนร่วมประมูล" ชวลิตสั่งการด้วยน้ำเสียงกระหายเงิน "กูต้องการให้มึงใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปตัวเลขต้นทุนและรายชื่อพวกนั้นมาให้กูให้หมด กูมีกลุ่มทุนคู่แข่งของมันยอมจ่ายเงินสดสิบล้านแลกกับข้อมูลพวกนี้!""พ่อจะให้ฉันขโมยข้อมูลงานของเขา... เพื่อเอาเงินไปให้พ่อกับพี่กฤตเนี่ยนะ""ใช่!" ชวลิตตวาดรอดไรฟัน "เงินสิบล้าน จะช่วยกู้หน้าตระกูลวรากุล จะช่วยไถ่บ้าน และเคลียร์หนี้บ่อนให้ไอ้กฤต! มึงเป็นลูก มึงมีหน้าที่ต้องกตัญญูต่อกู ต่อครอบครัววรากุล! มึงไปนอนกับมันแลกเงินสองร้อยล้านได้ มึงก็แค่ถ่ายรูปเอกสารไม่กี่ใบมาให้กู มันจะตายห่าอะไรนักหนา!""แล้วถ้าคุณราชันย์จับได้ล่ะคะ" นลินทิพย์ถามกลับ นัยน์ตากลมโตคู่นั้นเริ่มวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "คนอย่างราชันย์... พ่อคิดว่าเขาจะปล่อยให้คนที่ทรยศเขามีชีวิตรอดอยู่เหรอ"

ราชันย์จ้องมองดวงหน้าหวานที่พยายามทำตัวเข้มแข็งนิ่งนาน ก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เคยด้านชาและปิดตาย บัดนี้กลับถูกความรู้สึกอบอุ่นและตื้นตันสายหนึ่งเข้ากระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงหล่อนเลือกเขา...ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ ยอมทิ้งความทรงจำชิ้นสุดท้ายของแม่ ยอมตัดขาดสายเลือดแท้ๆ และยอมเผชิญหน้ากับความเจ็บปวด เพื่อที่จะรักษาความซื่อสัตย์ที่มีต่อเขารอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกของราชันย์ รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดสำหรับศัตรู แต่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุดสำหรับนลินทิพย์"เธอทำถูกแล้ว"ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบเสียงนุ่ม โน้มตัวลงมาแตะจูบลงบนหน้าผากเนียนของเธอเบาๆ หนึ่งครั้ง "ทำถูกแล้วที่มาบอกฉัน"ราชันย์ดึงร่างบางให้เดินตามเขาไปที่โต๊ะทำงาน เขาประคองให้นลินทิพย์นั่งลงบนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ของเขา ส่วนตัวเขายืนตระหง่านซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาข้างหนึ่งวางทาบลงบนไหล่บาง คอยถ่ายทอดไออุ่นและพลังความมั่นคงให้เธอชายหนุ่มกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงาน"ภาคิน เข้ามา"เพียงไม่ถึงสิบวินาที บานประตูไม้โอ๊กก็เปิดออก ภาคินก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าพร

"ทำไมถึงดีกับฉันนัก"เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดออกมาจากลำคอ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองดวงหน้าหวานที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ แววตาของเขาไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง มีเพียงความสับสนและเปราะบางที่เปิดเปลือยออกมา "ฉันเป็นคนโฉดที่ซื้อตัวเธอมา... เป็นคนที่บีบให้ครอบครัวเธอพินาศคามือ... เธอไม่เกลียดฉันหรือไง"นลินทิพย์สบตาลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่กำลังไหวระริกคู่นั้น ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอบอุ่น มือเล็กเลื่อนลงมากุมประสานมือหนาของเขาไว้ใต้น้ำ"คนที่พังบ้านวรากุล ไม่ใช่คุณหรอกค่ะ แต่เป็นความโลภและความเห็นแก่ตัวของพวกเขาเอง" น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและมั่นคง "แต่คนที่ปกป้องเอย คนที่ดึงเอยออกมาจากนรกขุมนั้น และคนที่ยอมมือเปื้อนเพื่อชิงความทรงจำของแม่กลับมาให้เอย... คือคุณค่ะพี่ชันย์"เธอขยับตัวขึ้นเล็กน้อย โน้มใบหน้าลงไปประทับจูบลงบนริมฝีปากหยักลึกของเขารสจูบครั้งนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความเร่งรีบหรือความรุนแรงป่าเถื่อนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมานลินทิพย์เป็นฝ่ายเริ่มต้นอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล เธอขยับกลีบปากบดคลึงริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ สลับกับสอดแทรกปลายลิ้นเล็กเข้าไปแตะสัมผัส

"บอสครับ" น้ำเสียงของภาคินต่ำลงและจริงจัง "ชวลิตกับกฤตมาถึงแล้วครับ สภาพตื่นตระหนกเหมือนคนเสียสติ พยายามจะบุกขึ้นมาตั้งแต่หน้าล็อบบี้ ผมให้รปภ. คุมตัวขึ้นมาที่ห้องประชุมนี้ตามคำสั่งครับ""ดี" ราชันย์เค่นเสียงตอบในลำคอ ปลายนิ้วชี้เคาะลงบนแผ่นไม้โอ๊กเป็นจังหวะเชื่องช้า "ปล่อยให้พวกมันเข้ามา"ภาคินพยักหน้ารับคำสั่ง เดินไปเปิดประตูกว้างทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างของชวลิต วรากุล และกฤต วรากุล ก็ถลันพรวดพราดเข้ามาในห้องประชุมราวกับคนหนีตายสภาพของสองพ่อลูกในเช้าวันนี้ น่าสมเพชจนแทบไม่เหลือคราบอดีตมหาเศรษฐีตระกูลดังชวลิตสวมเสื้อเชิ้ตยับย่นที่ไม่ได้ติดกระดุมข้อมือ ปกเสื้อเปรอะเปื้อนคราบกาแฟและคราบเหงื่อไคล ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตก ดวงตาเบิกโพลงและมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำกระจายเต็มตาขาว สองมือสั่นระริกไม่หยุด ส่วนกฤตที่เดินตามหลังมา สภาพทรุดโทรมไม่แพ้กัน ขอบตาคล้ำดำ ร่างผอมโซสั่นสะท้านด้วยความกลัวผสมความโกรธแค้น"ราชันย์!"ชวลิตแผดเสียงลั่น สองขาก้าวโซเซตรงเข้ามาที่โต๊ะประชุม ชายแก่วางสองมือกระแทกลงบนขอบโต๊ะไม้โอ๊กอ