All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 141 - Chapter 150

ถ้าหล่อนรู้ว่าหนี้สินหมดลงแล้ว... หล่อนจะเลือกเดินจากเขาไปหรือไม่ผู้หญิงที่เขากอดแนบอกไว้ทุกค่ำคืน ผู้หญิงที่ยอมมอบความอ่อนโยนเยียวยาบาดแผลในใจเขา... เธออยู่กับเขาเพราะหน้าที่ตามสัญญา หรืออยู่เพราะมีใจให้เขากันแน่ราชันย์ขบกรามแน่นจนกระดูกแก้มปูดโปน ความหยิ่งยโสและความกลัวการถูกทอดทิ้งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงในมโนสำนึก เขาไม่เคยขอร้องใคร ไม่เคยอ้อนวอน และไม่รู้วิธีรั้งคนไว้ด้วยความรัก"บอสครับ..." ภาคินเอ่ยถามขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นเจ้านายยืนนิ่งนานผิดปกติ "เอกสารปิดยอดหนี้ชุดนี้ จะให้ผมนำไปส่งให้คุณเอยที่เพนต์เฮาส์เลยไหมครับ"ราชันย์นิ่งเงียบไปเกือบสิบวินาที ก่อนที่เขาจะกัดฟันสั่งการด้วยน้ำเสียงกระด้างที่พยายามสะกดความหวั่นไหว"เอาไปวางไว้ที่โต๊ะกลางห้องนั่งเล่น"ชายหนุ่มหลุบสายตามองต่ำ ซ่อนประกายความหวาดกลัวไว้ใต้ความเย็นชา "ให้นลินทิพย์ได้รู้... ว่าหน้าที่สินทรัพย์ชำระหนี้ของเธอ... จบลงแล้ว""รับทราบครับบอส" ภาคินค้อมศีรษะ รวบเอกสารแล้วหมุนตัวก้าวออกจากห้องไปราชันย์ยืนนิ่งอยู่ตามลำพังกลางห้องประชุมกว้างใหญ่ ทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าท

ชายหนุ่มตั้งใจจะกลับมาบอกข่าวดี กลับมานั่งกินมื้อค่ำที่เธอปรุง และบางที... ในค่ำคืนนี้ เขาอาจจะยอมลดท่าทีแข็งกระด้างลง ยอมนั่งจิบไวน์เงียบๆ เคียงข้างเธอที่ระเบียงกระจกเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีคำว่าหนี้สินมาคั่นกลางทว่า... ทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นหัวมุมโถงทางเดินเข้าสู่ห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ฝีเท้าของราชันย์หยุดชะงักลงทันทีแสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นที่สาดแสงสีส้มอมม่วงลอดผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์เข้ามา ทาบทับร่างบอบบางที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาวนลินทิพย์สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคัตติ้งธรรมดากับกางเกงสแล็กสีดำตัวเก่า... ชุดเดียวกับที่เธอสวมใส่ในวันแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่และข้างขาเรียวของเธอ...มีกระเป๋าเดินทางผ้าใบสีน้ำเงินใบย่อมใบเก่า วางตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะกระจกนิรภัยตรงหน้า มีซองเอกสารสีน้ำตาลเปิดอ้าออก แผ่นกระดาษที่มีตราประทับหมึกสีแดงสดตัวโตคำว่า [ ปิดยอดหนี้เรียบร้อยแล้ว - สิ้นสุดภาระผูกพัน ] วางแผ่อยู่คู่กับคีย์การ์ดสำรองของเพนต์เฮาส์และโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ราคาเรือนแสนที่เขายัดเยียดให้เธอ

"ซี๊ดดด... แน่น... แน่นชิบหาย!"ราชันย์สบถคำหยาบออกมาอย่างบ้าคลั่ง สองมือหนาเลื่อนลงไปกุมยึดสะโพกผายของเธอไว้แน่น ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อนุ่มจนขึ้นรอยนิ้วมือสีแดงช้ำ "ตอดควยพี่แน่นขนาดนี้... มึงคิดจะเก็บกระเป๋าหนีไปหาใครวะหนู!""อึก... อ๊า... พี่ชันย์... แน่น... เอยแน่นไปหมดแล้ว..." นลินทิพย์ละล่ำละลักครางเสียงสั่น สองมือเล็กเปลี่ยนเป็นเอื้อมขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขา เล็บมนจิกลงบนแผ่นหลังกว้างผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตที่ชุ่มเหงื่อ "อยากทำ... ก็กระแทกเข้ามาแรงๆ เลยสิคะ... เอาเอยให้แหลกไปเลย!"คำสั่งที่ประชดประชันทว่าเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศ ทำลายสติที่เหลืออยู่ของราชันย์จนมลายหายไปจนหมดสิ้น!พั่บ! พั่บ! พั่บ!สะโพกสอบถอยร่นออกไปจนเกือบหลุดพ้น ก่อนจะกระแทกกระทั้นสวนกลับเข้าไปสุดความยาวอย่างหนักหน่วง รวดเร็ว และป่าเถื่อน! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ ผสมผสานกับเสียงเสียดสีของเบาะหนังแท้ที่สั่นสะเทือนตามแรงส่งอันมหาศาลราชันย์โหมกระหน่ำแรงอัดกระแทกด้วยจังหวะที่ดุดันดั่งพายุคลั่ง เขายกขาเรียวข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาด

"คุณราชันย์จ่ายเงินสองร้อยสี่สิบล้านซื้อฉันมาแล้วค่ะ"น้ำเสียงนั้นเย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "คุณจะทำช้ำแค่ไหน จะฉีกเสื้อผ้า หรือจะใช้กำลังกับร่างกายนี้ยังไง... มันก็เป็นสิทธิ์ของคุณตามที่ระบุไว้ในสัญญาค่ะ ฉันไม่มีสิทธิ์เจ็บ และไม่มีสิทธิ์บ่นอะไรทั้งนั้นค่ะ"คำตอบที่สุภาพ ทว่าเชือดเฉือนลึกเข้าไปในจิตสำนึกของราชันย์จนด้านชาชายหนุ่มสะอึก นั่งนิ่ง ลมหายใจขาดห้วง คำว่า 'สิทธิ์' ที่เขาเคยใช้ตะคอกใส่หน้าเธอเมื่อคืน บัดนี้กลับถูกเธอนำมาใช้เป็นอาวุธทิ่มแทงกลับเข้ามาที่กลางอกของเขาอย่างแม่นยำและเลือดเย็นที่สุดเขาอยากจะอธิบาย อยากจะบอกว่าที่เขาทำไปเพราะเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะเขากลัวว่าเธอจะเดินจากไป แต่ความหยิ่งยโสและนิสัยที่ไม่เคยขอโทษใครมาตลอดชีวิต กลับบีบลำคอของเขาจนพูดไม่ออกแม้แต่พยางค์เดียว"มื้อเช้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" นลินทิพย์เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทางการ "ถ้าไม่มีอะไรสั่งเพิ่มเติม ฉันขอตัวกลับเข้าห้องค่ะ"พูดจบ หญิงสาวก็ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย หมุนตัวหันหลัง ก้าวเดินออกจากห้องอาหาร มุ่งหน้าตรงไปยังโถงทางเดินปีกซ้ายทันที โดยไม่รอฟังคำ

"บอสไม่จำเป็นต้องพูดจาหวานหูหรอกครับ" ภาคินเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น "แต่บอสต้องยอมลดอาวุธทั้งหมดลง ยอมทิ้งความหยิ่งยโส และพูดความจริงจากก้นบึ้งหัวใจออกมา... บอสต้องบอกเธอ ว่าสัญญาแต่งงานฉบับนั้น บอสเขียนเงื่อนไขพิเศษขึ้นมาเพื่อปกป้องเธอตั้งแต่ต้น และที่สำคัญที่สุด... บอสต้องคืนอิสรภาพให้เธออย่างแท้จริง ให้สิทธิ์เธอเป็นคนเลือกว่าจะอยู่หรือจะไป โดยไม่มีสัญญาหรือหนี้สินมาบีบบังคับอีกต่อไปครับ""คืนอิสรภาพ?" ราชันย์เงยหน้าขึ้น คิ้วเข้มขมวดแน่น "ถ้าฉันปล่อยให้เธอเลือก... แล้วถ้าหล่อนเลือกที่จะเดินจากฉันไปล่ะ""นั่นคือความเสี่ยงที่บอสต้องยอมรับครับ" ภาคินตอบกลับตรงไปตรงมา "ความรักไม่ใช่ดีลธุรกิจที่บอสจะการันตีผลกำไรได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าบอสไม่กล้าเสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ บอสก็จะไม่มีวันได้หัวใจของเธอมาครอบครองอย่างแท้จริงครับ"ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมห้องทำงานอีกครั้งราชันย์นั่งนิ่ง จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดลึกซึ้ง ความกลัวการสูญเสียกำลังต่อสู้กับความต้องการที่จะรักษาเธอไว้ การยอมเสียหน้า การยอมลดทิฐิลงไปกองกับพื้น... มันช่างเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับคนอย่างเข