All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 151 - Chapter 160

คือแผ่นกระดาษที่มีตราประทับของสำนักงานทนายความชั้นนำระดับสากลพินัยกรรมส่วนบุคคล (ฉบับสมบูรณ์)...ข้าพเจ้า นายราชันย์ ภักดีดำรงค์ ขอทำพินัยกรรมฉบับนี้ไว้ว่า หากข้าพเจ้าถึงแก่ความตายด้วยเหตุใดก็ตาม บรรดาทรัพย์สินทั้งหมด ทั้งสังหาริมทรัพย์ อสังหาริมทรัพย์ หุ้น สิทธิเรียกร้อง และผลประโยชน์ใดๆ ที่ข้าพเจ้ามีอยู่ทั้งในและต่างประเทศ ข้าพเจ้าขอยกให้แก่ นางสาวนลินทิพย์ วรากุล แต่เพียงผู้เดียว โดยตัดสิทธิทายาทโดยธรรมอื่นทั้งหมด...วันที่ลงนามในพินัยกรรมฉบับนี้... คือเมื่อสองสัปดาห์ก่อนวันที่เขาเพิ่งจะฟื้นจากพิษไข้ วันที่เขากอดเธอไว้บนโซฟาแคบๆ ในห้องนั่งเล่นแผ่นกระดาษในมือของนลินทิพย์ร่วงหล่นลงบนตักหญิงสาวนั่งนิ่ง แผ่นหลังพิงแนบกับขอบตู้เซฟเหล็กกล้าที่เย็นเฉียบ สองมือยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังระเบิดออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบสองแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุมทุกภาพความทรงจำ ทุกคำพูด และทุกลำดับเหตุการณ์ที่ผ่านมา ไหลย้อนกลับเข้ามาในมโนสำนึกดั่งเกลียวคลื่นที่ซัดกระหน่ำ‘จำสถา

นลินทิพย์ยืนนิ่ง มองดูแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ชายผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสังคม บัดนี้กลับยอมละทิ้งศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งทั้งชีวิตลงไปกองแทบเท้าเธอ เพียงเพื่อขอร้องไม่ให้เธอเดินจากไปความเจ็บปวดและความหวาดระแวงที่เคยเกาะกุมในหัวใจ มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักและความอบอุ่นที่ท่วมท้นจนล้นปรี่แกร๊ก...นลินทิพย์วางแฟ้มเอกสารและกล่องแหวนลงบนโต๊ะกระจกด้านข้างร่างบางค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นหินอ่อนตรงหน้าเขา สองมือเล็กยื่นออกไป ประคองใบหน้าคมสันที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของราชันย์ขึ้นมาอย่างนุ่มนวลปลายนิ้วนุ่มนิ่มเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาออกจากโหนกแก้มสากระคายของเขาอย่างทะนุถนอม เธอสบตาลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่กำลังสั่นระริกคู่นั้น ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานละมุนที่สว่างไสวที่สุดในค่ำคืนนี้"ใครบอกว่าเอยจะไปคะ"น้ำเสียงของเธอหวานใส นุ่มนวล และหนักแน่นดั่งสายน้ำชโลมหัวใจที่แห้งผาก "เอยไม่เคยอยากไปไหนเลยค่ะพี่ชันย์... ที่เอยเก็บกระเป๋าเมื่อวาน เพราะเอยคิดว่าพี่ชันย์หมดหน้าที่ และคิดว่าพี่ชันย

ข่าวคราวในแวดวงธุรกิจรายงานความพินาศของตระกูลวรากุลอย่างต่อเนื่อง ชวลิตถูกศาลออกหมายจับและส่งตัวเข้าเรือนจำพิเศษในคดีฉ้อโกงและออกเช็คเด้งมูลค่าหลายร้อยล้าน ส่วนกฤตที่จนตรอก ได้หอบเศษเงินก้อนสุดท้ายหลบหนีคดีหนี้บ่อนพนันข้ามพรมแดนไปยังประเทศเพื่อนบ้านและไม่มีวันได้กลับเข้ามาเหยียบแผ่นดินนี้อีกพันธนาการอันเน่าเฟะที่คอยกดขี่เหยียบย่ำชีวิตของเธอมาตลอดยี่สิบสี่ปี ถูกราชันย์ตัดสะบั้นลงจนหมดสิ้นโถอัฐิและกล่องสมบัติความทรงจำของแม่ ถูกทีมงานของราชันย์นำกลับมาส่งมอบให้เธออย่างปลอดภัย และบัดนี้ มันถูกนำไปจัดวางไว้อย่างสมเกียรติในวัดประจำตระกูลที่เงียบสงบหมับ!ท่อนแขนแกร่งที่อบอุ่นสอดเข้าโอบรัดรอบเอวคอดกิ่วของเธอจากด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ แผ่นอกกว้างที่แน่นตึงใต้เสื้อสูทสั่งตัดสามชิ้นสีน้ำเงินเข้มแนบชิดติดกับแผ่นหลังบาง คางสากระคายที่มีกลิ่นโคโลญจน์ไม้หอมประจำตัวเกยลงบนลาดไหล่เนียนของเธอเบาๆ"ตื่นเช้าจังนะครับคุณผู้หญิง"เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลกระซิบชิดริมใบหู คำลงท้ายว่า 'ครับ' ที่ชายหนุ่มเริ่มใช้บ่อยขึ้นในยามที่อยู่กันตามลำพัง ทำให้หัวใจของนลินทิพย์เต

ติ๊ด!ราชันย์กดตัดสายทิ้งอย่างไร้ความปรานี โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้เกิดเสียงกระทบหนักแน่นสินทรัพย์ระดับสูงสุดงั้นหรือ... ไอ้ภาคินมันชักจะรู้ทันและลามปามใหญ่แล้วแต่สิ่งที่เลขาฯ พูด ก็ไม่ได้ผิดไปจากความจริงแม้แต่น้อยสายตาคมกริบของราชันย์เลื่อนกลับไปจับจ้องร่างบอบบางที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวนลินทิพย์สวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินแขนยาวสีครีมพับแขนขึ้นถึงข้อศอก สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนปักโลโก้ร้านตัวโต สายผ้ากันเปื้อนผูกรัดรอบเอวคอดกิ่วจนเน้นสะโพกผายให้เด่นชัด เส้นผมสีดำขลับถูกมวยรวบขึ้นสูงด้วยปิ่นไม้ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียนและไรผมอ่อนที่ชุ่มเหงื่อบางๆ ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใสขณะที่เธอกำลังใช้ที่คีบสเตนเลสคีบครัวซองต์เนยสดใส่ถุงกระดาษและตรงหน้าเคาน์เตอร์... มีไอ้เด็กหนุ่มมหาวิทยาลัยสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ สั่งขนมด้วยท่าทางระริกระรี้"พี่เชฟครับ ชิ้นนี้นุ่มไหมครับ" ไอ้เด็กผมทองเอ่ยถาม พลางส่งสายตาเยิ้ม "แล้วถ้าผมอยากได้แบบหวานน้อย

กล้ามเนื้อกรามของราชันย์บดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าคมสันลงมา ฝังจมูกโด่งสันลงบนซอกคอระหง สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่ติดอยู่ตามผิวเนื้อของเธออย่างหิวกระหาย"ตัวเธอ... มีแต่กลิ่นขนมที่พี่อยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว"เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องชิดผิวเนื้อ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะก้มลงบดจูบกลีบปากอิ่มอย่างดูดดื่ม ลึกซึ้ง และเอาแต่ใจนลินทิพย์สะท้านไปทั้งกาย สองมือที่เคยดันแผงอกของเขา ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง เล็บมนจิกลงบนผิวเนื้อหลังคอของเขาเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ลิ้นร้อนสากของราชันย์สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ ดูดดึงลิ้นเล็กๆ ของเธออย่างตะกละตะกลาม รวบตึงลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น"อื้อออ..."เสียงครางหวานหลุดรอดออกมาจากลำคอระหง ราชันย์ผละริมฝีปากออก เลื่อนใบหน้าลงมาที่ร่องอกอิ่ม มือหนาเอื้อมไปปลดตะขอบราลูกไม้ด้านหลังออกอย่างรวดเร็ว โยนมันทิ้งไปให้พ้นทางเต้าเนื้ออวบอิ่มขาวผ่องเด้งตัวหลุดพ้นพันธนาการ ทรวงอกคัพซีเต่งตึงสั่นระริกตามจังหวะการหอบหายใจ ยอดถ