All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 161 - Chapter 170

"นลินทิพย์!"เสียงทุ้มต่ำคำรามลั่นสระว่ายน้ำ ราชันย์กวาดสายตามองชุดทูพีซสีส้มพีชที่แทบไม่ช่วยปกปิดสิ่งใดบนเรือนร่างบอบบางของภรรยา "ชุดบ้าอะไรของเธอเนี่ย! ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้!"นลินทิพย์แกล้งทำเป็นไม่สะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นแตะปีกหมวกสาน หมุนตัวเดินเยื้องย่างไปตามขอบสระว่ายน้ำอย่างแช่มช้อย อวดสะโพกผายและแผ่นหลังเนียนละเอียดให้เขามองอย่างจงใจ"ชุดว่ายน้ำสิคะพี่ชันย์ มาทะเลก็ต้องใส่ชุดว่ายน้ำสิคะ จะให้เอยใส่เสื้อคอเต่าแขนยาวลงสระหรือไงคะ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานใสปนล้อเลียน"แต่มันโป๊เกินไป!" ราชันย์ว่ายน้ำตัดผิวน้ำเข้ามาประชิดขอบสระด้วยความรวดเร็วดั่งฉลามล่าเหยื่อ "เศษผ้าแค่นั้นมันปิดอะไรมิดบ้าง! ถ้ามีเรือประมงหรือโดรนบินผ่านมาเห็นจะทำยังไง ไปเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำแขนยาวขายาวเดี๋ยวนี้!""ที่นี่เกาะส่วนตัวนะคะพี่ชันย์ ไม่มีเรือประมงหน้าไหนกล้าแล่นเข้ามาในรัศมีสามกิโลเมตรหรอกค่ะ"หญิงสาวย่อตัวลงนั่งบนขอบสระหินอ่อน ปล่อยเรียวขาเนียนสวยหย่อนลงไปในน้ำอุ่นๆ ตีน้ำเบาๆ ให้กระจายใส่แผงอกกว้างของเขา ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มท้าทาย "หรือว่า... พี่ชัน

"ฮันนีมูนของคนโฉด... ดุเดือดเกินไปแล้วนะคะ" เธอแซวเสียงแผ่วราชันย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ชายหนุ่มช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มพาเดินขึ้นจากสระว่ายน้ำ ตรงไปยังเตียงอาบแดดตัวยาวใต้ร่มไม้ใหญ่"นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นครับคนดี..."เขาพึมพำเสียงนุ่ม วางร่างบางลงบนเบาะนอนหนานุ่ม แล้วทาบทับตัวลงมาเคียงข้าง ดึงผ้าขนหนูผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมทับร่างของคนทั้งคู่ไว้"คืนนี้... พี่ยังมีบทลงโทษสำหรับสัตว์เลี้ยงตัวแสบอีกหลายยก เตรียมตัวไว้ให้ดีเลยครับ"เสียงหัวเราะหวานใสดังขึ้นผสานกับเสียงคลื่นลมทะเล ท่ามกลางอ้อมกอดอันอบอุ่นและมั่นคงของคนโฉดที่ยอมมอบทั้งชีวิตและจิตวิญญาณให้แก่เธอคนนี้ตลอดกาล  เวลาตีสองสิบห้านาทีความเงียบสงัดภายในห้องคลอดพิเศษระดับวีไอพี บนชั้นสิบห้าของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำใจกลางกรุงเทพมหานคร ถูกตัดขาดด้วยเสียงจังหวะสัญญาณชีพจรจากเครื่องตรวจวัดทางการแพทย์ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด...เส้นกราฟสีเขียวบนหน้าจอดิจิทัลสะท้อนแสงวาบในความสลัว บ่งบอกอัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์แล

ชายหนุ่มจ้องมองมือน้อยๆ ที่ยังคงกำนิ้วชี้ของเขาไว้แน่น นัยน์ตาสีเข้มสนิทที่เคยดุดัน บัดนี้ฉายประกายความรัก ความอ่อนโยน และความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวคนโฉดที่คนทั้งโลกเคยหวาดกลัว... บัดนี้ได้ตายจากไปแล้วอย่างสมบูรณ์หลงเหลือเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่พร้อมจะสละชีวิต สละอำนาจ และสละทุกสิ่งทุกอย่างในโลก เพื่อปกป้องรอยยิ้มของภรรยาและลูกสาวในอ้อมกอดนี้...ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่.  แสงแดดยามบ่ายส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องประชุมคณะกรรมการบริหาร บนชั้นหกสิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่ อาร์ แอสเซท แมเนจเมนต์บรรยากาศภายในห้องประชุมกว้างขวางตึงเครียดจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ ผู้บริหารระดับสูงแปดคนและตัวแทนกองทุนร่วมทุนข้ามชาตินั่งเกร็งหลังตรงอยู่สองฝั่งของโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวยาว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระแอมไอหรือขยับปากกาให้เกิดเสียง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังตำแหน่งหัวโต๊ะด้วยความหวาดผวาตรงนั้น... ราชันย์ ภักดีดำรงค์ นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำชายหนุ่มสวมเสื้อสูทสั่งตัดสามชิ้นสีดำสนิท เนกไทผ้าไหมสีเดียวกันผูกเงื่อ

"มันไม่ปลอดภัยพอ"ราชันย์ตัดบทเสียงแข็ง ชายหนุ่มอุ้มน้องรชาลอยขึ้นในอากาศ ยกร่างป้อมๆ ขึ้นสูงระดับสายตา น้องรชาหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจที่ตัวลอย เท้าเล็กจิ๋วถีบปัดป่ายไปมาในอากาศ "พรุ่งนี้พี่จะสั่งให้ภาคินไปติดต่อซื้อบริษัทนำเข้าของเล่นเด็กนั่นมาเป็นบริษัทลูกของ อาร์ โฮลดิ้ง เราจะได้ส่งทีมวิศวกรเข้าไปตรวจสอบมาตรฐานการผลิตทุกล็อตด้วยตัวเอง""พี่ชันย์!" นลินทิพย์แหวขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้าง "จะบ้าไปแล้วหรือคะ กว้านซื้อบริษัทของเล่นเนี่ยนะ แค่เมื่อเดือนก่อนพี่ชันย์ก็เพิ่งสั่งซื้อโรงงานผลิตแผ่นยางรองคลานไปโรงงานหนึ่งแล้วนะ ขืนทำแบบนี้ต่อไป รชาโตขึ้นมาไม่กลายเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าเด็กทั้งประเทศเ

เวลาทุ่มตรงของค่ำคืนวันเสาร์ห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหกดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา สว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ที่ห้อยระย้าลงมาจากเพดานสูงสิบเมตร เสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราสี่สิบชิ้นบรรเลงคลอเบาๆ เคล้าคลอไปกับเสียงกระทบของแก้วแชมเปญคริสตัลและเสียงสนทนาพึมพำของแขกเหรื่อกว่าห้าร้อยชีวิตนี่คืองานกาล่าดินเนอร์ประจำปีของสมาคมผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์และสถาบันการเงินชั้นนำแห่งประเทศไทย งานรวมตัวของมหาเศรษฐีระดับแถวหน้า นักการเมืองระดับรัฐมนตรี และตระกูลไฮโซเก่าแก่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ