All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 71 - Chapter 80

ทว่าวัชรวิชญ์กลับยืนนิ่ง เขาก้มมองคราบอ้วกบนเสื้อตัวเองสลับกับใบหน้าของลูกชายที่ตอนนี้หยุดร้องไห้และกำลังทำตาแป๋วใส่เขาแทน ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจะดังขึ้นก้องห้อง"ฮ่าๆๆ ร้ายนักนะไอ้ตัวแสบ อ้วกใส่เสื้อตัวโปรดพ่อเลยเหรอ ปล่อยลมออกมาหมดพุงเลยล่ะสิทีนี้" เขายังคงอุ้มลูกไว้ ไม่สนใจคราบสกปรกที่เปื้อนตัวเลยแม้แต่น้อย มือหนาหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดปากให้ลูกชายอย่างเบามืออวิกายืนอึ้ง มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ผู้ชายที่จู้จี้เรื่องความสะอาดกำลังหัวเราะชอบใจที่โดนลูกอ้วกใส่เนี่ยนะ"ไม่โกรธเหรอคะ เสื้อตัวนี้พี่เวกัสเพิ่งซื้อมาใหม่เลยนะ" เธอถามเสียงเบา ขณะช่วยเช็ดคราบอ้วกออกจากแขนเสื้อให้เขา"โกรธทำไมล่ะ เสื้อเปื้อนก็ซักได้ ซื้อใหม่ก็ได้ แต่ลูกอ้วกใส่แปลว่าเขาเรอออกแล้ว สบายท้องแล้วใช่ไหมครับคนเก่ง" เขาหันไปคุยกับวินเซนต์ด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีสุดๆความสุขล้นทะลักเข้ามาในหัวใจของอวิกา เธอส่งยิ้มกว้าง มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรักที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวินาที เขาเป็นพ่อที่ดีที่สุด เป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งและอบอุ่นที่สุดสำหรับครอบครัวของเธอตกดึ

"มองดูตัวเองในกระจกสิเอวา... ดูว่าตอนที่เธอเป็นของพี่ เธอสวยงามแค่ไหน" เขากระซิบสั่งชิดใบหู สะโพกสอบขยับเข้าหา ถูไถความแข็งขืนเบียดเสียดกับร่องสะโพกมนเพื่อเรียกน้ำย่อยอวิกาลืมตาขึ้นมองภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่ ภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอที่แนบชิดกับมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งของผู้ชายด้านหลัง ท่าทางที่เปิดเผยและล่อแหลมทำเอาใบหน้าหวานร้อนฉ่า "พี่เวกัส... เดี๋ยวคนข้างนอกเห็น..." เธอประท้วงเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหลบ"กระจกนี่มองจากข้างนอกเข้ามาไม่เห็นหรอกหนู... มีแค่พี่คนเดียวที่ได้เห็นความสวยงามนี้" เขาอธิบายเสียงแหบพร่า ก่อนจะจับสะโพกมนให้ยกสูงขึ้น ปรับองศาให้พอดีกับความต้องการ ไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ

"เปล่าสักหน่อย พวกนั้นตามมาสัมภาษณ์พี่เรื่องประมูลงานต่างหาก พี่แค่ใช้โอกาสนี้โปรโมตธุรกิจให้เมียไปในตัว... พี่เก่งไหมล่ะ" เขายักคิ้วหลิ่วตา ตอบกลับอย่างหน้าไม่อาย"เจ้าเล่ห์ที่สุดเลยนะคะ แล้วไปพูดจาเลี่ยนๆ แบบนั้นต่อหน้าสื่อ ไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง ประธานบริษัทสุดโหดกลายเป็นคนคลั่งรักไปซะแล้ว" เธอหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปบีบจมูกโด่งเป็นสันด้วยความหมั่นเขี้ยว"จะอายทำไม ความจริงทั้งนั้น" เขารวบมือเล็กมากดจูบลงบนฝ่ามือ "อะไรที่ทำให้หนูมีความสุข พี่พร้อมจะทำทุกอย่างแหละ"

เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันในห้องโดยสารที่เงียบกริบ วัชรวิชญ์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขามองริมฝีปากที่บวมเจ่อของภรรยาด้วยความพึงพอใจ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่มุมปากของเธอ"พี่จะไม่ยอมให้หนูไปคุยงานกับไอ้หมอนั่นสองต่อสองอีกเด็ดขาด เข้าใจไหม" รสจูบที่เพิ่งผละออกไปทิ้งไว้เพียงความร้อนรุ่มและลมหายใจที่หอบสะท้าน อวิกาช้อนตามองชายหนุ่มที่ยังคงคลอเคลียอยู่ปลายจมูก นัยน์ตาคมกริบของวัชรวิชญ์เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างง่ายดายเพียงแค่ได้สัมผัสเธอ แม้เขาจะเ

เมื่อรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบริเวณทางเข้าชายหาดส่วนตัวของโรงแรม อวิกาก้าวลงจากรถพร้อมกับความประหลาดใจ บริเวณนั้นไร้ซึ่งผู้คนพลุกพล่าน ไม่มีป้ายบอกทางเข้างานเลี้ยง ไม่มีโต๊ะลงทะเบียน มีเพียงพรมสีขาวสะอาดตาที่ถูกปูทอดยาวไปบนผืนทราย มุ่งตรงไปยังซุ้มดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหาด สองข้างทางประดับประดาไปด้วยเสาดอกกุหลาบสีขาวและแสงเทียนที่ถูกจุดสว่างไสวเตรียมต้อนรับพลบค่ำ"นี่มันอะไรกันคะริชา... งานเลี้ยงบริษัททำไมถึงจัดแบบนี้" หญิงสาวหันไปถามเพื่อนสนิทที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างๆ"เดินไปตามทางนี้เถอะเอวา คำตอบของทุกอย่างรอแกอยู่ตรงนั้นแล้ว" ริชาเอื้อมมือไปบีบมือเพื่อนเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "ไปหาความสุขที่แท้จริงของแกเถอะนะ"พูดจบ ริชาก็ถอยหลังออกไปยืนรวมกลุ่มกับลูกน้องของวัชรวิชญ์ ทิ้งให้อวิกายืนสับสนอยู่ตรงจุดเริ่มต้นของพรมสีขาว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักจังหวะหวานละมุนดังแว่วมาตามสายลม ทุกย่างก้าวที่สัมผัสลงบนพรมหนานุ่ม หัวใจของเธอก็เต้นระรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสายตาเริ่มปรับโ