All Chapters of คลั่งรักนางบำเรอ: Chapter 21 - Chapter 30

‘ตอนนี้งานกองเท่าภูเขา เขาก็ไม่อยากทำแล้ว’‘ไม่อยากทำงานแต่อยากทำอะไรกับเธอ’ แค่ไม่เจอกันวันเดียวทำให้เขารู้สึกคิดถึงมากขนาดนี้เลยหรือเนี่ยมือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก“แป้งเลิกงานแล้วฉันไปรับนะ ฉันจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่”ลัลนางุนงงแต่ก็รู้ว่าคำตอบที่มีให้เขามีเพียงคำเดียวคือ “ค่ะ”ศราวินวางสายด้วยความพอใจแล้วรอกระทั่งเลิกงานแล้วไปรับลัลนาที่บริษัท พอลัลนาก้าวขึ้นรถมาได้ เขาก็ขับรถออกไปทันที“คุณวินคะ เมื่อวานที่พาแป้งกับแม่ไปกินข้าว แป้งขอบคุณมากนะคะ”“ไม่ต้องขอบคุณบ่อยหรอก เธอเป็นเมียฉัน เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”ลัลนาเบิกตามองเขา ขณะที่ศราวินหันมาเลิกคิ้วมองแล้วถาม“สงสัยอะไร หรือว่าฉันพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ”“ไม่มีค่ะ” ลัลนารีบส่ายหน้าทันที“อืม ฉันก็ว่างั้นนะ” เขาพูดพร้อมกับระบายยิ้ม ขณะที่ลัลนามองเขาแล้วใจเต้นไม่เป็นส่ำ ทำไมเขาต้องพูดให้คิดมากด้วยนะ แค่เมียเก็บไม่ใช่เมียจริงๆ สักหน่อยเมื่อมาถึงศูนย์การค้าที่เขาเป็นคนเลือก ศราวินก็โอบเอวบางของลัลนาให้เดินเข้าชิดลำตัว ลัลนาเองเขินจนประหม่า อยากจะบิดตัวออกแต่ว่าเขาคงไม่พอใจและเธอก็ไม่อยากทำให้เขาหงุดหงิดด้วย จึงปล่

“คู่หมั้น?”คำแรกที่ได้ยินทำเอาลัลนาถึงกับหน้าชาประหนึ่งว่าถูกพิมพ์มาดาตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ ภาพเมื่อครั้งที่ศราวินเคยบอกกับเธอครั้งหนึ่งว่าเขาไม่มีแฟน แต่มีคู่หมั้นผุดขึ้นมาในหัว ความสับสนระคนกับความผิดหวัง เสียใจเต็มตื้นเอ่อล้น จนลัลนาไม่ทันได้สนใจตอบคำถาม ที่พิมพ์มาดานั้นจงใจเปรียบเทียบสถานะของเธอกับลัลนาซึ่งแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว จะเรียกว่าตั้งรับไม่ทันก็ว่าได้“เอ่อ…คุณศราวินอยู่ในบ้านค่ะ ดิฉันกำลังจะกลับอยู่พอดี เชิญคุณข้างในค่ะ” เธอพูดได้แค่นั้น รู้สึกอับอายในสถานะของตนเองแต่อีกฝ่ายยังจ้องไม่เลิก ยิ่งมองความสวยใสของเด็กสาวตรงหน้า พิมพ์มาดาก็เผลอกำมือเข้าหากันแน่น แต่เลือกที่จะใช้คำพูดทำร้ายอีกฝ่ายมากกว่าการใช้กำลัง“อืม ยังไงก็ต้องขอบใจเธอนะ ที่ช่วยบำบัดความใคร่ให้คุณวินแก้ขัดช่วงที่เรายังไม่ได้แต่งงานกัน แต่พอฉันกับคุณวินแต่งงานกันแล้ว คุณวินคงไม่ต้องใช้บริการจากเธออีกต่อไป ดูเธอก็เป็นคนเจียมตัวและเข้าใจอะไรง่ายๆ ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจว่าเรื่องของเธอกับคุณวินมันเป็นแค่งานบริการบนเตียง เธอคงไม่ยืดเยื้อต่อสายสัมพันธ์กับสามีคนอื่นหรอกนะ”พิมพ์มาดายิ้มเหยียด เธอรู้จักเพื่อนสนิทหลายคน

“อ๋อ ทราบครับ คือ เมื่อวานแป้งเค้าลืมกระเป๋าถือไว้ที่ร้านน่ะครับ ผมเลยรีบเอามาให้” ศราวินหัวไว รีบตอบตามน้ำไปกับสิ่งที่ดวงใจบอกเล่า เพราะถ้าดวงใจรู้ว่าลัลนาโกหกอาจจะกระทบกระเทือนจิตใจและพาลล้มป่วยได้ แม้ภายในหัวจะคิดเป็นห่วงเมียไปต่างๆ นานา‘เมื่อคืนไม่กลับบ้านเธอไปนอนที่ไหนแป้ง’ดวงใจรับของถุงกระดาษแล้วเปิดดูพบทั้งกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือในนั้น พลางบ่นบุตรสาว “ยัยแป้งนี่นะ ทำไมถึงลืมของสำคัญแบบนี้ได้ ยังไงน้าก็ต้องขอบคุณ คุณวินด้วยนะคะ ที่อุตส่าห์มีน้ำใจเอามาให้แต่เช้าเลย”“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีธุระต่อ ยังไงขอตัวก่อนนะครับ” ธุระของเขาคือไปตามเมียศราวินรีบขอตัวกลับด้วยเกรงว่าดวงใจจะจับพิรุธได้ เพราะทันทีที่ได้ยินว่าลัลนาไปค้างที่บ้านของราเชนทร์ เขาก็แทบเก็บอาการโมโหหึงไว้ไม่อยู่ แม้ว่าจะรู้ว่าที่บ้านของราเชนทร์มีทั้งพ่อแม่และน้องสาวอาศัยอยู่ด้วย แต่ศราวินก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดีที่เมียรักของเขาไปค้างอ้างแรมบ้านผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะผู้ชายที่มันชอบเธอ ศราวินตั้งใจจะไปรับลัลนาที่บ้านของราเชนทร์ “มีฉันคาอยู่ทั้งคน ยังกล้าหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายคนอื่นอีกเหรอแป้ง” คิ

“แล้วทำไมฉันเห็นมันมองแป้งตาเยิ้ม แถมยังห่วงใยแป้งมากเกินกว่าเจ้านายลูกน้อง ฉันว่าเชนมันรักแป้ง เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ไปลาออกซะ ฉันไม่อยากให้แป้งไปทำงานใกล้ชิดกับมันอีก”“ถ้าคุณวินจะไม่มีเหตุผลแบบนี้ แป้งขอไม่คุยด้วยดีกว่า แป้งจะกลับไปทำงานค่ะ“ลัลนาเดินหนีเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนที่หึงเมียเก็บอย่างหน้ามืดตามัว เธอเป็นแค่เมียเก็บเองนะ หากแต่ถ้าเขาจะคุย เธอก็จะรอให้เขาใจเย็นลงก่อนเธอจะอธิบายเรื่องทั้งหมด“ฉันขอสั่งไม่ให้แป้งกลับไปทำงาน”“แป้งต้องมีงานค่ะ แป้งไม่สามารถให้คุณวินเลี้ยงดูแป้งไปได้ตลอด” เพราะอาชีพเมียเก็บมันไม่ได้ยั่งยืน เธอไม่สามารถฝากชีวิตไว้กับเขาได้ เธอต้องมีงานทำ“ไม่ฟังที่ฉันสั่งแล้วใช่ไหม” ศราวินเคยแต่ออกคำสั่ง เขาไม่ชิน จึงฉุนเฉียวง่าย ทำให้ร่างบางที่กำลังจะเดินต่อแต่ก็ต้องชักเท้ากลับ เมื่อได้ยินสิ่งที่ศราวินเอ่ยขึ้น“แป้งจะไปทำงาน หรือติดใจ อยากจะไปนอนกับไอ้เชนอีกกันแน่”ลัลนาหมุนกลับมามองหน้าเขาด้วยแววตาผิดหวังเสียใจ“คุณวิน ก็แป้งบอกคุณแล้วไงคะว่าแป้งไม่ได้คิดอะไรกับคุณเชน และเรื่องที่เกิดขึ้นในครัวก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด แป้งกับคุณเชน เราไม่ได้ทำอะไรเสียหายอย่างที

ศราวินครางในอกเมื่อรู้ความต้องการของหัวใจตัวเอง เขาไม่เคยคิดอยากจะผูกมัดกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน จนเมื่อลัลนาก้าวเข้ามาในชีวิต เธอน่ารัก เอาใจใส่ เหมาะกับคำว่าเมียที่เขาต้องการ เมื่ออยู่ด้วยกันนานวันคำว่าครอบครัวก็ผุดขึ้นมาในหัว เขาอยากมีเธออยู่ในอนาคต อยากเห็นเด็กเล็กๆ ที่ใบหน้ามีส่วนผสมของเขาและเธอ อยากเห็นว่าตอนแก่ชรา หน้าตาของลัลนาจะเป็นอย่างไรทว่าพอเห็นสีหน้าหนักใจของลัลนาที่เหมือนต้องทนนอนกับเขาแล้วยังตอบแบ่งรับแบ่งสู้แบบนี้ ทำให้ภายใต้ความหน้านิ่งที่น้อยคนจะรู้ว่าศราวินเป็นคนขี้หึง รักแรง เกลียดแรงตอนนี้กำลังรู้สึกน้อยใจเมียขึ้นมาอีกระลอก“ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้แป้งนอนพัก แต่เวลาฉันมันเหลือน้อยแล้ว ถ้างั้นเรามาต่อกันอีกสักยกนะ ฉันจะได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มๆ หน่อย มาบริการผัวชั่วๆ แต่ก็เป็นผัวแรกของเธออีกสักยกสิ บริการให้ดี เพราะบางทีฉันกินเธอจนเบื่อพอใจแล้ว อาจจะยกเลิกสัญญาเร็วกว่ากำหนด ปลดปล่อยเธอ โละให้ไอ้เชนมันเอาไปชิมบ้าง” ที่พูดมาเขาไม่คิดจะทำแม้แต่น้อย แต่โมโหเมียที่ทำเป็นไม่สนใจและคิดจะตีจากเขาไปถ้าหากมีโอกาส ลัลนาเบิกตากว้างกับท่าทีที่เปลี่ยนไป จริงอยู่