All Chapters of คลั่งรักนางบำเรอ: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่ต้องเกรงใจครับ แป้งเขาเป็นลูกน้องที่ดี ผมอยากตอบแทนเขาบ้าง” ศราวินจุดยิ้มที่มุมปากพร้อมกับปรายตามองไปที่คนหน้าหวาน เขาลอบกวาดตามองเมียตั้งแต่พบกันหน้าร้าน วันนี้ลัลนาสวยน่ารักเหมือนทุกวัน ใบหน้าหวานไร้การแต่งแต้มมีเพียงปากอิ่มที่มีสีระเรื่อเล็กน้อย นอกนั้นก็เป็นใบหน้าธรรมชาติที่ดูเนียนใสเหมือนเด็กสาว จนบางครั้งเขายังนึกว่าพรากผู้เยาว์อยู่หรือเปล่าอีกทั้งเสื้อผ้าก็สวมเสื้อยืดกับกระโปรงยีนส์สั้น อวดเรียวขาขาวผ่อง ที่เขาเห็นทีไรก็อดนึกถึงเวลาที่เธอเอามาเกี่ยวกับเอวสอบของเขาไม่ได้ศราวินกระแอมกระไอขึ้นครั้งหนึ่ง ขับไล่ความคิดหื่นๆ ของตัวเองลงไป“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” ดวงใจตอบรับ “แต่ว่าอาหารที่สั่งมาแล้วล่ะคะ จะทำยังไงดี”“นั่นสิคะคุณวิน แป้งกับแม่สั่งอาหารมาแล้ว”“ไม่เห็นจะยากเลยแป้ง” ศราวินบอกแล้วหยิบธนบัตรสีเทาออกมาสามใบวางไว้บนโต๊ะ“ฉันว่าน่าจะพอ ที่เหลือก็ให้พนักงานเอาไปทานแล้วกัน”ลัลนามองคนทำตัวป๋าสายเปย์ด้วยสายตาค้อนๆ เธอเสียดายอาหารที่สั่งมาสามอย่างและยังไม่ได้กินเลย หากแต่ในเมื่อขายวิญญาณให้ซาตานไปแล้วเธอก็ต้องทำทุกอย่างให้เขาพอใจ“งั้นก็ทำตามที่คุณวินต้องการ” เธอตอบเขา แล้

กายสาวแอ่นเข้าหา เล็บมือจิกครูดลงบนแผ่นหลังกำยำจนศราวินเผลอส่งเสียงซู้ด ยิ่งเมียเสียวซ่านเขาก็เสียวซ่านมากกว่า ระดมจูบไปทั่วตัว ฟอนเฟ้นทรวงอกคู่อิ่มเต็ม ก่อนจะแวะชิมรสที่แอ่งสะดือศราวินมองคนตัวเล็กที่นอนบิดกายทรมานใต้ร่าง ขณะที่ลัลนาถอนใจหอบเหนื่อย เธอหนีบขาเข้าหากันเพราะอับอายที่มันเปิดเผยต่อเขา กลายเป็นว่าศราวินกลับใช้มือดันไว้แล้วแยกมันออกกว้าง เขาส่งปลายลิ้นเข้าไปกวาดชิมน้ำหวานที่เอ่อล้นออกมาจนลัลนาครางไม่เป็นส่ำยิ่งเธอทรมานเขายิ่งชอบ ศราวินถามเสียงพร่า“แป้งหวานมาก”“อื้อ พะ พอเถอะค่ะ”“ให้ฉันพอจริงเหรอ” ศราวินถามแล้วหยุดทุกการกระทำ ลัลนาผงกศีรษะขึ้นมามองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนขอร้อง พอเขาหยุดจริงๆ เธอก็เหมือนค้างเติ่ง“คุณวินขา แป้งต้องการคุณค่ะ”ศราวินยกยิ้มแล้วบรรเลงเพลงรักต่อ เขาร่ายมนต์สวาท ปาดปลายลิ้นไปเก็บชิมน้ำหวานออกมาจนหมด ลัลนาครางแล้วก็กระตุกเกร็งเป็นระยะก่อนจะระเบิดความสุขพร่างพรายออกมาจากนั้นศราวินก็เปลี่ยนมาคร่อมทับ จับขาเรียวงามแยกออก ลัลนาสุขสมแล้วจึงอยากมอบความสุขทุกหยาดหยดกลับให้เขา เธออำนวยความสะดวกให้เขาด้วยการแยกขากว้างๆ ตามที่เขาชอบ“ฉันจะเข้าไปในตัวเธอแล้วน

“แล้วคุณวินจะต้องเสียใจที่เลือกคนผิด กล้าทิ้งผู้ดีอย่างพิมพ์ ไปคว้ากระ...” เธอไม่เห็นว่านังเด็กนั่นจะมีอะไรทัดเทียมกับเธอได้เลย “คุณพิมพ์เอาอะไรมาวัดความเป็นผู้ดี แต่สำหรับผมผู้ดี คือคนที่ใช้สมองคิดแต่เรื่องดีๆ ไม่ว่าร้าย ดูถูกใคร และผมไม่เคยได้ยินคำพูดเหยียดๆ หยาบๆ จากแป้งสำคำ ต่างจากคนที่อวดว่าเป็นผู้ดีอย่างคุณ” ศราวิลฟังคำพูดของพิมพ์มาดาแล้วตาวาวโรจน์“คุณกำลังหลงมัน”“ผมยอมรับครับ” ศราวิลจุดยิ้มอร๊ายยยพิมพ์มาดาเก็บกลั้นความโมโหไว้ไม่อยู่ ดวงหน้าสวยเฉี่ยวถลึงตาใส่เขา “แล้วคุณจะต้องเสียใจ”“ผมมั่นใจว่าผมเลือกถูกแล้วครับ” เขาส่งรอยยิ้มมั่นใจ แต่ทำให้พิมพ์มาดารู้สึกเจ็บจุกราวกับถูกตบหน้า ก่อนจะหมุนกลายออกไปพร้อมกับเสียงกระแทกส้นเท้าอย่างไม่พอใจศราวิลมองตามร่างสวยเฉี่ยวแต่อยู่ใกล้แล้วทำให้เขาร้อนใจเหมือนไฟ พรางส่ายหน้า ระบายลมหายใจพรืดยาว โชคดีแล้วที่เขาไม่เอามือยื่นเข้าไปในกองไฟอย่างเธออีกฟากรถแท็กซี่แล่นออกมาจากปากซอยบ้านของศราวินมาสักพัก แต่ทว่าผู้โดยสารด้านหลังยังไม่แจ้งจุดมุ่งหมาย คนขับแท็กซี่วัยย่างหกสิบมองใบหน้าเปียกรื้นด้วยคราบน้ำตาของเด็กสาววัยคราวลูกผ่านกระจกมองหลัง แล

“ลมอะไรหอบมาที่นี่แต่เช้าคะ พอดีเลยค่ะ ชมพูเพิ่งทำกับข้าวเสร็จ” แม้จะมีสาวใช้อยู่หลายคน แต่ชมพูชอบทำอาหารเช้าให้คนในบ้านเองมากกว่า“งั้นพี่วินอยู่ทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนนะคะ”“ไม่ล่ะ ขอบใจ พี่มารับแป้ง แป้งอยู่ไหน?”“คะ?” คนถูกถามเผยสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าศราวินนั้นรู้จักกับลัลนาด้วย ขณะที่ชมพูกำลังสงสัยเลยไม่ได้ตอบคำถาม ศราวินที่ปกติเป็นคนนิ่ง ใจเย็น เช้านี้ดูเร่งรีบ ท่าทางหงุดหงิดไม่เหมือนพี่วินคนเดิม“ว่าไงล่ะชม พี่ถามว่าแป้งอยู่ไหน?” เสียงเข้มขึ้นกับใบหน้าจริงจัง ที่ชมพูนั้นก็ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆ ทำเอาใจเธอหวาดหวั่น รีบชี้นิ้วบอกทาง“พี่วิน รู้จักแป้งด้วยหรือคะ”“ใช่พี่รู้จัก รู้จักดีด้วย”“รู้จักตอนไหนคะ ทำไมชมไม่เห็นรู้เลย”“ชมยังไม่ต้องรู้ตอนนี้หรอกว่าแต่ตอนนี้แป้งอยู่ที่ไหน บอกพี่มาก่อนเร็วเข้า” เมื่อเห็นท่าทางตึงๆ ของชายหนุ่ม ชมพูจึงรีบบอก เก็บความสงสัยเอาไว้รอถามทีหลัง“เอ่อ แป้งอยู่ในครัวค่ะพี่วิน”ศราวินฟังจบก็สาวเท้าเข้าไปในห้องครัวทันที ภาพของราเชนทร์ที่กำลังสวมสายคาดเจลประคบดวงตาให้กับลัลนาที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในครัว ทั้งสองมีท่าทางสนิทสนมก

ขณะที่ริมฝีปากหยักพรมจูบดูดเม้มไปทั่วริมฝีปากและต้นคอเรียวของลัลนาจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ มืออีกข้างบีบเค้นอกอิ่มที่คับแน่นอยู่ในบราสีน้ำเงินเข้มอย่างเมามัวก่อนจะถูกปลดเปลื้องออกไปให้พ้นทางในเวลาต่อมา เมื่อเห็นลัลนาเริ่มเคลิ้มศราวินก็เลื่อนมือลงมาสัมผัสช่องทางรักที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสะโพกกลมกลึง ใช้นิ้วมือสากถูกไถไปทั่วช่องทางรักแล้วมาหยุดขยี้รัวแรงที่ปุ่มกระสัน จนลัลนาเผลอหลุดครางต่ำเพราะความเสียวซ่าน“อื้อ…” ของเหลวเยิ้มออกมาเคลือบช่องทางรักให้ไหลลื่นพร้อมรับความหฤหรรษ์ขั้นสุด ที่ศราวินนั้นตั้งใจมอบให้ผู้หญิงที่เติมไม่เต็มอย่างเธอ…ลัลนา“ฮึ! พร้อมแล้วนี่” เสียงพ่นลมหายใจดังออกมาจากลำคอหนา ราวกับจะตอกย้ำคำด่าทอของศราวินที่บอกว่าเธอนั้น ‘ร่าน’ริมฝีปากที่ถูกศราวินดูดดึงจนบวมเจ่อเม้มเข้าหากันแน่น ลัลนารู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาจับใจ เพราะไม่ว่าเขาจะจับหรือสัมผัสส่วนไหนในร่างกายของเธอด้วยความอ่อนโยนเหมือนทุกๆ ครั้งที่เธอเต็มใจ หรือแม้กระทั่งสัมผัสอันรุนแรงดิบเถื่อนที่เขากำลังกระทำเธออยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เธอนั้นรู้สึกเสียดเสียวและชุ่มชื้นพร้อมสำหรับเขาเสมอศราวินลากลัลนาไปที่โต๊ะอาหาร เขาจับเธอใ