All Chapters of คลั่งรักนางบำเรอ: Chapter 41 - Chapter 46

ร่างเล็กกว่าเลือกที่จะหันหลังให้ไม่หันกลับมามองเขาอีก จึงไม่เห็นว่าเบื้องหลังนั้นศราวินไม่ได้มีท่าทางย่อท้อเลย เขายิ้มเล็กน้อย ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงไม่อดทนง้องอน แต่ลัลนาคือเดอะซันของเขา เธอคือแสงสว่างในหัวใจ คือความอ่อนหวาน อบอุ่น วันนี้ไม่สำเร็จเธอยังไม่ใจอ่อนก็ไม่เป็นไร คนเจ้าแผนการแอบวางแผนในใจเงียบๆเมื่อเข้ามาในห้องพักลัลนาก็รีบล็อกประตูทันที เพราะเกรงว่าศราวินจะตามมาง้อขอคืนดี เธอกลัวใจอ่อน มือบางยกมือทาบอก “เกือบใจอ่อนแล้ว”ถ้าเกิดเขาตามมา แล้วเธอนั่นแหละที่จะอดใจอ่อนกับเขาไม่ได้ เมื่อแอบมองจากช่องว่างของหน้าต่าง ลัลนายังเห็นว่าศราวินไม่ได้ตามเธอมา เธอแอบมองไปนอกหน้าต่างเห็นว่าเขากำลังพูดคุยกับวรวิทย์และกิ่งแก้วตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน ลัลนาจึงตัดสินใจไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้านอนแต่หัวค่ำ เพราะอยากให้ลูกในท้องมีพัฒนาการที่ดี หลังจากอาบน้ำเสร็จ เสียงข้อความทางไลน์ก็ดังขึ้นรัวๆ ลัลนาเปิดขึ้นมาอ่านก็พบว่าเป็นข้อความของกิ่งแก้วที่ส่งมา“แป้ง กิ่งกับคุณวิทย์รู้ความจริงจากคุณวินหมดแล้วนะ คุณวินเขาเสียใจมาก และตอนนี้เขาก็สำนึกผิดกับสิ่งที่เขาทำกับแป้งแล้ว เขาอุตส่าห์ดั้นด้นตามมาง้อแป

“ฉันเข้าใจว่าแป้งท้องอ่อนๆ อาจจะหิวบ่อยขึ้น งั้นกินก่อน ก็ได้”ลัลนาเผยยิ้มน้อยๆ ออกมา ที่จู่ๆ เขาก็หยุดการกระทำที่อาจจะทำให้เธอแพ้พ่ายแล้วใจอ่อนกับเขา เธอกำลังเดินออกไปแต่ถูกเขาใช้มือขวากันเอาไว้ ไม่ให้เดินผ่านไป“อะไรกันคะ แป้งจะไปกินยำ...”แล้วความคิดทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อเขามองเธออย่างเจ้าเล่ห์“ของอร่อยอยู่หน้าแป้ง ก็ฉันไง กินฉันสิแป้ง”คราวนี้ลัลนาเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ ก็มองเขาอย่างระแวดระวังแต่ เขาตรึงเธอไว้ด้วยดวงตาคู่คม มือผ่าวร้อนลูบไปที่เส้นผมอ่อนนุ่มยาวสลวยจากนั้นกดร่างเล็กๆ เบาๆ“กินฉันสิแป้ง”ลัลนาพูดอะไรไม่ออก ตอบไม่ถูก เวลานี้เธอกำลังถูกกดลงไปให้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา ที่เปลือยเปล่าทั้งเนื้อทั้งตัวฝ่ามือหนากำลังโอบล้อมความใหญ่โตเอาไว้ในอุ้งมือก่อนจะผลักดันมันเข้าไปจดจ่อที่ริมฝีปากนุ่มเธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนมีความต้องการสูงและชอบให้ทำรักด้วยริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ เขาจะชอบมากและมีความสุขที่สุด ลัลนามองเห็นแววตาขอร้อง มองเธออย่างโหยหา ทุกอย่างที่รวมเป็นศราวินคือสิ่งที่เธอรักและเทิดทูน เธอไม่ได้รักเงินเขาแต่รักเขาเมือสบตากันอีกครั้งลัลนารับเอาความใหญ่โตนั้นเข้ามาไว้เต็มปากจิ้มลิ

“คุณวิน” ลัลนาไล่หยิกแขนกำยำ ที่กอดเธอไม่ห่างขณะที่ศราวินโอบกอดร่างเมียรักไม่ปล่อย จากนั้นสองร่างสวมกอดกันแน่นจนแทบจะหลอมละลายเป็นคนคนเดียวกันแสงตะวันยามเช้าตรู่ส่องผ่านหน้าต่างกระท่อมไม้ไผ่กระทบร่างของลัลนาที่ยังคงหลับใหล เปลือกตาบางสั่นกระพริบ แต่ยังไม่ทันปลุกเธอให้ตื่นได้เต็มตา เพราะเงาร่างของศราวินที่โน้มขึ้นมาบดบังแสงแดดไว้ได้ก่อน มือหนาไล้ไปตามไรผมที่บดบังใบหน้าสวย นัยน์ตาสีเข้มเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่มองเมียรักที่ยังคงนอนหลับตาพริ้ม เดิมทีความน่ารักสดใสสมวัยของลัลนาก็ทำให้ศราวินทั้งรักทั้งหลงมากพออยู่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าสวยนั้นเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลน่าหลงใหลมากกว่าเท่าตัว ลัลนาปรือตาคู่สวยขึ้นมองเต็มสองตา เพราะรู้สึกได้ว่าถูกเขาจับจ้องมาได้สักพักหนึ่งแล้วศราวินกระตุกยิ้มเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น ขณะที่สองมืออบอุ่นมั่นคงดึงมือบางมากุมเอาไว้ แล้วทอดมองคนที่นอนหลับสบายด้วยแววตาอบอุ่น“ความรักของฉัน มันไม่ได้ต้องการคนที่พร้อมทุกอย่าง แต่ต้องการคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างฉันไปตลอด ทั้งยามเศร้ายามสุข”เสียงทุ้มต่ำกระซิบถ้อยคำอ่อนห