All Chapters of คลั่งรักนางบำเรอ: Chapter 31 - Chapter 40

ศราวินครางในอกเมื่อรู้ความต้องการของหัวใจตัวเอง เขาไม่เคยคิดอยากจะผูกมัดกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน จนเมื่อลัลนาก้าวเข้ามาในชีวิต เธอน่ารัก เอาใจใส่ เหมาะกับคำว่าเมียที่เขาต้องการ เมื่ออยู่ด้วยกันนานวันคำว่าครอบครัวก็ผุดขึ้นมาในหัว เขาอยากมีเธออยู่ในอนาคต อยากเห็นเด็กเล็กๆ ที่ใบหน้ามีส่วนผสมของเขาและเธอ อยากเห็นว่าตอนแก่ชรา หน้าตาของลัลนาจะเป็นอย่างไรทว่าพอเห็นสีหน้าหนักใจของลัลนาที่เหมือนต้องทนนอนกับเขาแล้วยังตอบแบ่งรับแบ่งสู้แบบนี้ ทำให้ภายใต้ความหน้านิ่งที่น้อยคนจะรู้ว่าศราวินเป็นคนขี้หึง รักแรง เกลียดแรงตอนนี้กำลังรู้สึกน้อยใจเมียขึ้นมาอีกระลอก“ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้แป้งนอนพัก แต่เวลาฉันมันเหลือน้อยแล้ว ถ้างั้นเรามาต่อกันอีกสักยกนะ ฉันจะได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มๆ หน่อย มาบริการผัวชั่วๆ แต่ก็เป็นผัวแรกของเธออีกสักยกสิ บริการให้ดี เพราะบางทีฉันกินเธอจนเบื่อพอใจแล้ว อาจจะยกเลิกสัญญาเร็วกว่ากำหนด ปลดปล่อยเธอ โละให้ไอ้เชนมันเอาไปชิมบ้าง” ที่พูดมาเขาไม่คิดจะทำแม้แต่น้อย แต่โมโหเมียที่ทำเป็นไม่สนใจและคิดจะตีจากเขาไปถ้าหากมีโอกาส ลัลนาเบิกตากว้างกับท่าทีที่เปลี่ยนไป จริงอยู่

ที่นั่นเป็นโครงการรีสอร์ท แบบไพรเวท พูลวิลล่า บนเกาะส่วนตัวที่มีมูลค่ากว่าร้อยล้านบาท ซึ่งเป็นมรดกของครอบครัวพิมพ์มาดาและเป็นธุรกิจที่สองครอบครัวทำร่วมกัน แม้ศราวินจะคัดค้านตั้งแต่แรกแต่บิดากับมารดาก็ยังอยากร่วมลงทุนกับฝ่ายนั้น เพราะคิดว่าเรือล่มในหนองทองจะไปไหน อย่างไรลูกชายคนเดียวของตระกูลก็คงต้องแต่งงานกับพิมพ์มาดาอยู่ดี“นายครับ เชิญทางนี้ครับนาย”ศราวินพาร่างสูงสมาร์ตพร้อมกระเป๋าเดินทางเดินไปหาชายรูปร่างสูง ผมหยิก ผิวคล้ำ ที่ยกมือไหว้ด้วยท่าทีนอบน้อมก่อนยื่นมือหยาบกร้านจากการทำงานหนักออกไปรับสัมภาระ“นายเอากระเป๋าเดินทางส่งมาให้ผมเถอะครับ เราต้องรีบกลับไปที่เกาะกัน”ศราวินยื่นกระเป๋าเดินทางใบโตให้ ก่อนจะขยับแว่นตากันแดด แดดที่นี่แรงกว่ากรุงเทพฯ จนต้องหยีตาให้กับแสงตะวันที่สาดลงมา“ทำไมเหรอนายไข่” เขาเคยมาที่เกาะนี้แล้วสามครั้ง ตั้งแต่มาดูโลเคชั่นและการตรวจดูงานโครงสร้างลูกน้ำเค็มที่โตมาท่ามกลางฟ้ากับน้ำย่อมมองสภาพอากาศออก “ผมว่าอีกไม่เกินชั่วโมงฝนต้องตกหนัก เผลอๆ อาจเป็นพายุ เราจะข้ามไปที่เกาะไม่ได้ อาจต้องพักที่นี่ แล้วข้ามเกาะพรุ่งนี้”ศราวินใจร้อน เขาอยากรีบทำงานให้เสร็จ ถึงแ

หลังจากคุณพริ้มเพราก้าวออกจากบ้านไปแล้ว น้าญาดาก็เข้าบ้านมาพร้อมกับถุงผลไม้หลายถุงที่ตั้งใจเอามาฝากเพื่อนรักและหลาน แต่สิ่งที่เห็นคือดวงใจกำลังตัดพ้อต่อว่าลัลนาด้วยถ้อยคำรุนแรงอย่างที่นางไม่เคยเห็นดวงใจพูด ส่วนลัลนาเอาแต่นิ่งเงียบแล้วสะอื้นตัวโยนจนน่าสงสาร“ดวงใจ หยุดเถอะ ทำไมต้องว่าแป้งขนาดนั้นด้วย ถ้าจะโกรธแป้ง เธอก็ต้องโกรธฉันด้วย เพราะฉันเองที่เป็นคนแนะนำให้แป้งทำแบบนั้น เพราะไม่รู้จะเอาเงินค่าผ่าตัดตั้งห้าแสนบาทมาจากไหน”“อะไรนะ” ดวงใจได้ฟังประโยคที่เพื่อนรักพูดออกมาแล้วตะลึงตาค้าง“พอเถอะค่ะน้าญา น้าไม่ต้องพูดหรอก”“แป้ง น้าขอเถอะ น้าไม่อยากเห็นแป้งถูกแม่เขาโกรธ เพราะทุกอย่างที่แป้งทำไปก็เพราะแป้งรักแม่มากกว่าตัวเอง ไม่งั้นแป้งคงไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก”ญาดาพรั่งพรูทุกอย่างออกมาให้ดวงใจรับทราบ ไม่นานดวงใจก็น้ำตาไหล แล้วหันมามองหน้าลูกสาว เพราะเธอเองคือสาเหตุให้ลูกสาวถูกตราหน้า ความโกรธนั้นจึงมาลงที่ตัวเอง“โธ่ แป้ง ทำไมต้องทำเพื่อแม่ขนาดนี้ แม่ไม่ดีเอง แม่คือต้นเหตุให้แป้งถูกเขาว่า”ดวงใจเข้าไปประคองร่างลูกสาวแล้วกอดเอาไว้ ลัลนาร้องไห้ซบลงกับอกแม่“แป้งรักแม่นะคะ”“แม่ก็รักแป้งนะ

“เป็นอย่างไรบ้างแป้ง ไปตรวจครรภ์มา”“ไม่มีปัญหาอะไร หมอบอกว่าแป้งแข็งแรงดี ยิ่งได้มาอยู่ในที่มีโอโซนยอดเยี่ยม สภาพแวดล้อมดีแบบนี้ แป้งกับลูกต้องแข็งแรงสุขภาพดีแน่ ขอบใจแก้วมากนะที่ให้แป้งมาพักที่รีสอร์ท แล้วยังยอมให้แป้งเซ้งร้านกาแฟสดอีก”บนเกาะแห่งนี้แม้จะเป็นเกาะที่เปิดให้ท่องเที่ยวได้ไม่นาน แต่ด้วยความสวยและน้ำทะเลใสทำให้มีนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยวชมเรื่อยๆ และร้านกาแฟสดที่กิ่งแก้วให้ลัลนาเซ้งต่อเพื่อดำเนินกิจการต่อก็อยู่ในทำเลที่ดี ทำให้แต่ละวันมีกำไรไม่น้อยสำหรับคนที่ใช้เงินอย่างประหยัดไม่ได้ฟุ่มเฟือยอะไร ก็สามารถอยู่บนเกาะนี้ได้อย่างสบาย ลัลนายังมีโครงการทำธุรกิจเล็กๆบนเกาะนี้อีก“แป้งคืนนี้แป้งมานอนที่ห้องเราเถอะ ได้รำลึกความหลังสมัยเรียนกัน”“อ้าว! แล้วสามีแก้วไปไหนล่ะ”“พอดีคุณวิทย์ไปสัมมนากับสมาคมผู้ประกอบการรีสอร์ทที่พัทยาละ พรุ่งนี้สายๆ ถึงจะกลับ”กิ่งแก้วเป็นเพื่อนสนิทของลัลนาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม พอเรียนจบต่างก็แยกย้ายไปเรียนตามสาขาที่แต่ละคนเลือก ลัลนาเลือกใช้ชีวิตในเมืองหลวงและทำงานที่บริษัทของราเชนทร์เนื่องจากได้ค่าตอบแทนสูงกว่าที่อื่นและเรียนมหาวิทยาลัยเปิดไปด้วย ต่

หลังจากวางสาย วรวิทย์ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องโกหกภรรยา เพราะไม่อยากให้ลัลนาไหวตัวทัน วรวิทย์รู้ดีว่าขณะที่โทร.หากิ่งแก้วนั้นลัลนาต้องอยู่ข้างๆ ด้วยแน่ เขาเลือกพูดแค่ครึ่งหนึ่ง แล้วไว้ค่อยหาโอกาสบอกความจริงกับภรรยาทีหลังเมื่อกลับถึงรีสอร์ทสนามหญ้าหน้าบ้านพักของเจ้าของรีสอร์ท ซึ่งติดกับด้านหลังกระท่อมที่พักของลัลนา ลัลนาและกิ่งแก้วต่างช่วยกันทำอาหารและจัดเตรียมจานชามมาวางไว้ที่โต๊ะอาหารหน้าบ้าน รอต้อนรับการกลับมาของวรวิทย์และแขกผู้มาใหม่ที่กำลังจะมาถึง เมื่อรถยนต์ที่ไปรับจอดสนิทที่โรงจอดรถของรีสอร์ท วรวิทย์ก็สั่งให้คนงานเอากระเป๋าของศราวินไปเก็บไว้ที่บ้านพักของลัลนา และบอกศราวินให้รออยู่ในรถสักครู่ เขาขอนัดแนะแผนการกับภรรยาเสียก่อน“สงสัยจะมาถึงกันแล้ว เดี๋ยวกิ่งออกไปรับคุณวิทย์ก่อนนะแป้ง” กิ่งแก้วยิ้มร่าเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์มาถึงตรงหน้าบ้าน“จ้า กิ่งไปรับคุณวิทย์กับแขกก่อนนะ เดี๋ยวแป้งทำต้มยำทะเลหม้อไฟเสร็จ แล้วจะยกตามออกไป”“กลับมาแล้วเหรอคะ” กิ่งแก้ววางจานปูผัดผงกะหรี่หอมฉุยในมือที่โต๊ะอาหาร แล้วหันไปโอบกอดทักทายสามีเหมือนทุกครั้งที่เขาต้องเดินทางข้ามเกาะไปทำธุ