All Chapters of คลั่งรักนางบำเรอ: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่ทานข้าวต้มก่อนเหรอคะ คุณวินอุตส่าห์ย้ำให้ป้าทำข้าวต้มให้คุณ”“ไม่ดีกว่าค่ะ” ลัลนาเห็นสีหน้าผิดหวังของแม่บ้านก็นึกเห็นใจ อุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้เธอกินแต่เวลานี้บางอย่างมันจุกมาที่ลำคอ เขาจากไปโดยไม่คิดจะบอกเธอสักคำ ต่อให้ข้าวต้มน่ากินแค่ไหนเวลานี้เธอคงกลืนไม่ลงคอ ลัลนาปิดประตูห้องนอน จากนั้นก็พาร่างบอบบางที่มีรอยแดงระเรื่อไปทั้งร่างอันเกิดจากฝีมือของคนใจร้ายคนนั้นเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ แค่มองเข้าไปในกระจกเงาเธอก็เห็นร่องรอยที่เขาแสดงความเป็นเจ้าของไปทุกพื้นที่ ร่างเล็กรู้สึกผ่าวร้อนสลับกับอาการสะอื้นในอก เธอไม่น่ายอมขายตัวให้เขาเลย ไม่งั้นคงไม่ต้องมายืนเสียใจแบบนี้ แต่จะทำอย่างไรได้ บางทีคนเราก็ไม่มีทางเลือกมากนักและต่อจากนี้เธอควรจะต้องทำอะไรบางอย่างก่อนที่หัวใจดวงน้อยจะแหลกลาญเพราะไปมอบหัวใจให้กับคนที่เขาไม่ต้องการ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิอีกฟากหนึ่ง ศราวินหงุดหงิดไม่น้อยเนื่องจากเมื่อคืนนี้ตอนกลางดึกมารดาโทรมาวีนใส่เขา จะเป็นเรื่องอะไรเสียอีก ถ้าไม่ใช่เรื่องที่พิมพ์มาดานำเรื่องที่เขาเลี้ยงดูลัลนาไปฟ้องท่าน รวมถึงเรื่องที่เขาขอถอนหมั้นกับเธอ มารดาไม่ย

“ฉันชื่อพริ้มเพรา”“ถ้างั้นเชิญคุณพริ้มเพราข้างนอกเถอะค่ะ เราไปคุยกันที่หน้าบ้าน แม่จะได้พักผ่อน”ไฮโซสาวใหญ่มองเด็กสาวคราวลูก“สายไปแล้วละ เรื่องที่เธอเป็นนางบำเรอของตาวิน ฉันบอกแม่เธอไปหมดแล้ว แต่เธอมาก็ดีแล้ว ฉันจะได้บอกกับเธออีกคน เพราะเธอคนเดียวทำให้คนเขาวุ่นวายไปหมด ความอยากได้ อยากมีของเธอ ที่เอาตัวไปเสนอเป็นเมียเก็บของตาวิน มันทำให้ยัยหนูพิมลูกสาวฉันเสียใจถึงกับคิดฆ่าตัวตาย ไม่เท่านั้นคุณวินยังคิดที่จะขอซื้อหุ้นจากทางเราคืนทั้งหมด เธอทำให้ทุกคนวุ่นวาย เธอมันเป็นตัวทำลายครอบครัวคนอื่น ทำให้ตาวินทิ้งคู่หมั้นแล้วมาเลือกคนอย่างเธอ ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณวินจะตาต่ำขนาดนี้”“ไม่จริง” ลัลนาพึมพำ เธอไม่ต้องการเป็นมือที่สามทำลายครอบครัวใคร ก่อนจะตกลงเป็นเมียเก็บของเขาเธอก็ถามเขาแล้วว่าเขามีพันธะหรือไม่ เขาก็บอกว่าไม่มี เธอถึงยอมทำงานนี้ เธอไม่ต้องการทำลายครอบครัวใครเพราะไม่ต้องการให้เวรกรรมติดตัวอีกทั้งมารดาก็สอนเสมอว่าถึงเราจะจนแต่เราก็มีศักดิ์ศรี ความสวยของเธอทำให้เคยมีคนรวยแถวบ้านมาขอเลี้ยงดู พอมารดารู้เท่านั้นแหละ ท่านก็พาย้ายบ้านหนีและสอนเธอเสมอว่าการเป็นเมียน้อยเป็นสิ่งไม่ดี มารดา

“แป้งเป็นอะไร ทำไมไม่รับสายฉัน” ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความผิดหวังครั้งใหญ่ ภายในหัวคิดกังวลเรื่องของลัลนาเต็มไปหมดป่านนี้เขายังเอาเธอออกจากหัวไม่ได้เลย ยิ่งโทรไปไม่รับแบบนี้ทำให้เขาคิดไปทั่ว ศราวินยกยิ้มมุมปาก เมื่อคิดถึงใบหน้าใสๆ ที่ทำให้เขาคิดถึงจนขาดใจอยากจะไปพบหน้าเร็วๆ “ไม่รับสายฉัน ดื้อแบบนี้ รอให้เจอหน้าก่อนเถอะนะ จะฟาดให้ไม่ได้นอนทั้งคืน” ศราวินนึกอย่างคาดโทษ จากนั้นร่างสูงของศราวินรีบเดินทางไปขึ้นรถ ที่มีคนของเขาจอดรออยู่เพื่อไปส่งที่สนามบินได้ทันเวลา และในระหว่างที่โดยสารอยู่บนเครื่องบินเขาจะคิดถึงวิธีลงโทษเมียตัวน้อยแสนดื้ออย่างลัลนา ที่ทำให้เขาเฝ้าเป็นห่วง ถ้าไม่ตั้งใจว่าจะคุมงานนี้ให้เสร็จเพื่อใช้เป็นข้อต่อรองกับมารดา เขาคงสั่งให้คนงานเอาเรือข้ามเกาะเพื่อกลับไปหาเมียวันละหลายรอบ ใบหน้าคมคิดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม เขาคิดไว้หมดแล้วว่าจะใช้อะไรลงโทษลัลนา ทันทีที่เครื่องลงจอดที่สนามบินฯ โดยมีคนของเขารอรับ ศราวินให้คนของเขาขับเลี้ยวไปแถวเยาวราชเพื่อซื้อของโปรดของลัลนาเป็นการเอาใจ ทว่า เมื่อรถคันหรูขับไปถึงที่ทำงานลัล

“แป้งไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร เขามีคู่หมั้นแล้ว ที่ผ่านมาแป้งไม่รู้ว่าเขามีคู่หมายเลยทำผิดพลาดไปแต่ต่อไปจากนี้แป้งจะไม่ทำผิดอีกแล้ว” ลัลนาบอกเพื่อน แต่ว่าไม่ได้อธิบายว่าเธอนั้นขายตัวแลกเงิน เพราะเรื่องบางอย่างก็เป็นเรื่องส่วนตัวจริงๆ ที่ไม่สมควรบอกใคร“คนหล่อ และรวยมากก็เป็นแบบนี้หว่านเสน่ห์จีบไปเรื่อย สุดท้ายเขาก็เลือกคนที่รวยเหมาะสมกัน แป้งต้องเข้มแข็งเพื่อลูกนะ”“ขอบใจแก้วมากนะ” ลัลนาบอกเพื่อนด้วยสายตาซาบซึ้งเช้าวันถัดมา ศราวินขับรถไปตามเส้นทางที่ตั้งจีพีเอสไว้ ทว่าเขาจอดรถทันทีที่หันไปเห็นราเชนทร์ กำลังเปิดประตูกระจกเดินออกมาจากคลินิก โดยหญิงสาวร่างเล็ก ในมือมีถุงยาเดินตามออกมาติดๆ ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ตลอดระยะเดือนเศษเขาเฝ้าแต่ติดตามหา ทั้งคิดถึง อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียงของเธอ‘ลัลนา’ทำไมศราวินจะจำผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของเขามานานเกือบปีไม่ได้ เขารีบจอดรถแล้วก้าวพรวดเดินตรงดิ่งไปคว้าข้อมือเล็กทันทีด้วยความคิดถึง ตลอดระยะเวลาครึ่งเดือนที่เขาต้องไปทำงานบนเกาะส่วนตัวห่างจากฝั่งไปหลายร้อยไมล์ทะเล ใบหน้าสวยหวานของลัลนาหลอกหลอนเขาตามหลอก

“แป้ง!” บางทีลัลนาคงโกรธเขาที่หายไปนาน และขาดการติดต่อกันเพราะที่เกาะไม่มีสัญญาณ แต่เขาอธิบายเรื่องนี้ได้ “ถ้าแป้งท้อง ฉันก็เชื่อว่าลูกในท้องเป็นลูกของเรา” ศราวินรู้สึกว่าเขาพลาดช่วงเวลาสำคัญ เขาไปทำงานและมันใช้เวลาเคลียร์นานกว่าที่คาดไว้ ทำให้เขาไม่รู้ข่าวดีนี้ แต่พอเห็นสีหน้าของลัลนาอาการดีใจอยู่ในอกของเขาก็พลันเปลี่ยน“ฉันดีใจที่เราจะมีลูกด้วยกัน เราพูดกันดีๆ เถอะ” ศราวินพูดย้ำอย่างมั่นอกมั่นใจ“เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณค่ะ” ลัลนาพูด เขาหายไปเป็นเดือน พอกลับมาก็คิดว่าจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ มันง่ายไปไหม เขาโกหกเธอว่าไม่มีพันธะเพื่อทำให้เธอตกลงยอมรับข้อเสนอ เธอโกรธเกลียดตัวเองที่ไม่มีทางเลือกจนต้องยอมทำเรื่องผิดบาปแต่เมื่อรู้ตัวว่าทำผิดก็ไม่คิดทำซ้ำอีก แล้วเขายังจะตามหาเธออีกทำไมกันคนที่เหมาะสมกับเขาก็คือพิมพ์มาดาคู่หมั้นที่พ่อแม่ของเขาเลือกไว้ให้ ไม่ใช่เธอ หญิงสาวธรรมดาที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับเขาเลยศราวินมองหน้าสวยแต่ซีดนั้นอย่างตื่นตะลึง “แป้งพูดใหม่อีกทีสิ” ศราวินตะเบ็งเสียงกร้าวใส่หน้าแต่ลัลนาเอาแต่เงียบกริบคำพูดของลัลนาทำให้เขาเจ็บไปถึงสุดขั้วหัวใจ“ไม่ต้องมาโกหกฉันหรอกแป้ง ฉันไม