All Chapters of คลั่งรักนางบำเรอ: Chapter 11 - Chapter 20

“ไม่มีค่ะ แป้งเครียดเรื่องแม่เรื่องเดียวค่ะ แป้งขอโทษที่ทำงานผิดนะคะ คุณราเชนทร์อย่าไล่แป้งออกเลยนะคะ ต่อไปแป้งจะตั้งใจทำงานอย่างดีไม่ให้ผิดพลาดอีก” ลัลนาพูดพร้อมกับยกมือไหว้ ดวงหน้าหวานร้อนใจจนคนมองต้องรีบห้ามราเชนทร์รีบโบกมือไปมา“ผมไม่ไล่แป้งออกเพราะเรื่องแค่นี้หรอก ผมแค่เป็นห่วงแป้งเท่านั้นว่ามีปัญหาเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า มีอะไรก็บอกผมได้”ลัลนาไม่กล้าบอกเขาว่าเธอเครียดเรื่องเงิน เธออยากขอกู้เงินจากบริษัท แต่เธอถามจากนภาพรแล้วว่าที่บริษัทไม่มีนโยบายนี้ เธอจึงไม่อยากสร้างความลำบากใจให้ราเชนทร์ถ้าบอกว่าจะขอกู้เงิน หากแต่ใบหน้าของเธอคงบ่งบอกว่าเธอมีเรื่องกลัดกลุ้มมากกระมั้ง เพราะราเชนทร์ก็ย้ำอีก“มีปัญหาเรื่องเงินหรือเปล่าแป้ง”“เอ่อ...” ลัลนามองหน้าเขา สายตาหรี่มองมีประกายหวานซึ้งส่งมาทำให้ลัลนาหลุบตาลง ใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขามองไม่ธรรมดาเลย แต่เธอก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าเขากำลังสนใจเธอ“ว่ายังไงมีปัญหาเรื่องเงินใช่ไหม ผมช่วยได้นะ ผมบอกตรงๆ เลยก็ได้ ที่จริงผมแอบชอบแป้งมานานแล้ว”ลัลนาถูกจู่โจมโดยไมทันตั้งตัว จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื

ลัลนากัดปากแน่นเดินตามเขาเข้าไป เธอไม่อยากกลับมาที่บ้านหลังนี้เลย ทว่าเธอไม่สามารถหาเงินที่เหลือได้ครบ จึงคิดว่าต้องกลับมาพึ่งพาเขาซึ่งเป็นหนทางที่ได้เงินเร็วที่สุดลัลนาเดินตามเขาไปที่ห้องรับแขก วันนี้บรรยากาศเงียบสงบแตกต่างจากคืนนั้นคนละเรื่องแต่ความรู้สึกในใจของลัลนาไม่ต่างจากเดิมเลย เธอประหม่า อาย และรู้สึกไม่แน่ใจสับสนเหมือนกับวันนั้นไม่ผิด เธอเดินไปนั่งที่โซฟารอเขาเพราะศราวินเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มขณะกำลังครุ่นคิด ศราวินก็เดินกลับมาพร้อมกับไวน์ในมือ เธอเห็นเขาจิบอยู่จึงหลุบตามองมือตัวเองหากแต่มือหนาของเขาเชยคางเธอขึ้น“ทำไมถึงโทรหาฉัน”“ฉันอยากได้เงินค่ะ”เขายิ้มพอใจที่มุมปาก “อืม ตรงดี ฉันชอบ อยากได้เงินก็ต้องทำงานใช่ไหม”ลัลนาหน้าแดงก่ำ“ แต่ว่าทำไมไม่ขอจากราเชนทร์ล่ะเธอกับเขาเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ”ลัลนาเบิกตากว้างแล้วถาม“ใครบอกคุณคะ”“การที่เธอพาเจ้านายไปเยี่ยมแม่ แถมยังจับมือกันอย่างสนิทสนม เธอจะให้ฉันเชื่อจริงๆ เหรอว่าเป็นแค่เจ้านายลูกน้องกันจริงๆ”ลัลนาฟังจบก็รีบอธิบายในทันที “ฉันกับคุณราเชนทร์เราเป็นแค่เจ้านายลูกน้องจริงๆ ค่ะ ไม่ใช่แฟนกันอย่างที่คุณเข้าใจ”“แน่ใจ”ลัลนา

“พูดมาเร็วเข้า ฉันไม่ชอบรออะไร” ลัลนาเม้มปากแน่น บทเขาจะเอาแต่ใจก็“คุณราเชนทร์บอกว่าคุณมาเยี่ยมแม่แฟนค่ะ”“แม่แฟน” ศราวินทวนคำ แล้วยิ้มมุมปาก เรื่องนี้โทษราเชนทร์ไม่ได้ เพราะพริ้มเพราบอกกับทุกคนว่าเขาและพิมพ์มาดาจะหมั้นกันทั้งที่เขายังไม่ตกลงเลย เขาและพิมพ์มาดาเพิ่งได้พบกันแค่ครั้งเดียวหลังจากเธอกลับจากอังกฤษ เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงหัวนอกทำอะไรตามใจตัวเองแบบพิมพ์มาดา เขารอที่จะบอกปัดงานหมั้นอยู่แต่คุณป้าพริ้มเพราก็มาป่วยเสียก่อน“ฉันไม่มีแฟน” เขาย้ำคำเดิมและคิดว่าอธิบายแค่นี้ก็คงพอแล้ว เรื่องที่เขาจะหมั้นกับพิมพ์มาดาไม่ใช่เรื่องที่ลัลนาต้องรับรู้ ยังไงเขาก็จะไม่ให้เกิดการหมั้นหมายอยู่แล้ว“อยากรู้อะไรอีกไหม” เขาถามเสียงพร่า รอให้เธอส่ายหน้าแล้วจึงยิ้มบางๆ แล้วก้มระดมจูบไปทั่วเรือนร่างอรชร พาเธอไปถึงวิมานแห่งความสุขซ้ำอีกครั้งตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ศราวินก็ให้คนขับรถพาเธอไปส่งที่บ้าน เขาบอกว่าจะซื้อรถเล็กๆ ให้เธอคันหนึ่งหากแต่เธอปฏิเสธเพราะว่าเธอขับรถไม่เป็น เขาจึงบอกว่าจะให้เธอไปเรียนก่อนแล้วค่อยออกรถให้ก็ได้ลัลนามาถึงบ้านเช่าก็เข้านอนทันทีเพราะรู้สึกเพลียมาก และอีกอย่างพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแ

“งั้นเหรอ แล้วคือฉันต้องรอเธอใช่ไหม เธอลืมไปหรือเปล่าว่าฉันเป็น...” ศราวินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ตอนนี้อารมณ์หึงหวงกำลังเล่นงานเขาอยู่ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยรับมือกับอารมณ์แบบนี้เลย “ฉันเป็นเจ้านายของเธอ เธอต้องมาหาฉันตามที่ฉันสั่ง”ลัลนากัดปากแน่น เสียใจที่เขาพูดว่าเป็นเจ้านาย แต่นั่นล่ะนะ เธอหวังจะได้ยินอะไรล่ะ จะให้เขาบอกว่าเป็นสามีเหรอ มันไม่มีทางใช่อยู่แล้ว เธอเป็นแค่เมียเก็บของเขา ของที่เขาซื้อหามาไม่ต่างจากเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งเท่านั้น ลัลนากลั้นก้อนสะอื้นลงคอ“ค่ะ แป้งเข้าใจแล้ว แป้งจะรีบไปค่ะจู่ๆ ลัลนาก็กลับบ้านไป และทำเพียงโทรศัพท์มาบอกกับราเชนทร์ว่าติดธุระด่วน และขอยกเลิกนัดกับเขาในวันนี้ ราเชนทร์งุนงง อยากถามว่าลัลนามีนัดที่ไหนแต่เธอก็วางสายไปเสียก่อนราเชนทร์จึงได้แต่คอตกขับรถกลับบ้านไปอย่างเซ็งๆ ขณะที่ศราวินขับรถกลับไปถึงบ้านก็พบว่าลัลนามาถึงแล้ว เขาให้กุญแจบ้านเล็กกับเธอ เพื่อให้เธอมารอเขาก่อน จะได้ไม่ต้องยืนรอที่หน้าบ้านอีก และไม่ต้องคอยให้แม่บ้านมาเปิดประตูให้ศราวินกระชากเนคไทออกแล้วโยนไปข้างๆ คนที่นั่งอยู่บนโซฟา ลัลนามองการกระทำของเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ วันนี้เหมือนเขาหั

ลัลนามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้ามารดาด้วยท่าทางนิ่งสงบไม่แสดงพิรุธทั้งที่ร้อนใจมาก ศราวินบอกเธอว่าวันนี้เขาจะไปกินข้าวกับครอบครัวแต่ทำไมยังโทรมาอีก“วันนี้วันหยุดแป้งอยากอยู่กับแม่”“เผื่อเจ้านายเขาจะมีเรื่องด่วนคุยงาน ทำไมไม่รับดูล่ะลูก”“แต่ว่าวันนี้วันหยุด”“เขาคงมีงานด่วน แม่ว่ารับสายเถอะแป้ง”เมื่อถูกคะยั้นคะยอหนักเข้าลัลนาจึงถอนใจเฮือก เจ้านายที่โทรมาหาเธอนั้นจะมีงานด่วนอะไรนอกจากเรียกให้เธอไปหาเขา เธอเข้าใจดีว่าเขาต้องการเมื่อไรเธอก็ต้องไป หากแต่ว่าเธออยากกินข้าวกับมารดา ลัลนาชั่งใจแล้วกดรับสายเพราะว่าหน้าที่ของเธอคือตามใจเขาทุกอย่าง ไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ ในเมื่อรับเงินเขามาแล้ว“แป้งขอตัวสักครู่นะคะแม่” ลัลนาบอกแล้วหยิบโทรศัพท์ลุกขึ้นมาจากโต๊ะ เมื่อออกมาพ้นระยะการได้ยินของมารดาแล้ว ลัลนาจึงกดโทรกลับไปหาเขา เธอรอสายอยู่ครู่เขาจึงรับสาย“สวัสดีค่ะคุณวิน ขอโทษที่รับสายช้านะคะ”เสียงหวานๆ เย็นๆ จริงใจของลัลนาทำให้คนที่อารมณ์หงุดหงิดค่อยรู้สึกหายหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย ศราวินมากินข้าวกับครอบครัว หากแต่ว่าเขาเริ่มอยากจะชิ่งหนี เมื่อเห็นว่ามีใครมาอยู่ที่บ้านด้วยเขาไม่อยากคุย ไม่อย