บททั้งหมดของ คลั่งรักนางบำเรอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“น้าก็ไม่รู้ เห็นคุณแจนเล่าให้ฟังว่าคุณวินเขาขอเบอร์แป้งไป น้าไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า ก็เลยถามแป้งดูก่อน”“ที่บ้านเขาแป้งแค่ทำแก้วแตกไปสามใบเองนะคะ ถ้าเขาจะว่าแป้งเรื่องนี้ก็คงบอกตั้งแต่ก่อนที่แป้งจะออกมาแล้ว นอกจากนี้แป้งก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรอีก”“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะคงไม่มีอะไรหรอก น้าแค่ถามแป้งดูเท่านั้นปแหละ”ลัลนายิ้มเศร้าๆ เพราะเธอไม่อยากนึกถึงเรื่องที่บ้านนั้นเท่าไรนักอยากจะลืมไปไม่ต้องจำเลยด้วยซ้ำ ญาดาเองก็รู้ว่าลัลนาคงไม่อยากให้พูดถึงอีก จึงเปลี่ยนเรื่อง“แป้งกลับไปพักที่บ้านก่อนดีไหม ทางนี้น้าจะดูแลแม่เราให้เอง น้าเข้างานอีกทีก็ห้าโมงเย็นนู่น แป้งค่อยมาเปลี่ยนน้าก็ได้”ลัลนาฟังจบก็ยกมือไหว้ขอบคุณทันที “ดีเหมือนกันค่ะ แป้งฝากน้าญาดูแลแม่ด้วยนะคะ แป้งว่าจะเข้าไปที่บริษัทเสียหน่อยไปเคลียร์งานด้วยแล้วก็อยากลองคุยเรื่องกู้เงินที่บริษัทดูว่าจะพอมีหนทางไหม”“งั้นก็รีบไปเถอะ”ลัลนาแยกกับญาดาได้ก็นั่งรถเมล์ไปลงที่บ้านเช่าทันที ตอนนี้สิบโมงเช้าเธอจึงคิดว่าจะเข้าไปเคลียร์งานช่วงบ่าย ตอนนี้ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลัลนาจึงนั่งรถ

“สวัสดีครับ” ศราวินตอบกลับ ไม่ได้ยกมือรับไหว้ เขาจ้องหน้าสาวน้อยตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันราวๆ หนึ่งอาทิตย์ได้ เมื่อมองพิจารณาดูเขาเห็นแววตาหม่นๆ ของเธอ แต่นั่นก็ไม่สามารถทำลายความสวยหวานของลัลนาได้เลย เธอยังดูน่าปรารถนาไปทั้งตัวเหมือนเดิม แค่คิดเขาก็รู้สึกว่าบางส่วนในร่างกายเริ่มปวดตุบขึ้นมา“พี่วินมาทำอะไรที่นี่ครับ”“พี่มาเยี่ยมคุณป้าพริ้มเพรา” ศราวินบอก “ลิฟต์มาแล้วจะเข้าไปพร้อมกันไหม”“ครับ” ราเชนทร์ตอบแล้วหันไปจูงมือของลัลนาเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน ตอนที่เขาจับมือเธอนั้นลัลนาไม่ทันตั้งตัวจึงถูกเขากุมไว้แล้วเดินเข้าไปพร้อมกันเธอพยายามดึงมือกลับอย่างระมัดระวังเพราะรู้สึกว่าไม่สบายใจ ราเชนทร์รับรู้ได้ว่ามือบางของสาวน้อยพยายามกระตุกกลับเขาจึงปล่อย แล้วหันไปยิ้มให้แทน“พี่วินครับ คุณป้าพริ้มเพราป่วยเป็นอะไรหรือครับ”ศราวินดึงสายตากลับมาจากมือคู่นั้นแล้วยิ้มตอบ “คุณป้าท่านมาผ่าตัดข้อเข่า” เสียงลิฟต์ดังขึ้นพอดีจึงตัดบทการสนทนาลงแค่นั้น ราเชนทร์จึงหันไปเอ่ยอีกครั้ง“พี่วิน ไว้ผมจะโทรหานะครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อน”“อืม” ศราวินรับคำ เลื่อนสายตาไปที่สาวน้อยข้างกายของราเชนทร์ เธอไม่ได้มองตอบเขาแต่หลุบต

ลัลนาร้องอุทานเพราะเขาบีบเฟ้นทรวงอก ก่อนจะเลื่อนไปปลดตะขอบราออก เขาเลิกเสื้อเธอขึ้นไปกองบนหน้าอก มองความสวยงามตรงหน้าด้วยดวงตาหิวกระหาย ศราวินอดใจไม่อยู่ใช้นิ้วบดบี้กับยอดถันจนแข็งเป็นตุ่มไต“อื้อ” ลัลนาคราง แล้วบิดตัวด้วยความเสียวซ่านจากนั้นศราวินก็ไม่รอช้าใช้ปากร้อนชื้นงับลงไปบนยอดอกที่ผลิพุ่งที่รอให้เขาปรนเปรอยู่แล้ว ลัลนาครางกระเส่า บิดกายไปมาอยู่ใต้ร่างของเขา“ชอบไหม”ลัลนากัดปากแน่นไม่ยอมตอบจึงกลายเป็นว่าถูกเขาทรมานด้วยการตวัดลิ้นเลียไล้ซ้ำๆ พลางขบเม้ม ดูดดึงจนเธอเสียวซ่านทรมาน“ชอบไหม”เขาถามตรงอย่างไม่อ้อมค้อม คนถูกถามหน้าแดงตั้งแต่โหนกแก้มไปถึงใบหู“เอ่อ...ชอบค่ะ” ลัลนาไม่ได้โกหกเพราะเธอก็ชอบสัมผัสร้อนแรงของเขาไม่ต่างกัน ราวกับโหยหา ทั้งที่รู้ว่าน่าละอายที่ทำตัวใจง่ายแบบนี้ แต่เธอทนการถูกปลุกเร้าจากเขาไม่ไหวแล้วจริงๆลัลนาครางผะแผ่ว เสียดเสียวที่ยอดอกอย่างรุนแรง ศราวินก้มหน้าใช้ลิ้นตวัดโลมเลีย มือหนาก็เคลื่อนไปที่ใต้กระโปรงอย่างชำนิชำนาญ ใช้นิ้วเกี่ยวเอาแพนตี้ลงไปกองที่ข้อเท้า มือหนาร้อนผ่าวราวกับมีไฟลน รุกคืบไปยังดอกไม้งาม จดจ่อที่ปากทางเข้าไม่ได้บุ่มบ่ามจนเกินไปนัก หากแต่

“พูดมาเร็วเข้า ฉันไม่ชอบรออะไร” ลัลนาเม้มปากแน่น บทเขาจะเอาแต่ใจก็“คุณราเชนทร์บอกว่าคุณมาเยี่ยมแม่แฟนค่ะ”“แม่แฟน” ศราวินทวนคำ แล้วยิ้มมุมปาก เรื่องนี้โทษราเชนทร์ไม่ได้ เพราะพริ้มเพราบอกกับทุกคนว่าเขาและพิมพ์มาดาจะหมั้นกันทั้งที่เขายังไม่ตกลงเลย เขาและพิมพ์มาดาเพิ่งได้พบกันแค่ครั้งเดียวหลังจากเธอกลับจากอังกฤษ เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงหัวนอกทำอะไรตามใจตัวเองแบบพิมพ์มาดา เขารอที่จะบอกปัดงานหมั้นอยู่แต่คุณป้าพริ้มเพราก็มาป่วยเสียก่อน“ฉันไม่มีแฟน” เขาย้ำคำเดิมและคิดว่าอธิบายแค่นี้ก็คงพอแล้ว เรื่องที่เขาจะหมั้นกับพิมพ์มาดาไม่ใช่เรื่องที่ลัลนาต้องรับรู้ ยังไงเขาก็จะไม่ให้เกิดการหมั้นหมายอยู่แล้ว“อยากรู้อะไรอีกไหม” เขาถามเสียงพร่า รอให้เธอส่ายหน้าแล้วจึงยิ้มบางๆ แล้วก้มระดมจูบไปทั่วเรือนร่างอรชร พาเธอไปถึงวิมานแห่งความสุขซ้ำอีกครั้งตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ศราวินก็ให้คนขับรถพาเธอไปส่งที่บ้าน เขาบอกว่าจะซื้อรถเล็กๆ ให้เธอคันหนึ่งหากแต่เธอปฏิเสธเพราะว่าเธอขับรถไม่เป็น เขาจึงบอกว่าจะให้เธอไปเรียนก่อนแล้วค่อยออกรถให้ก็ได้ลัลนามาถึงบ้านเช่าก็เข้านอนทันทีเพราะรู้สึกเพลียมาก และอีกอย่างพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแ

“งั้นเหรอ แล้วคือฉันต้องรอเธอใช่ไหม เธอลืมไปหรือเปล่าว่าฉันเป็น...” ศราวินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ตอนนี้อารมณ์หึงหวงกำลังเล่นงานเขาอยู่ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยรับมือกับอารมณ์แบบนี้เลย “ฉันเป็นเจ้านายของเธอ เธอต้องมาหาฉันตามที่ฉันสั่ง”ลัลนากัดปากแน่น เสียใจที่เขาพูดว่าเป็นเจ้านาย แต่นั่นล่ะนะ เธอหวังจะได้ยินอะไรล่ะ จะให้เขาบอกว่าเป็นสามีเหรอ มันไม่มีทางใช่อยู่แล้ว เธอเป็นแค่เมียเก็บของเขา ของที่เขาซื้อหามาไม่ต่างจากเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งเท่านั้น ลัลนากลั้นก้อนสะอื้นลงคอ“ค่ะ แป้งเข้าใจแล้ว แป้งจะรีบไปค่ะจู่ๆ ลัลนาก็กลับบ้านไป และทำเพียงโทรศัพท์มาบอกกับราเชนทร์ว่าติดธุระด่วน และขอยกเลิกนัดกับเขาในวันนี้ ราเชนทร์งุนงง อยากถามว่าลัลนามีนัดที่ไหนแต่เธอก็วางสายไปเสียก่อนราเชนทร์จึงได้แต่คอตกขับรถกลับบ้านไปอย่างเซ็งๆ ขณะที่ศราวินขับรถกลับไปถึงบ้านก็พบว่าลัลนามาถึงแล้ว เขาให้กุญแจบ้านเล็กกับเธอ เพื่อให้เธอมารอเขาก่อน จะได้ไม่ต้องยืนรอที่หน้าบ้านอีก และไม่ต้องคอยให้แม่บ้านมาเปิดประตูให้ศราวินกระชากเนคไทออกแล้วโยนไปข้างๆ คนที่นั่งอยู่บนโซฟา ลัลนามองการกระทำของเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ วันนี้เหมือนเขาหั