Lahat ng Kabanata ng วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Kabanata 41 - Kabanata 50

"ก็ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก....." หนูดีตอบกลับเพื่อนไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ใบหน้าหวานพยายามปรับให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ภายในใจจะอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม หนูดีเป็นคนแบบนี้เสมอ ต่อให้แบกรับความบอบช้ำและความกดดันไว้มากมายแค่ไหน ก็มักจะเลือกเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ภายใต้ความเงียบ เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาพลอยเดือดร้อน หรือเห็นความอ่อนแอที่เธอกำลังเผชิญ"แล้วทำไมเมื่อกี้แกทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ขนาดนั้นล่ะหนูดี?" โบว์ขมวดคิ้ว ยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความสงสัย นัยน์ตาเต็มไปด้วยความแคลงใจ"ก่อนหน้านี้พวกแกยังตึง ๆ ใส่กันอยู่เลย มันแปลกๆ นะ" ไอซ์เสริมขึ้นมาพลางทำสีหน้าจับผิด"แกอย่ามาปิดบังพวกฉันเลย มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?"คำถามต้อนจนมุมของเพื่อนทำเอาหนูดีรู้สึกเหมือนกำลังถูกไล่ต้อน ความอึดอัดแน่นจุกในอกจนแทบหายใจไม่ออก ในหัวของเธอตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทว่านิสัยส่วนตัวที่ชอบเก็บทุกเรื่องไว้คนเดียวก็สั่งให้เธอเม้มริมฝีปากแน่น เธอเลือกที่จะไม่ตอบความจริงออกไป ไม่เล่าว่าผู้ชายที่ทุกคนมองว่าเป็นพี่ชายบุญธรรมผู้เพียบพร้อม แท้จริงแล้วคืออสูรร้ายที่บีบบังคับเธออย่างไร เพราะเธอรู้ดีว่

"ทำไมจะไม่ได้?" คิริวเอ่ยถามเสียงนิ่งราวกับไม่เข้าใจ ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากคางมน แต่กลับใช้นิ้วเรียวลูบไล้ข้างแก้มใสไล่ลงมาจนถึงซอกคอขาวอย่างแผ่วเบา รอยสัมผัสเย็นชืดทำเอาหนูดีสะดุ้งตัวเกร็ง"อึก!""ในเมื่อเธอเป็นของฉัน""ฉันสั่งให้รอ เธอก็แค่ต้องรอ""ฉันไม่ใช่ของ.....""อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นรอบที่สาม หนูดี" ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูเล็ก น้ำเสียงเข้มจัดและทรงพลังจนคนฟังเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ"รออยู่ในห้องนี้ หลังจากฉันออกไปก็ปิดล็อกประตูซะ ถ้าฉันเรียนเสร็จแล้วกลับมาไม่เจอเธอ.....""เธอคงรู้อยู่แก่ใจว่าจะเจอกับอะไร"ทิ้งคำขู่ดุดันไว้เพียงเท่านั้น คิริวก็ผละตัวออก ยืดกายขึ้นเต็มความสูง เขาปรายสายตามองกล่องข้าวที่หนูดีฝืนกินไปได้เพียงครึ่งเดียวครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูห้องสโมสรแกร๊ก.....ร่างสูงใหญ่ก้าวพ้นประตูไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง หนูดีนั่งแข็งทื่ออยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ น้ำตาที่พยายามกดข่มไว้ตลอดทั้งวันค่อย ๆ ไหลพรากลงมาเปรอะแก้มเนียนอย่างไม่อาจหักห้ามได้อีกต่อไปแหมะ.....แหมะความรู้สึกจุกแน่นและอับจนปัญญาตลบอบอวลอยู

    "คุณคิริว ลุกขึ้นเถอะค่ะ" หนูดีเอ่ย ก่อนจะขยับตัวไปมา   "อย่าขยับ" คิริวเอ่ยสั่งเสียงนิ่ง ก่อนจะพลิกตัวหันหน้าเข้าหาหน้าท้องนุ่มของหนูดี แผงอกแกร่งเปลือยเปล่าขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ   สัมผัสอุ่นร้อนจากใบหน้าหล่อเหลาที่แนบชิดอยู่ตรงหน้าท้อง ทำเอาหนูดีเกร็งไปทั้งตัว ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเป่ารดผ่านเนื้อผ้าบางเบา ความร้อนผ่าวผ่านเข้ามาถึงผิวเนื้อด้านในจนหนูดีเผลอกลั้นลมหายใจไปชั่วขณะ   สวบ สาบ   ทว่าความวาบหวามยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น เมื่อคิริวเริ่มเคลื่อนไหว ชายหนุ่มซุกใบหน้าหล่อเหลาและสันจมูกโด่งรั้นถูไถไปมากับหน้าท้องนุ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับสัตว์ร้ายตัวโตที่กำลังออดอ้อนและตักตวงไออุ่น หนูดีรู้สึกวูบวาบ และจักจี้ เพราะไรหนวดบาง ๆ ตร

EP 30 แกล้งหลับความว้าวุ่นใจตีรวนกันอยู่ในอกจนหนูดีต้องรีบถอนฝ่ามือบางกลับออกมา เธอสะบัดหน้าเบา ๆ พยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านและภาพจำในอดีตที่โผล่ขึ้นมาปั่นป่วนหัวใจให้หมดไป'ตั้งสติหน่อยหนูดี'หนูดีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือลงเตรียมจะยันตัวกับเบาะโซฟาเพื่อขยับหนีอย่างเงียบเชียบที่สุด ทว่า.....หมับยังไม่ทันที่ฝ่ามือเรียวจะได้แตะลงบนเบาะหนัง ฝ่ามือใหญ่ที่เคยกอดรอบเอวของเธอแน่นก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว คิริวคว้าจับข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น นิ้วเรียวยาวสอดประสานกระชับมือเธอเอาไว้โดยไม่เปิดโอกาสให้ถอยห่าง"อ๊ะ! คุณ....."หนูดีสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตสุกใสเบิกกว้างขึ้นทันที ยามที่ร่างสูงบนตักค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาบีบกระชับข้อมือเล็กไว้แนบแน่นจนไร้ทางหนี แรงบีบที่ข้อมือหนักแน่นและทรงพลัง ไม่มีอาการงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นนอนเลยสักนิด แววตาคู่คมกริบที่ค่อย ๆ ปรือขึ้นสบประสานกับเธอในระยะประชิดนั้น นิ่งสนิท ล้ำลึก และฉายแววแพรวพราวเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังเลิ่กลั่กของเธอราวกับสัตว์ร้ายที่ต้อนเหยื่อจน

EP 31 ความรู้สึกแสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาของห้องรับแขก บรรยากาศเงียบสงบในคอนโดหรูยังคงอบอวลไปด้วยร่องรอยแห่งความว้าวุ่นจากเมื่อคืน หนูดีสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างในห้องนอนของตัวเองด้วยความรู้สึกมึนงง สัมผัสอุ่นร้อนตรงซอกคอและรสสัมผัสหวานละมุนบนริมฝีปากยังคงติดแน่นอยู่ในความทรงจำจนต้องยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และ อ้อมกอดของคิริวเมื่อคืน'บ้าจริง.....''หนูดี ตั้งสติสิ!'เธอสลัดหน้าไล่ความฟุ้งซ่าน พยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่เพราะเขาเหนื่อยและฉวยโอกาสบังคับเธอเท่านั้น เธอไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ทว่า อัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงเต้นผิดจังหวะกลับกำลังปฏิเสธความคิดนั้นอย่างสิ้นเชิงหลายนาทีต่อมาหนูดีจัดการแต่งตัวในชุดนักศึกษาเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกจากห้องอย่างระมัดระวัง เพราะหวังว่าจะเลี่ยงการเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ แต่คอนโดทั้งห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงโน้ตแผ่นเล็กวางไว้บนโต๊ะอาหารพร้อมอาหารเช้าที่ถูกเตรียมไว้เรียบร้อย'ฉันมีประชุมด่วนตอนเช้า กินข้าวซะ แล้วเจอกันที่มหาวิทยาลัย'ลายมือขีดเ