All Chapters of ANG KANIYANG PINAKAMATAMIS NA GANTI. : Chapter 11 - Chapter 20

KAPITULO 12ISA NANG NAMAN KANAKADISMAYANG PROYEKTO."Miss Blake, may isa pa tayong order mula kay.." Huminto sandali si Mrs. Elizabeth, nakatitig ang mga mata sa mga mata ni Flora nang ilang segundo.Pumikit si Flora, isang bahagyang ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha.Nananatili pa ring tahimik si Mrs. Elizabeth, salubong ang mga kilay sa pagtataka habang nakatitig kay Flora."Maayos lang ba ang lahat? May mali ba sa mukha ko, Ms. Elizabeth?" tanong ni Flora."Wala naman." Napapikit si Elizabeth na may kasamang ngiti. "Isa na namang demanding na proyekto mula kay..""Mula kay Mrs. Wilson, hula ko." Singit ni Flora, agad na nagbago at naging malungkot ang kanyang ekspresyon."Oo." Tumango si Elizabeth at umupo sa kanyang upuan.Nakasimangot si Flora.Talagang nakahinga siya nang maluwag matapos ang matagumpay na paghahatid ng unang gawa ni Debby. Simula noon, taimtim siyang nagdarasal sa kanyang isip na sana ay hindi na kailanman bumalik si Debby sa kumpanyang iyon–at least, hindi up

**KABANATA 14****SA WAKAS AY NAKAKUMPLETO ANG PINAKAMAYAMAN NA TAO**"Hoy Dan. Hindi mo ba ako naririnig? Ang sabi ko, 'Kumusta ang lolo mo?'" Ang tagapagtanggap (receptionist).Kumurap si Dan sa pagkalito, ngunit agad itong pinalitan ng isang ngiti bago pa man siya mapansin ng babae.'Puta! Hindi ko man lang naitanong kay Binibining Bianca kung may ama si Ginoong Adrian!' ang mura ng batang lalaki sa kanyang sarili."Ehh..ehnnn ang ibig mo bang sabihin ay ang lolo ko? Maayos na maayos ang lagay niya. Sa katunayan, sasama sana siya sa akin, kaya lang ay napagod siya sa kanyang pag-eehersisyo sa bahay," sabi niya, habang matatag at determinado ang kanyang boses.Matapos sabihin ito, itinaas niya ang kanyang mga mata upang tingnan ang ekspresyon sa mukha ng receptionist, at nagkatitigan ang kanilang mga mata."Wow!" Tumango ang receptionist sa kapansin-pansing pagkakahawig. Ang tatlong guhit sa noo ng bata ay eksaktong tulad ng kung paano ito palaging lumilitaw sa mukha ni Ginoong Adri

## KABANATA 16### KAILANGAN KO NG DNA TESTMasakit na tinitigan ni Dan si Adrian. Ang tanging misyon niya ay makahanap ng kasintahan para sa kaniyang ina, at ngayong sinasabi ni Adrian na hindi ito interesado, ano pa ang punto para ipagpilitan ang pag-uusap? Isip-isip niya."Ginoong Adrian. Pwede po bang maging kasintahan kayo ng nanay ko kahit sandali lang habang wala pa siyang ibang trabaho? Kailangan ng nanay ko ng proteksyon sa trabahong ito. Siya lang ang nag-aalaga sa akin, at hindi ko man lang siya maprotektahan!" Paliwanag niya.Proteksyon? Tumaas ang mga kilay ni Adrian."Bakit kailangan ng nanay mo ng proteksyon sa trabaho niya?" Tanong ni Adrian, bakas ang pag-usisa sa kaniyang boses.Iminukmok ng batang si Dan ang kaniyang ulo at mahirap na lumunok bago nagpatuloy."Ang nanay ko po ay isang designer, at nagtatrabaho siya nang walang pahinga sa bahay at sa opisina. Pero may isang babae na palaging nang-aapi sa kaniya tuwing pumupunta ito sa kumpanya." Ulat niya.Pumikit-pi

## KABANATA 18### TANGGAP O HINDI TANGGAP?"Paghintayin mo siya sa loob ng dalawang oras." 'Yan ang utos na ibinigay ni Ginang Wilson nang itanong ng guwardiya sa pinuno ng mga kasambahay upang ipagbigay-alam sa kaniyang amo ang tungkol sa pakikipagtagpo ni Flora."Patawad po, Ginang. Kailangan niyo pong maghintay sa labas hanggang sa makabalik siya pagkaraan ng dalawang oras. Umalis siya para sa isang importanteng pagpupulong ngayong umaga."Nakatayo ang guwardiya mula sa loob at sinabi ang impormasyon sa kaniya."Dalawang oras? Inaasahan ba ng amo mo na ganoon ako nawawalan ng gagawin?" Sumabog si Flora at sinimulang i-scroll ang kaniyang telepono upang iulat ang lahat sa kaniyang nakatataas."Flora, kailangan mong maging pasensyoso. Pangako, ito na ang huling beses na hahayaan ko ang babaeng 'yan na iparanas sa'yo ang ganitong uri ng paghihirap. Kapag nakuha na natin ang buong bayad mula sa kontratang ito, titiyakin ng kumpanya na hindi na tatanggap ng anumang mahirap na kasunduan

KAPITULO 20ISANG BUHAY NA HINDI NIYA KAILANMAN PINLANOHindi man lang nag-angat ng tingin si Bb. Elizabeth mula sa kanyang lamesa; sa halip, ipinagpatuloy niya ang pagbubukas ng ilang file sa mesa, na tila ang mga salitang katatapos lang niyang sabihin ay mga karaniwang salita para sa pang-araw-araw na pagkonsumo ng tao.Higit na humigpit ang hawak ni Flora sa kanyang bag. "Hindi ko na iniisip na kailangan pa ng kumpanya ang iyong mga serbisyo." Ang mga salita ay patuloy na nag-uulit-ulit sa kanyang ulo tulad ng ilang hindi malilimutang linyang pampatandaan ng isang kaganapan. Bumuka ang kanyang mga labi, na tila gusto niyang magsalita, ngunit walang salitang lumalabas.Basta na lang nangyari.Hindi na siya kailangan.“Nakararanas ba si Bb. Elizabeth ng ilang migraine na maaaring nakaapekto sa kanyang kakayahang mag-isip?” Iba't ibang kaisipan ang nag-unahan at nagkakagulo sa isip ni Flora."Patawad? Tama... tama ba ang narinig ko? Ang aking appointment..." Nauutal na sabi ni Flora n