บทที่ 9 พบองค์ชายเจ็ด (2) “ข้าชื่อเจ็ด” เด็กชายผู้ไร้เดียงสาตอบเสียงแผ่วเบา เขาก้มหน้าตลอด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเซี่ยหลันชิง แต่ทว่าเซี่ยหลันชิงก็ไม่ละความพยายามที่จะทำความรู้จักกับเขา นางเอื้อมมือไปเกยปลายคางน้อย ๆ ให้เงยขึ้นมา แล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสุดเอ็นดูว่า“เจ็ดเป็นลำดับ มิใช่ชื่อของเจ้าเสียหน่อย เด็กน้อย... ชื่อจริงของเจ้าคืออะไร”“งะ... งืม... ข้าไม่รู้” เด็กน้อยตอบอย่างน่าเวทนา"เช่นนั้นข้าเรียกเจ้าว่า เจียงจื่ออวิ๋นดีหรือไม่" เซี่ยหลันชิงไม่สนว่าเขาจะชื่ออะไร และไม่สนว่าผู้ใดจะเรียกเขาว่าเช่นไร องค์ชายเจ็ดเป็นองค์ชายที่ถูกลืม น้อยคนนักที่จะเรียกชื่อจริงของเขา ส่วนใหญ่มักเรียกเขาว่าองค์ชายเจ็ดเสียจนติดปาก เซี่ยหลันชิงอยากให้เขามีตัวตน อยากให้ความสำคัญแก่เขา เช่นนั้นนางจึงถือโอกาสนี้ตั้งชื่อส่วนตัวให้เขาอีกชื่อ"ข้าชอบชื่อนี้" เด็กน้อยคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาขึ้นประกายวาววับ ช่างเป็นดวงตาที่ไร้เดียงสาเสียจริงเซี่ยหลันชิงในคราบขององค์หญิงเ
Terakhir Diperbarui : 2026-08-10 Baca selengkapnya