All Chapters of หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 15 แรกพบหน้า (1)เกือบห้าปีมาแล้วที่กู้ฉือหรานไปประจำการอยู่ที่หัวเมืองผานฉี เขาไปอยู่ที่นั่นก็เพื่อแก้ปัญหาทุจริตระดับท้องถิ่น อีกทั้งไปควบคุมงานก่อสร้างเขื่อนกั้นน้ำ เขากลับมาครานี้เพราะภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จลุล่วงแล้วเมื่อรู้วันเวลากลับเมืองหลวงที่ชัดเจนของเขาแล้ว มีหรือที่เซี่ยหลันชิงจะนิ่งเฉย นางมารอดูยอดบุรุษผู้นั้นไม่ได้ต่างจากสตรีคนอื่น ๆ นางไม่ได้ทำตัวโจ่งแจ้งเพื่อให้เสียเกียรติ แต่นางเลือกมานั่งจิบชากินขนมรอดูโฉมหน้าของเขาที่เหลาอาหารชั้นสอง ผิดกับคุณหนูหลายตระกูลที่ยืนถือช่อดอกไม้เรียงรายกันอยู่ข้างทาง เพื่อต้อนรับการกลับมาของขุนนางหนุ่มผู้โด่งดัง “นั่น คุณชายกู้เพคะ องค์หญิงดูสิเพคะ หล่อเหลาเหลือเกิน ผิวเข้ม ร่างกายสูงใหญ่ ไม่ได้ดูแก่เลยสักนิด” หยูเหยาเอ่ยอย่างตื่นเต้นเมื่อได้เห็นว่าที่ราชบุตรเขยเซี่ยหลันชิงที่อยู่บนชั้นสองของเหลาอาหารก็มองเขาเช่นกัน บุรุษที่สง่างามเฉกเช่นนี้ นางกลับไม่เคยพบเห็นมาก่อน แม่ทัพเสิ่นซิ่วเต๋อในตอนนั้นเขาก็ดูสง่างาม แต่กลับไม่ได้ดูดีเช่นเขาผู้นี้

บทที่ 16 ยินยอมหรือไม่ (1)“เหตุใดต้องหวาดกลัวขนาดนั้น” แม้นางจะไม่ได้พูดออกมาว่าหวาดกลัวเขาหรือไม่ แต่กู้ฉือหรานกลับสัมผัสได้จากสีหน้าและแววตาของนาง“คุณชายกู้มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ข้านึกว่ามือสังหารมาจากที่ใด จึงได้ตระหนกไปบ้าง” คำพูดของนางไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ ที่นี่เป็นเขตของวังหลวง จะมีมือสังหารได้อย่างไร หากมีมือสังหารจริง มันผู้นั้นลอบเข้าไปปลงพระชนม์ฮ่องเต้จะไม่ดีกว่าหรือ เหตุใดต้องมาลอบสังหารองค์หญิงวัยเพียงสิบห้าปีที่ไม่มีพิษมีภัยต่อผู้ใดด้วยเล่า“บัดนี้ไม่กลัวแล้วใช่หรือไม่” กู้ฉือหรานสลัดความสงสัยนั้นทิ้งไปเมื่อสังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นที่ข้างขมับของนาง ชั่วแวบหนึ่งเขาเกือบยื่นมือเข้าไปช่วยเกลี่ยคราบเหงื่อออกให้นางแล้ว ทว่าโชคดีที่ยังยั้งมือเอาไว้ได้ทัน หาไม่เช่นนั้นคงเป็นการล่วงเกินนางโดยใช่เหตุ“ไม่กลัวแล้ว...” เซี่ยหลันชิงเอ่ยเสียงอ่อน นางก้มหน้าลง และหลุบตาลงเล็กน้อย หลีกเลี่ยงที่จะมองหน้าเขาตรง ๆ ท่าทีของนางดูห่างเหินอยู่พอตัว แล้วในจังหวะที่นางจวนจะพูดอะไรบางอย่าง

บทที่ 17 ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก (1)ชาติก่อนเซี่ยหลันชิงมักต้องสังเกตสีหน้าของผู้อื่นอยู่เสมอ เกิดใหม่ชาตินี้ก็มีบ่อยครั้งนัก ที่นางเผลอสังเกตสีหน้าคนอื่น และครั้งนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น นางสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีแววตาที่สับสน ดังนั้นก่อนที่เขาจะคิดอะไรไปไกลกว่านี้ นางจึงต้องรีบเอ่ยปากอธิบาย“ขะข้า... เอ่อ... แค่ไม่อยากมีชีวิตอย่างเสด็จแม่ ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจเจ็บปวด แล้วตนเองก็มาแอบทุกข์ใจทีหลัง หากตกลงกันตั้งแต่แรกว่าท่านไม่ได้รักข้า แต่งกับข้าเพราะหน้าที่ ข้าก็จะไม่ดื้อรั้นบังคับขืนใจผู้อื่น ข้าแค่อยากอยู่ร่วมกับใครสักคนอย่างเรียบง่าย จากนั้นมีลูกสักคนเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวของจิตใจ ต่อไปก็จะไม่เหงา ไม่เดียวดาย ไม่เรียกร้องสิ่งใดจากสามี”คำพูดแก้ต่างของสตรีตรงหน้า ฟังไปฟังมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่งออกเรือนครานี้นางคงกังวลใจอยู่ไม่น้อยจริง ๆ สตรีสูงส่งเช่นนางย่อมกังวลเรื่องถูกเหยียดหยาม นางไถ่ถามเรื่องพวกนี้ไว้ ก็ไม่นับว่าแปลกอะไร “องค์หญิงน้อย ท่านอายุยังน้อย เกิดในตำหนักคุนหนิง ฐานะของท่านยิ่งใหญ่กว่าผู้ใด เหตุใ

บทที่ 18 พี่สาวรักข้าที่สุด (1)ทุกวันนี้ความห่างเหินระหว่างองค์หญิงกับคุณชายกู้ไม่ได้มากเหมือนแต่ก่อน นั่นก็เพราะเขาหมั่นมาเยี่ยมเยือนนางที่จวนแทบวันเว้นวัน อ้างว่าเป็นรับสั่งของเสด็จพ่อ บ้างก็บอกว่าเป็นการรับสั่งของเสด็จแม่ แต่เมื่อนางเข้าวังไปถามเสด็จแม่และเสด็จพ่อตามตรง ก็ได้คำตอบว่าทั้งสองพระองค์ไม่เคยรับสั่งให้กู้ฉือหรานไปหานางที่จวนนอกวังเลยเห็นทีว่ากู้ฉือหรานผู้นี้คงอยากเข้าหานาง แต่ไม่รู้จะใช้เหตุผลใดให้เหมาะสม จึงอ้างถึงเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ข้อดีอีกอย่างหนึ่งก็คือ หากใช้เหตุผลนี้เป็นข้ออ้าง องค์หญิงสามย่อมไม่กล้าไล่เขาออกจากจวนก่อนเวลาอันควรแน่แต่น่าขันก็ตรงที่ว่า ยามเขามาเยือนที่นี่ แปดในสิบส่วนมักไม่ได้พบหน้าองค์หญิง แต่มักได้พบองค์ชายเจ็ดเป็นส่วนใหญ่ ยามใดที่ได้พบองค์หญิง ก็มักมีบุคคลที่สามอย่างองค์ชายเจ็ดคอยกันท่าอยู่ไม่ห่าง และคอยเฝ้าจับตามองอยู่เสมอวันนี้โชคดีอย่างยิ่งที่ฮองเฮาทรงรับสั่งให้ทั้งคู่ออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน กู้ฉือหรานจึงค่อนข้างมั่นใจว่า อย่างไรวันนี้เขากับนางก็จะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง จะไม่

บทที่ 19 ยืนหยัดเพื่อตัวเอง (1)เมื่อชมการแข่งเรือจบแล้ว กู้ฉือหรานก็ยังไม่ปล่อยให้นางกลับจวนง่าย ๆ เขาชวนนางออกไปเที่ยวเล่นต่ออีกหน่อย ซึ่งเซี่ยหลันชิงก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง ถือเสียว่าเดินเล่นเปิดหูเปิดตาก็แล้วกันเซี่ยหลันชิงเดินเที่ยวเล่นภายในงานอย่างมีความสุข ข้างกายของนางมีกู้ฉือหรานที่คอยเอาอกเอาใจนาง เพียงนางพูดชมว่าสิ่งใดงาม เขาก็จะจ่ายเงินเพื่อซื้อของสิ่งนั้นแล้วเอามาให้นาง เซี่ยหลันชิงพยายามสงวนท่าทีและคำพูด เพราะไม่อยากให้เขาสิ้นเปลืองเงินโดยไม่จำเป็นทั้งคู่เดินเล่นมาเรื่อย ๆ กระทั่งมาถึงหน้าร้านแผงลอยร้านหนึ่งที่ไม่ค่อยมีอะไรโดดเด่นนัก แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจ ถึงได้ทำให้บุรุษหนุ่มผู้นี้เดินตรงดิ่งเข้าไปที่แผงลอยร้านนั้น กู้ฉือหรานยืนนิ่ง กวาดสายตามองหาเครื่องรางนำโชคชิ้นเล็ก ๆ ไม่นานเขาก็เลือกมาชิ้นหนึ่ง มันเป็นเครื่องรางของคู่รักที่ผูกด้ายแดงไว้หลายเส้น บนนั้นมีคำอวยพรที่เขียนด้วยลายมือของเขา ‘ขอให้รักมั่นคงยืนยาว’“ข้าให้ท่าน แม้ของชิ้นนี้จะไม่ได้มีราคาอัน