บททั้งหมดของ หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 24 รับได้ทุกอย่าง (2) “ข้าพูดจบไปนานแล้ว เหตุใดท่านไม่พูดอะไรเลย ท่านไม่เชื่อข้าหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยถามอย่างหวั่นใจ แม้ตอนนี้นางไม่ได้ร้องไห้แล้ว แต่ทว่ารอบดวงตาของนางก็ยังแดงก่ำ ดวงตากลมโตเคลือบไขไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้านวลงามเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่แห้งกรัง ร่องรอยเหล่านี้ทำให้นางดูน่าเกลียดอยู่บ้าง แต่ทว่าในสายตาของกู้ฉือหรานกลับไม่เป็นเช่นนั้นในสายตาของเขา นางในยามนี้ดูน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง“ข้าเชื่อ” คำพูดสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำของเขาทำหัวใจของเซี่ยหลันชิงกระตุกวาบ นางดีใจเหลือเกินที่เขาเชี่อนาง สัญชาตญาณที่บอกกับนางว่า เขาคือคนที่คู่ควรจะได้รู้เรื่องราวทั้งหมดของนาง ย่อมไม่ผิด“ไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะปกป้องท่านเอง ส่วนเรื่องของซินเอ๋อร์ท่านโปรดวางใจ เพราะข้าจะสานฝันให้ท่านเอง” คำพูดของเขาฟังดูมีเลศนัยอย่างไรชอบกล“สานฝันอย่างนั้นหรือ?” เซี่ยหลันชิงเอ่ยทวนคำพูดของเขาด้วยสุ้มเสียงแผ่วเบา“ท่านพูดเอง ว่าท่านย้อนเวลามาหลายปีแล้ว แต่ก็หาไม

บทที่ 25 ความจริงถูกเปิดเผย (2) “สะสะเสด็จแม่...”คุณหนูสามเซี่ยไม่รู้จะตอบมารดาเช่นไร เพราะนางเป็นคนทำเรื่องเลวทรามเช่นนั้นจริง ๆ น้ำตาของนางไหลพรากอาบสองข้างแก้ม นางคลานเข่าเข้าไปหามารดา เนื้อตัวสั่นเทิ้มอย่างลูกนกตกน้ำ “เสด็จแม่ ฮึกฮือ... เสด็จแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ทำอีกแล้ว ท่านยกโทษให้ข้าเถิด”เห็นนางคลานเข่าเข้ามาอ้อนวอนเช่นนี้ หัวอกคนเป็นแม่ ไหนเลยจะไม่เจ็บปวด แต่ทว่านางคือคนบาป คือคนที่ทำให้อำนาจของฮองเฮาสั่นคลอน หากองค์รัชทายาทซึ่งเป็นบุตรชายสายตรงของนางได้ขึ้นครองบัลลังก์ ตำแหน่งในวังของนางย่อมมั่นคงทว่าบุตรสาวคนนี้กลับสังหารพี่ชาย เมื่อบุตรชายของฮองเฮาไม่ได้ขึ้นนั่งบัลลังก์ มีหรือที่ตำแหน่งในวังของนางจะไม่สั่นคลอน เมื่อครู่นางเล่าให้ฟังว่า องค์ชายเจ็ดในเวลานั้น ไม่ใช่คนน่าเอ็นดูเหมือนอย่างตอนนี้ เขาเติบโตมาอย่างยากลำบาก กลายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เมื่อถูกหนุนหลังโดยเสิ่นซิ่วเต๋อกระทั่งยึดอำนาจได้เบ็ดเสร็จ เขาก็กลายเป็นฮ่องเต้ทรราช ทำให้บ้านเมืองวุ่นวายโกลาหลทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเ

บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (1)หลังจากบุรุษตระกูลเซี่ยถูกสังหาร เหล่าสตรีตระกูลเซี่ยก็ถูกขับให้เดินทางออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าออกไปทางนอกด่าน หมายให้พวกนางออกไปใช้แรงงานในเหมืองทางทิศใต้เดิมทีระหว่างที่พวกนางออกเดินทาง สตรีเหล่านั้นจะถูกฉุดไปกระทำมิดีมิร้าย ท้ายที่สุดก็จะนำมาซึ่งการฆ่าตัวตาย แต่เมื่อกู้ฉือหรานรู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น เขาก็ไปดักซุ่มสังเกตการณ์อยู่ในที่ลับตา เพื่อรอดูว่าเหตุการณ์จำพวกนั้นจะเกิดขึ้นจริงตามที่องค์หญิงเหยียนซีเล่าให้ฟังหรือไม่แล้วก็เป็นดังนั้นจริง ๆ ด้วย เหล่าสตรีพวกนั้นกำลังถูกชายฉกรรจ์หลายสิบคนฉุดกระชากลากดึงเข้าไปในบ้านร้าง พวกนางทั้งร่ำไห้ ทั้งกรีดร้อง ทั้งตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเป็นกู้ฉือหรานกับพวก ที่กระโจนเข้าไปช่วยให้พวกนางรอดพ้นจากการถูกข่มขืน จากนั้นกู้ฉือหรานก็ชี้นำให้พวกนางเดินทางไปที่แคว้นทางใต้ โดยให้บริวารใต้อาณัติของตนเป็นคนคุ้มกันและนำทางพวกนางคำพูดที่กู้ฉือหรานฝากฝังไว้ก็คือ‘พวกเจ้าเป็นสตรีที่ถูกเนรเทศ ล้ว

บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3) “กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร

บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2) “อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ