บททั้งหมดของ หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า: บทที่ 41 - บทที่ 50

บทที่ 19 ยืนหยัดเพื่อตัวเอง (2) “มีอะไรจะพูด ก็รีบพูดมาเถิด” เซี่ยหลันชิงเอ่ยกับอีกฝ่าย“ข้าแค่มายินดีด้วยก็เท่านั้น” คุณหนูสามเซี่ยเอ่ยปากพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมากิน ท่าทางของนางในตอนนี้ ไม่ได้ดูมีมารยาทเลยสักนิด“คนอย่างท่านไม่มีเรื่องแค่นี้หรอก บอกมาตามตรงเถอะ” คำพูดของเซี่ยหลันชิง ทำให้ฝ่ายตรงข้ามถึงขั้นสำลักขนมจนต้องไอโครกออกมา นางรีบควานมือไปหยิบจอกชาขึ้นดื่มอย่างรีบร้อน จากนั้นเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า“ได้กลายเป็นคนที่เสิ่นซิ่วเต๋อรัก มันก็ดีอยู่หรอก แต่ทว่าตระกูลเซี่ยยากจนเกินไป พวกเขาไม่ยอมให้ข้าได้ใช้เงินทองพวกนั้นเลย ข้าต้องการเงิน ต้องการเงินมากจริง ๆ”คิดไว้อยู่แล้วเชียวว่านางต้องมีอะไรแอบแฝง ที่แท้ก็ต้องการเงินนี่เอง“พวกเราสองคนตกลงกันไว้แล้ว ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยว และไม่มีอะไรติดค้างกันอีก ไฉนปัญหาของท่าน ถึงต้องให้ข้าเป็นคนช่วยแก้” สำหรับเซี่ยหลันชิง ในเมื่อจบกันไปแล้ว ก็ให้จบไป นางไม่ปรารถนาที่จะไปข้องเกี่ยวอันใดกับตระกูลเซี่ย กับคุณ

บทที่ 20 ท้วงทำนองที่คุ้นเคย (2) เพื่อบอกกับตัวเองว่า นางไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว และเพื่อบอกกับตัวเองว่า ชาตินี้ไม่มีอะไรให้นางต้องหวาดกลัวอีกแล้ว นางผ่านพวกมันมาได้หมดแล้ว นางจึงนึกครึ้มอยากเล่นกู่เจิงขึ้นมาเหมือนอย่างที่เห็น“ข้าอยากลองเล่นมันสักครั้ง” เซี่ยหลันชิงเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก“องค์หญิงไม่ชอบเล่นเครื่องดนตรีและไม่เคยเรียนการเล่นกู่เจิงเสียหน่อย จะเล่นได้หรือเพคะ” หยูเหยาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเซี่ยหลันชิงไม่ได้เอ่ยตอบอันใดอีก นางเพียงปรายตามองกู่เจิงล้ำค่าตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ตอนนั้นในงานเทศกาลตวนอู่ นางมองหญิงสาวที่กำลังเล่นกู่เจิงริมถนนด้วยความชื่นชม ไม่คิดว่าอีกวัน กู้ฉือหรานจะนำกู่เจิงล้ำค่าชิ้นนี้มามอบให้นางถึงจวนกู่เจิงตรงหน้าของนางทำจากไม้จื่อหนานเป็นของล้ำค่า เสียงของมันนุ่มนวลและกังวานยาว สีของมันเป็นสีดำลงรักเคลือบเงา ลวดลายเป็นดอกมู่ตานท่ามกลางเมฆมงคลสีทอง สายของมันทำจากไหมแท้ เป็นไหมชั้นหนึ่ง มองดูเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามันเป็นของปรมาจารย์ซ่างห

บทที่ 21 เป็นที่น่าอิจฉาอย่างยิ่ง (2) ผู้คนมากมายที่กรูกันมายืนฟังเพลงอยู่ริมน้ำ เมื่อเห็นว่าบทเพลงเงียบงันไป และเห็นว่าในศาลาหลังนั้นมีสายตาพิฆาตคู่หนึ่งมองปราดมาที่พวกเขาคราหนึ่ง ชายหนุ่มทั้งหลายต่างก็พากันแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง มิมีผู้ใดกล้ายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้อีก เว้นเสียแต่เสิ่นซิ่วเต๋อเพียงคนเดียวเท่านั้นแววตาของเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยความลังเลและความสับสนอย่างยากควบคุม สมองของเขาที่ขาวโพลนไปเมื่อครู่ ตอนนี้พลันประมวลผลอย่างรวดเร็วเขารู้จักเซี่ยหลันชิงมานาน อีกทั้งยังคลุกคลีกับนางมาตั้งแต่นางยังเยาว์ เขาย่อมรู้จักนิสัยของนางดีกว่าผู้ใด เช่นนั้นหากนางย้อนเวลากลับมา และวิญญาณของนางได้มาอยู่ในร่างขององค์หญิงเหยียนซีจริง ๆด้วยนิสัยของนาง นางย่อมเก็บความแค้นเอาไว้ในอก และหาทางปล่อยวาง มุ่งหน้าสู่หนทางสงบสุข นางย่อมไม่ปล่อยให้ตัวเองหวนกลับมาอยู่ใกล้ชิดเขาอีกดังนั้นจึงสอดคล้องกับความสงสัยในระยะนี้ของเสิ่นซิ่วเต๋อ ที่ว่าเหตุใดองค์หญิงเหยียนซีที่ดูคลั่งไคล้เขานักหนา ถึงได้ตีตัวออกห่าง วางท่าทีเย็นชา หนำซ้ำยังตอบตกลงเรื่อง

บทที่ 22 เลิกเสแสร้งเสียที (2) “ฮึ!” คุณหนูสามเซี่ยเค้นเสียงหยันขึ้นโพรงจมูก จากนั้นเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ครานี้นางผงาดขึ้นมาในคราบขององค์หญิงเหยียนซีอย่างเต็มตัว มิได้เสแสร้งทำเป็นสงวนท่าทีอีกต่อไปแล้ว“ตามจริง! ท่านควรแต่งข้าเข้าจวนได้แล้ว แต่ท่านเลือกทำทุกวิถีทางเพื่อเลื่อนเรื่องแต่งงานออกไป ก็เพราะเหตุนี้เองสินะ พี่ซิ่วเต๋อ ชาตินี้... อย่างไรท่านก็หนีข้าไม่พ้น ต่อให้ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน แต่สัญญาหมั้นหมายก็ยังคงอยู่ ไม่ช้าก็เร็ว ข้าก็จะได้แต่งกับท่านอยู่ดี”วาจาของนางยังคงร้ายกาจดุจเดิม ตอนนี้เสิ่นซิ่วเต๋อไม่อาจนั่งติดเก้าอี้ได้อีกแล้ว เขาลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง รูปร่างสูงใหญ่ของเขาชวนให้คนที่อยู่เบื้องล่างรู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย“ตอนนี้เจ้าไม่ใช่องค์หญิงแห่งราชวงศ์อีกแล้ว เจ้าคิดว่าจะบีบบังคับข้าเหมือนครั้งในอดีตได้จริงหรือ หากข้าผู้แซ่เสิ่นคิดจะตัดขาดจากเจ้า เหตุใดจะทำไม่ได้ หมั้นได้ ก็ย่อมถอนหมั้นได้เช่นกัน” ยามเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวอย่างยิ่ง แววตาที่เคยมองนางอ

บทที่ 23 ปล่อยวางไม่ลง (2) ความทรงจำเก่าที่นางขุดหลุมฝังเอาไว้ในใจ และเกือบจะหลงลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้พลันผุดทะลักขึ้นมาเหมือนตาน้ำ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายแล่นลิ่วขึ้นมาในโสตสมองของนาง ทำให้นางถึงกับน้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่ข่าวคราวของพี่น้องในตระกูลเซี่ย ทำให้นางรู้สึกรันทดใจไม่น้อย อย่างไรพวกเขาก็เคยเป็นสายเลือดเดียวกันกับนาง ดังนั้นนางจะรู้สึกหดหู่ใจก็คงไม่แปลกชั่วแวบหนึ่งเซี่ยหลันชิงมีความคิดว่าอยากจะออกหน้าปกป้องพวกเขา แต่ทว่าเมื่อคิดไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้ว นางก็รู้ดีว่า นางไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เพราะสถานะของนางตอนนี้จัดว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนตระกูลเซี่ยโดยสิ้นเชิงหากนางออกปากปกป้องตระกูลเซี่ย ก็จะเป็นการคานอำนาจของเสด็จพ่อ อีกทั้งยังจะส่งผลกระทบไปถึงตัวของเสด็จพี่และเสด็จแม่ด้วย จากวังหลวงที่เคยสุขสงบ ก็จะเกิดเป็นคลื่นใต้น้ำขนาดย่อมเช่นนั้นนางก็สิ้นไร้หนทางที่จะยื่นมือไปช่วยเหลือพวกเขาแล้วจริง ๆ การเกิดเป็นองค์หญิงเรื่องที่ง่าย ก็ง่ายดายนัก แต่เรื่องยาก ก็ยากเย็นเหลือเกิน“องค์หญิงเป็นอะไรไปเพคะ เหตุใ