Semua Bab หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 5 ความจริงเป็นเช่นไร (2) “ในจวนของข้า เจ้าสนิทกับนางที่สุด บอกข้า... นางทำแบบนั้นเพราะอะไร” เสียงของเสิ่นซิ่วเต๋อยังคงแข็งกร้าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ ดวงตาสีดำรัตติกาลคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาที่ข่มกลั้นไม่ให้ไหลออกมา“ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะ ว่าอยากฟัง!” เสี่ยวเหอเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว น้ำเสียงของนางแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหลังจากเกิดเรื่องขึ้น นางก็คาดเดาได้ว่า องค์หญิงเหยียนซีจะต้องสั่งให้คนในจวนมาเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย รวมถึงเอาเถ้ากระดูกของแม่นางเซี่ยกับลูกสาวไปทิ้งให้ไกลหูไกลตาด้วยไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเสี่ยวเหอจึงซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตา คอยสังเกตการณ์ว่าคนพวกนั้นจะเอาโครงกระดูกของแม่นางเซี่ยกับลูกไปทำอะไรที่ไหนเมื่อโครงกระดูกถูกเอาออกไป นางก็สะกดรอยตามไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ นางใช้สมบัติในกล่องไม้ที่แม่นางเซี่ยทิ้งไว้ให้ เอาไปแลกกับโครงกระดูกของสองแม่ลูก จากนั้นก็รีบเอาไปลอยในแม่น้ำหวงปิ่งที่อยู่ทางใต้ของเมืองหวังให้กระแสน้ำสายนั้นช่วยปลอบปร

บทที่ 6 ตัวต้นเหตุ (2) เซี่ยจิ่นเฉิงเฉลียวฉลาดเข้าสู่ราชสำนักด้วยการสอบ เป็นขุนนางบุ๋นที่มีเกียรติ ผู้คนนับหน้าถือตา แต่ทว่าเซี่ยจิ่นเฉิงเป็นคนทะเยอทะยาน มักมาก โลภโมโทสันในเงินตราและอำนาจ เขาไม่ชอบให้คนใกล้ตัวโดดเด่นเหนือตน จึงหาทางถีบส่งให้ตัวเองก้าวขึ้นไปในจุดที่สูงขึ้น บางครั้งก็ไม่สนวิธีการ ไม่สนดีชั่ว ไม่สนถูกผิดผิดกับเสิ่นซวนอิ้งลิบลับ เขาคนนี้เป็นคนกล้าได้กล้าเสีย ใจถึงพึ่งได้ รักใครรักจริง มิเคยทรยศหักหลัง ให้ขายมิตรถีบสหาย เขายอมตายดีกว่า เสิ่นซวนอิ้งเข้าสู่ราชสำนักได้เพราะมีฝีมือการต่อสู้ที่โดดเด่น เขาเข้ากองทัพได้ด้วยตำแหน่งพลทหารเล็ก ๆ ฝึกฝนตนเองเรื่อยมา และแสดงฝีมือการรบครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งได้กลายเป็นขุนนางบู๊ใหญ่โตเหมือนอย่างทุกวันนี้แน่นอนว่าขุนนางบู๊ที่มีกองทหารอยู่ในมือ ย่อมดูมีอำนาจมากกว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นที่มียศอยู่ในระดับเดียวกัน เพราะเป็นเช่นนี้เอง ความอิจฉา และความชิงชังจึงเริ่มหยั่งรากอยู่ในใจของเซี่ยจิ่นเฉิงอย่างช้า ๆเขากว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ กว่าจะได้เป็นขุนนาง กว่าจะมีคนนับหน้าถือตา เขาลำบากลำบนอ่านหน

บทที่ 7 คิดได้ในวันที่สาย (1)“ทะ ท่านแม่ทัพ” พ่อบ้านเว่ยเนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากแห้งผากและสั่นระริก ใบหน้าของเขาซีดเซียวเหมือนไก่ต้ม เพราะถูกโบยไปหลายสิบไม้ เขาอายุล่วงเลยเข้าวัยกลางคนแล้ว การถูกลงโทษเช่นนี้ร่างกายของเขาย่อมรับไม่ไหว “ได้โปรดปล่อยลูกหลานข้าไปเถิดขอรับ”“จะให้ข้าละเว้นงั้นหรือ หึ! พูดเช่นนี้เจ้าคงหลงลืมความผิดของตนเองไปแล้วสินะ” เสิ่นซิ่วเต๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เจ้าทรยศท่านพ่อของข้า ทรยศต่อตระกูลเสิ่น เจ้าร่วมมือกับองค์หญิงเหยียนซี ยุยงให้ข้าทรมานภรรยาตัวเอง ทั้งยังเป็นต้นเหตุให้ลูกตัวเองต้องตาย เจ้าช่างเป็นคนที่ซื่อสัตย์เสียนี่กระไร” เสิ่นซิ่วเต๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ทว่าเหี้ยมเกรียม ชวนให้คนฟังรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวตั้งแต่วันที่สูญเสียสองแม่ลูกไป เขาเสียใจจนเจียนบ้า แต่หลังจากมานั่งคิดทบทวนดูให้ดี ลึกในใจของเขาก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเจียนบ้าอีกแล้ว เขาคิดว่าบางทีนี่อาจเป็นการปลดปล่อยความทุกข์ทั้งเขา และนาง แต่ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างที่เขาเข้าใจกลับไม่ใช่อย่างที่คิด

บทที่ 7 คิดได้ในวันที่สาย (3) ห้วงสุดท้ายของลมหายใจ ในความคิดของนางมีภาพของบุรุษหนุ่มที่เติบโตเต็มวัย เขากำลังควบอาชาพุ่งทะยานผ่านทุ่งหญ้าในงานล่าสัตว์ของเสด็จพ่อ ผู้อื่นพากันล่าสัตว์ แย่งชิงความเป็นหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เขากลับถือเพียงดอกไม้งามช่อใหญ่ที่เก็บได้จากในป่า นำมามอบให้คุณหนูเซี่ย ทั้งสองเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่มาตั้งแต่ยังเด็กน่าอิจฉาเป็นอย่างยิ่งนางผิดอะไรกัน นางรักเขา มันผิดมากนักหรืออย่างไร“ทะ ท่านพี่ ชาติหน้า ข้าขอให้ข้าได้เกิดเป็นสตรีที่ท่านรักใคร่บ้างได้หรือไม่ หากเปลี่ยนเป็นเช่นนั้นได้ ข้าจะแก้ไขชะตา ข้าจะไม่ทำผิดพลาดอีก”องค์หญิงเหยียนซีสิ้นใจตายไปพร้อมกับคำอธิษฐานเว้าวอนที่ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่ในขณะเดียวกันเสิ่นซิ่วเต๋อตั้งหน้าตั้งตาให้ความสำคัญกับงานบ้านเมืองเป็นหลัก ตอนนี้แม่ทัพเสิ่นซิ่วเต๋อเป็นใหญ่ในราชสำนักด้วยการเป็นทหารคู่ใจขององค์ชายเจ็ด เป็นหนึ่งในแม่ทัพที่ช่วยให้องค์ชายเจ็ดครองราชย์ได้อย่างราบรื่นแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขากลั

บทที่ 8 โชคชะตาเล่นตลก (2) “เฟยเอ๋อร์ของแม่... ระยะนี้เจ้าดูเปลี่ยนไปมากทีเดียว”“ลูกไม่อยากเป็นองค์หญิงน้อยตัวร้ายผู้นั้นอีกแล้ว ที่ผ่านมาลูกเอาแต่ทำตัวดื้อรั้น สร้างความลำบากใจให้เสด็จแม่ ต่อไปจะไม่ดื้อรั้นแล้วเพคะ เสด็จแม่วางพระทัย เฟยเอ๋อร์ของท่านจะเป็นเด็กดี” เซี่ยหลันชิงแม้จะอยู่ในร่างขององค์หญิงเหยียนซี แต่นางก็ไม่ใคร่ใช้นิสัยร้ายกาจ นางยังคงความเป็นตัวเองเอาไว้เสมอการเกิดเป็นองค์หญิงเหยียนซีก็เหมือนถูกสวรรค์กลั่นแกล้ง แต่หากมาคิดทบทวนดูให้ดี ๆ มันก็ยังดีกว่าได้กลับไปเกิดเป็นเซี่ยหลันชิงคนเดิม ให้กลับไปเกิดในร่างของตัวเอง นางขอตายไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเสียยังจะดีกว่าจริงอยู่ที่องค์หญิงเหยียนซีคือตัวร้าย ที่คอยรังควานนางกับลูกมาหลายปี แต่การได้เกิดมาอยู่ในตำแหน่งองค์หญิงก็ไม่ได้เลวร้ายนัก อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่า ชาติใหม่นี้หากนางอยู่ให้เป็น ก็จะไม่มีผู้ใดกล้ารังแกนางอีก และไม่มีผู้ใดกล้าทำให้นางรู้สึกว่าตนเป็นสตรีไร้ค่าและที่สำคัญ! เมื่อนางได้กลายเป็นองค์หญิงเหยียนซีแล้ว นางจะขีดเส้นชะตาให้ตัว